श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तत्रैव तु भवेदन्यद् आदित्यस्य महात्मनः । (१।२)

कीर्तयामि नरश्रेष्ठ यदि ते श्रवणे मतिः ॥ (१।३)

युधिष्ठिर उवाच । (२।१)

एतदाश्चर्यमतुलं श्रुत्वा तव मुखोद्गतम् । (२।२)

विस्मयाद्धृष्टरोमाहं जातो ऽस्मि मुनिसत्तम ॥ (२।३)

सहस्रकिरणो देवो हर्ता कर्ता निरञ्जनः । (३।१)

अवतारेण लोकानाम् उद्धर्ता नर्मदातटे ॥ (३।२)

पुरुषाकारो भगवानुताहो तपसः फलात् । (४।१)

कस्य गोत्रे समुत्पन्नः कस्य देवो ऽभवद् वशी ॥ (४।२)

श्रीमार्कण्डेय उवाच । (५।१)

कुलिकान्वयसम्भूतो ब्राह्मणो भक्तिमाञ्छुचिः । (५।२)

ईक्ष्यामीति रविं तत्र तीर्थे यात्राकृतोद्यमः ॥ (५।३)

योजनानां शतं साग्रं निराहारो गतोदकः । (६।१)

प्रस्थितो देवदेवेन स्वप्नान्ते वारितः किल ॥ (६।२)

भोभो मुने महासत्त्व अलं ते व्रतमीदृशम् । (७।१)

सर्वं व्याप्य स्थितं पश्य स्थावरं जङ्गमं च माम् ॥ (७।२)

तपाम्यहं ततो वर्षं निगृह्णाम्य् उत्सृजामि च । (८।१)

न भृतं चैव मृत्युं च यः पश्यति स पश्यति ॥ (८।२)

वरं वरय भद्रं त्वम् आत्मनो यस्तवेप्सितम् ॥ (९।१)

ब्राह्मण उवाच । (१०।१)

यदि तुष्टो ऽसि मे देव देयो यदि वरो मम । (१०।२)

उत्तरे नर्मदाकूले सदा संनिहितो भव ॥ (१०।३)

ये भक्त्या परया देव योजनानां शते स्थिताः । (११।१)

स्मरिष्यन्ति जितात्मानस् तेषां त्वं वरदो भव ॥ (११।२)

कुब्जान्धबधिरा मूका ये केचिद्विकलेन्द्रियाः । (१२।१)

तव पादौ नमस्यन्ति तेषां त्वं वरदो भव ॥ (१२।२)

शीर्णघ्राणा गतधियो ह्यस्थिचर्मावशेषिताः । (१३।१)

तेषां त्वं करुणां देव अचिरेण कुरुष्व ह ॥ (१३।२)

ये ऽपि त्वां नर्मदातोये स्नात्वा तत्र दिने दिने । (१४।१)

अर्चयन्ति जगन्नाथ तेषां त्वं वरदो भव ॥ (१४।२)

प्रभाते ये स्तविष्यन्ति स्तवैर्वैदिकलौकिकैः । (१५।१)

अभिप्रेतं वरं देव तेषां त्वं दद भोच्युत ॥ (१५।२)

तवाग्रे वपनं देव कारयन्ति नरा भुवि । (१६।१)

स्वामिंस्तेषां वरो देय एष मे परमो वरः ॥ (१६।२)

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा मुनिं करुणया पुनः । (१७।१)

शतभागेन राजेन्द्र स्थित्वा चादर्शनं गतः ॥ (१७।२)

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या गत्वा स्नानं समाचरेत् । (१८।१)

तर्पयेत् पितृदेवांश्च सो ऽग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (१८।२)

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस् तीर्थे नराधिप । (१९।१)

द्योतयन्वै दिशः सर्वा अग्निलोकं स गच्छति ॥ (१९।२)

यस्तत्तीर्थं समासाद्य त्यजतीह कलेवरम् । (२०।१)

स गतो वारुणं लोकमित्येवं शङ्करो ऽब्रवीत् ॥ (२०।२)

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित् संन्यासेन तनुं त्यजेत् । (२१।१)

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ (२१।२)

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । (२२।१)

उषित्वायाति मर्त्ये वै वेदवेदाङ्गविद् भवेत् ॥ (२२।२)

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो धनकोटिपतिर्भवेत् । (२३।१)

पुत्रदारसमोपेतो जीवेच्च शरदः शतम् ॥ (२३।२)

प्रातरुत्थाय यस्तत्र स्मरते भास्करं तदा । (२४।१)

आजन्मजनितात् पापान् मुच्यते नात्र संशयः ॥ (२४।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे रवितीर्थवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः ॥ (२५।१)