श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

उत्तरे नर्मदाकूले तीर्थं परमशोभनम् । (१।२)

जयवाराहमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ (१।३)

उद्धृता जगती येन सर्वदेवनमस्कृता । (२।१)

लोकानुग्रहबुद्ध्या च संस्थितो नर्मदातटे ॥ (२।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षते मधुसूदनम् । (३।१)

मुच्यते सर्वपापेभ्यो दशजन्मानुकीर्तनात् ॥ (३।२)

मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहो ऽथ वामनः । (४।१)

रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्किश्च ते दश ॥ (४।२)

युधिष्ठिर उवाच । (५।१)

मत्स्येन किं कृतं तात कूर्मेण मुनिसत्तम । (५।२)

वराहेण च किं कर्म नरसिंहेन किं कृतम् ॥ (५।३)

वामनेन च रामेण राघवेण च किं कृतम् । (६।१)

बुद्धरूपेण किं वापि कल्किना किं कृतं वद ॥ (६।२)

एवमुक्तस्तु विप्रेन्द्रो धर्मपुत्रेण धीमता । (७।१)

उवाच मधुरां वाणीं तदा धर्मसुतं प्रति ॥ (७।२)

श्रीमार्कण्डेय उवाच । (८।१)

मीनो भूत्वा पुरा कल्पे प्रीत्यर्थं ब्रह्मणो विभुः । (८।२)

समर्पयत्समुद्धृत्य वन्दान्मग्नान्महार्णवे ॥ (८।३)

अमृतोत्पादने राजन्कूर्मो भूत्वा जगद्गुरुः । (९।१)

मन्दरं धारयामास तथा देवीं वसुंधराम् ॥ (९।२)

उज्जहार धरां मग्नां पातालतलवासिनीम् । (१०।१)

वाराहं रूपमास्थाय देवदेवो जनार्दनः ॥ (१०।२)

नरस्यार्द्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्द्धतनुं तथा । (११।१)

हिरण्यकशिपोर्वक्षो विददार नखाङ्कुशैः ॥ (११।२)

जटी वामनरूपेण स्तूयमानो द्विजोत्तमैः । (१२।१)

तद्दिव्यं रूपमास्थाय क्रमित्वा मेदिनीं क्रमैः ॥ (१२।२)

कृतवांश्च बलिं पश्चात् पातालतलवासिनम् । (१३।१)

स्थापयित्वा सुरान् सर्वान् गतो विष्णुः स्वकं पुरम् ॥ (१३।२)

जमदग्निसुतो रामो भूत्वा शस्त्रभृतां वरः । (१४।१)

क्षत्रियान् पृथिवीपालान् अवधीद्धैहयादिकान् ॥ (१४।२)

कश्यपाय महीं दत्त्वा सपर्वतवनाकराम् । (१५।१)

तपस्तपति देवेशो महेन्द्रे ऽद्यापि भारत ॥ (१५।२)

ततो दाशरथी रामो रावणं देवकण्टकम् । (१६।१)

सगणं समरे हत्वा राज्यं दत्त्वा विभीषणे ॥ (१६।२)

पालयित्वा नयाद्भूमिं मखैः संतर्प्य देवताः । (१७।१)

स्वर्गं गतो महातेजा रामो राजीवलोचनः ॥ (१७।२)

वसुदेवगृहे भूयः संकर्षणसहायवान् । (१८।१)

अवतीर्णो जगन्नाथो वासुदेवो युधिष्ठिर ॥ (१८।२)

सो ऽवधीत्तव सामर्थ्याद्वधार्थं दुष्टभूभृताम् । (१९।१)

चाणूरकंसकेशीनां जरासंधस्य भारत ॥ (१९।२)

तेन त्वं सुसहायेन हत्वा शत्रून्नरेश्वर । (२०।१)

भोक्ष्यसे पृथिवीं सर्वां भ्रातृभिः सह संभृताम् ॥ (२०।२)

तथा बुद्धत्वमपरं नवमं प्राप्स्यते ऽच्युतः । (२१।१)

शान्तिमान्देवदेवेशो मधुहन्ता मधुप्रियः ॥ (२१।२)

तेन बुद्धस्वरूपेण देवेन परमेष्ठिना । (२२।१)

भविष्यति जगत्सर्वं मोहितं सचराचरम् ॥ (२२।२)

न श्रोष्यन्ति पितुः पुत्रास्तदाप्रभृति भारत । (२३।१)

न गुरोर्बान्धवाः शिष्या भविष्यत्यधरोत्तरम् ॥ (२३।२)

जितो धर्मो ह्यधर्मेण चासत्येन ऋतं जितम् । (२४।१)

जिताश्चौरैश्च राजानः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः ॥ (२४।२)

सीदन्ति चाग्निहोत्राणि गुरौ पूजा प्रणश्यति । (२५।१)

सीदन्ति मानवा धर्माः कलौ प्राप्ते युधिष्ठिर ॥ (२५।२)

द्वादशे दशमे वर्षे नारी गर्भवती भवेत् । (२६।१)

कन्यास्तत्र प्रसूयन्ते ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः ॥ (२६।२)

भविष्यति ततः कल्किर्दशमे जन्मनि प्रभुः ॥ (२७।१)

एतत् ते कथितं राजन्देवस्य परमेष्ठिनः । (२८।१)

कारणं दश जन्मनां सर्वपापक्षयंकरम् ॥ (२८।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे श्वेतवाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामैकपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (२९।१)