श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनम् अब्रवीत् । (१।२)

प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम् ॥ (१।३)

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । (२।१)

तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यद् अपि दुर्लभम् ॥ (२।२)

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यम् अब्रवीत् । (३।१)

अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः ॥ (३।२)

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । (४।१)

इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान् ॥ (४।२)

आहूय ब्राह्मणान् निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । (५।१)

यत् किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम् ॥ (५।२)

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । (६।१)

ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम् ॥ (६।२)

राज्ञ्युवाच । (७।१)

दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । (७।२)

आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम ॥ (७।३)

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । (८।१)

तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम् ॥ (८।२)

नान्यो धर्मो भवेत् स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । (९।१)

तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि ॥ (९।२)

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । (१०।१)

ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम् ॥ (१०।२)

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । (११।१)

सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः ॥ (११।२)

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । (१२।१)

ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत ॥ (१२।२)

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः ॥ (१३।१)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे नर्मदामाहात्म्ये त्रिपुरक्षोभणवर्णनं नाम सप्तविंशो ऽध्यायः ॥ (१४।१)