श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत् सर्वपापप्रणाशनम् । (१।२)

यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली ॥ (१।३)

युधिष्ठिर उवाच । (२।१)

को ऽसौ सिद्धस् तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । (२।२)

पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ (२।३)

श्रीमार्कण्डेय उवाच । (३।१)

चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । (३।२)

तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः ॥ (३।३)

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । (४।१)

इन्द्रस्य दयितो ऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः ॥ (४।२)

स कदाचित् सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । (५।१)

मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल ॥ (५।२)

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । (६।१)

तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम् ॥ (६।२)

यस्मात् त्वं स्वर्गसंस्थो ऽपि मर्त्यधर्मम् उपेयिवान् । (७।१)

तस्मान् मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम् ॥ (७।२)

एवम् उक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । (८।१)

वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह ॥ (८।२)

पत्त्रेश्वर उवाच । (९।१)

मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । (९।२)

प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (९।३)

शक्र उवाच । (१०।१)

नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । (१०।२)

आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम् ॥ (१०।३)

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । (११।१)

लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः ॥ (११।२)

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । (१२।१)

गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम् ॥ (१२।२)

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । (१३।१)

स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम् ॥ (१३।२)

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । (१४।१)

तताप पञ्चाग्नितपोभिर् उग्रैस्ततश्च तोषं समगात् स देवः ॥ (१४।२)

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । (१५।१)

चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य ॥ (१५।२)

ईश्वर उवाच । (१६।१)

वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदो ऽहं तवानघ । (१६।२)

यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा ॥ (१६।३)

पत्त्रेश्वर उवाच । (१७।१)

यदि तुष्टो ऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । (१७।२)

अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो ॥ (१७।३)

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । (१८।१)

तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः ॥ (१८।२)

सो ऽपि तत्तीर्थम् आप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । (१९।१)

स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः ॥ (१९।२)

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस् तीर्थे विधानतः । (२०।१)

पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत ॥ (२०।२)

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सो ऽपि नरेश्वर । (२१।१)

हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः ॥ (२१।२)

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । (२२।१)

तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (२२।२)

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । (२३।१)

स्नात्वाभ्यर्च्य पितॄन् देवान् सो ऽश्वमेधफलं लभेत् ॥ (२३।२)

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । (२४।१)

राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते ॥ (२४।२)

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । (२५।१)

व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम् ॥ (२५।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे पत्रेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः ॥ (२६।१)