मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महाराज नन्दाह्रदमनुत्तमम् । (१।२)

यत्र सिद्धा महाभागा नन्दा देवी वरप्रदा ॥ (१।३)

महिषासुरे महाकाये पुरा देवभयंकरे । (२।१)

शूलिन्या शूलभिन्नाङ्गे कृते दानवसत्तमे ॥ (२।२)

येनैकादशरुद्राश्च ह्यादित्याः समरुद्गणाः । (३।१)

वसवो वायुना सार्द्धं चन्द्रादित्यौ सुरेश्वर ॥ (३।२)

बलिना निर्जिता येन ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । (४।१)

सङ्ग्रामे सुमहाघोरे कृते देवभयंकरे ॥ (४।२)

कृत्वा तत्कदनं घोरं नन्दा देवी सुरेश्वरी । (५।१)

यस्मात्स्नाता विशालाक्षी तेन नन्दाह्रदः स्मृतः ॥ (५।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा नन्दामुद्दिश्य भारत । (६।१)

ददाति दानं विप्रेभ्यः सो ऽश्वमेधफलं लभेत् ॥ (६।२)

भैरवं चैव केदारं तथा रुद्रं महालयम् । (७।१)

नन्दाह्रदश्चतुर्थः स्यात्पञ्चमं भुवि दुर्लभम् ॥ (७।२)

बहवस्तं न जानन्ति कामरागसमन्विताः । (८।१)

नर्मदाया ह्रदं पुण्यं सर्वपातकनाशनम् ॥ (८।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा नन्दां देवीं प्रपूजयेत् । (९।१)

किं तस्य हिमवन्मध्यगमनेन प्रयोजनम् ॥ (९।२)

परमार्थमविज्ञाय पर्यटन्ति तमोवृताः । (१०।१)

तेषां समागमे पार्थ श्रम एव हि केवलम् ॥ (१०।२)

पृथिव्यां सागरान्तायां स्नानदानेन यत्फलम् । (११।१)

तत्फलं समवाप्नोति स्नात्वा नन्दाह्रदे नृप ॥ (११।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे नन्दाह्रदतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम चत्वारिंशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (१२।१)