श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

पुनरेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । (१।२)

सलिलेनाप्लुते लोके निरालोके तमोद्भवे ॥ (१।३)

ब्रह्मैको विचरंस्तत्र तमीभूते महार्णवे । (२।१)

दिव्यवर्षसहस्रं तु खद्योत इव रूपवान् ॥ (२।२)

शेते योजनसाहस्रम् अप्रमेयम् अनुत्तमम् । (३।१)

द्वादशादित्यसंकाशं सहस्रचरणेक्षणम् ॥ (३।२)

प्रसुप्तं चार्णवे घोरे ह्यपश्यत्कूर्मरूपिणम् । (४।१)

तं दृष्ट्वा विस्मयापन्नो ब्रह्मा बोधयते शनैः ॥ (४।२)

स्तुतिभिर्मंगलैश्चैव वेदवेदांगसंभवैः । (५।१)

वाचस्पते विबुध्यस्व महाभूत नमो ऽस्तु ते ॥ (५।२)

तवोदरे जगत्सर्वं तिष्ठते परमेश्वर । (६।१)

तद्विमुञ्च महासत्त्व यत्पूर्वं संहृतं त्वया ॥ (६।२)

व्यतीता रजनी ब्राह्मी दिनं समनुवर्तते । (७।१)

निरीक्ष्य सर्वलोकेश येन संभवते जगत् ॥ (७।२)

स निशम्य वचस्तस्य उत्थितः परमेश्वरः । (८।१)

समुद्गिरन् स लोकांस्त्रीन् ग्रस्तान् कल्पक्षये तदा ॥ (८।२)

देवदानवगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । (९।१)

सचन्द्रार्कग्रहाः सर्वे शरीरात्तस्य निर्गताः ॥ (९।२)

ततो ह्येकार्णवं सर्वं विभज्य परमेश्वरः । (१०।१)

विस्तीर्णोपलतोयौघां सरित्सरविवर्धिताम् ॥ (१०।२)

पश्यते मेदिनीं देवः सवृक्षौषधिपल्वलाम् । (११।१)

हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं श्वेतं पर्वतमुत्तमम् ॥ (११।२)

शृङ्गवन्तं महाशैलं ये चान्ये कुलपर्वताः । (१२।१)

जंबुद्वीपं कुशं क्रौञ्चं सगोमेदं सशाल्मलम् ॥ (१२।२)

पुष्करान्ताश्च ये द्वीपा ये च सप्तमहार्णवाः । (१३।१)

लोकालोकं महाशैलं सर्वं च पुरतः स्थितम् ॥ (१३।२)

चतुःप्रकृतिसंयुक्तं जगत् स्थावरजंगमम् । (१४।१)

युगान्ते तु विनिष्क्रान्तम् अपश्यत्स महेश्वरः ॥ (१४।२)

विप्रकीर्णशिलाजालामपश्यत्स वसुंधराम् । (१५।१)

कूर्मपृष्ठोपगां देवीं महार्णवगतां प्रभुः ॥ (१५।२)

तस्मिन् विशीर्णशैलाग्रे सरित्सरोविवर्जिते । (१६।१)

नानातरंगभिन्नोद आवर्तोद्वर्तसंकुले ॥ (१६।२)

नानौषधिप्रज्वलिते नानोत्पलशिलातले । (१७।१)

नानाविहंगसंघुष्टां मत्स्यकूर्मसमाकुलाम् ॥ (१७।२)

दिव्यमायामयीं देवीम् उत्कृष्टाम्बुदसन्निभाम् । (१८।१)

नदीमपश्यद्देवेशो ह्यनौपम्यजलाशयाम् ॥ (१८।२)

मध्ये तस्याम्बुदश्यामां पीनोरुजघनस्तनीम् । (१९।१)

वस्त्रैरनुपमैर्दिव्यैर्नानाभरणभूषिताम् ॥ (१९।२)

सनूपुररवोद्दामां हारकेयूरमण्डिताम् । (२०।१)

तादृशीं नर्मदां देवीं स्वयं स्त्रीरूपधारिणीम् ॥ (२०।२)

योगमायामयैश्चित्रैर्भूषणैः स्वैर्विभूषिताम् । (२१।१)

अव्यक्ताङ्गीं महाभागामपश्यत्स तु नर्मदाम् ॥ (२१।२)

अर्धोद्यतभुजां बालां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । (२२।१)

स्तुवन्तीं देवदेवेशमुत्थितां तु जलात्तदा ॥ (२२।२)

विस्मयाविष्टहृदयो ह्यहमुद्वीक्ष्य तां शुभाम् । (२३।१)

स्नात्वा जले शुभे तस्याः स्तोतुमभ्युद्यतस्ततः ॥ (२३।२)

अर्चयामास संहृष्टो मन्त्रैर्वेदांगसंभवैः । (२४।१)

सृष्टं च तत्पुरा राजन्पश्येयं सचराचरम् ॥ (२४।२)

सदेवासुरगन्धर्वं सपन्नगमहोरगम् । (२५।१)

पश्याम्येषा महाभागा नैव याता क्षयं पुरा ॥ (२५।२)

महादेवप्रसादाच्च तच्छरीरसमुद्भवा । (२६।१)

भूयो भूयो मया दृष्टा कथिता ते नृपोत्तम ॥ (२६।२)

प्रादुर्भावमिमं कौर्म्यं ये ऽधीयन्ते द्विजोत्तमाः । (२७।१)

ये ऽपि शृण्वन्ति विद्वांसो मुच्यन्ते ते ऽपि किल्बिषैः ॥ (२७।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे नर्मदामाहात्म्ये कूर्मकल्पसमुद्भवो नाम सप्तमो ऽध्यायः ॥ (२८।१)