श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । (१।२)

यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम ॥ (१।३)

पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । (२।१)

आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः ॥ (२।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । (३।१)

पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम् ॥ (३।२)

कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । (४।१)

अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ (४।२)

यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । (५।१)

तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा ॥ (५।२)

सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । (६।१)

सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम ॥ (६।२)

तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । (७।१)

वरुणस्य पुरे वासो यावद् आभूतसंप्लवम् ॥ (७।२)

पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । (८।१)

अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद् वर्षशतं नरः ॥ (८।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे वरुणेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामैकाशीतितमो ऽध्यायः ॥ (९।१)