श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । (१।२)

यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा ॥ (१।३)

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत् साक्षाद् ब्रह्मेव चापरः । (२।१)

सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः ॥ (२।२)

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । (३।१)

रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता ॥ (३।२)

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । (४।१)

मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः ॥ (४।२)

मां भजस्व वरारोहे देवराजम् अनिन्दिते । (५।१)

क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता ॥ (५।२)

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । (६।१)

तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने ॥ (६।२)

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात् सुचञ्चला । (७।१)

मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता ॥ (७।२)

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । (८।१)

गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः ॥ (८।२)

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । (९।१)

अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके ॥ (९।२)

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । (१०।१)

आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः ॥ (१०।२)

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । (११।१)

निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रो ऽयमिति चिन्तयन् ॥ (११।२)

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । (१२।१)

अजितेन्द्रियो ऽसि यस्मात्त्वं तस्माद् बहुभगो भव ॥ (१२।२)

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । (१३।१)

भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणाद् एव वेष्टितः ॥ (१३।२)

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । (१४।१)

तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले ॥ (१४।२)

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात् त्वं दुष्टचारिणी । (१५।१)

प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्माद् अश्ममयी भव ॥ (१५।२)

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । (१६।१)

तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि ॥ (१६।२)

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । (१७।१)

विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम् ॥ (१७।२)

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । (१८।१)

आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि ॥ (१८।२)

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । (१९।१)

ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम् ॥ (१९।२)

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । (२०।१)

अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम् ॥ (२०।२)

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । (२१।१)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत् परमेश्वरम् ॥ (२१।२)

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । (२२।१)

क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः ॥ (२२।२)

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । (२३।१)

धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः ॥ (२३।२)

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । (२४।१)

रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । (२४।२)

जीवेद्वर्षशतं साग्रम् अहल्यातीर्थसेवनात् ॥ (२४।३)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे अहल्यातीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम षट्त्रिंशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (२५।१)