श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

भूमिपाल ततो गच्छेत्तीर्थं परमशोभनम् । (१।२)

विख्यातं त्रिषु लोकेषु पितॄणाम् ऋणमोचनम् ॥ (१।३)

तत्र स्नात्वा विधानेन संतर्प्य पितृदेवताः । (२।१)

मनुष्यश्च नृपश्रेष्ठ दानं दत्त्वानृणो भवेत् ॥ (२।२)

इच्छन्ति पितरः सर्वे स्वार्थहेतोः सुतं यतः । (३।१)

पुन्नाम्नो नरकात्पुत्रो ऽस्मानयं मोचयिष्यति ॥ (३।२)

पिण्डदानं जलं तात ऋणमुत्तममुच्यते । (४।१)

पितॄणां तद्धि वै प्रोक्तमृणं दैवमतः परम् ॥ (४।२)

अग्निहोत्रं तथा यज्ञाः पशुबन्धास्तथेष्टयः । (५।१)

इति देवर्णं प्रोक्तं शृणु मानुष्यकं ततः ॥ (५।२)

ब्राह्मणेषु च तीर्थेषु देवायतनकर्मसु । (६।१)

प्रतिश्रुत्य ददेत्तत्तद्व्यवहारः कृतो यथा ॥ (६।२)

ऋणत्रयमिदं प्रोक्तं पुत्राणां धर्मनन्दन । (७।१)

सत्पुत्रास्ते तु राजेन्द्र स्नाता य ऋणमोचने ॥ (७।२)

ऋणत्रयाद्विमुच्यन्ते ह्यपुत्राः पुत्रिणस्तथा । (८।१)

तस्मात्तीर्थवरं प्राप्य पुत्रेण नियतात्मना । (८।२)

पितृभ्यस्तर्पणं कार्यं पिण्डदानं विशेषतः ॥ (८।३)

तत्र तीर्थे हुतं दत्तं गुरवस्तोषिता यदि । (९।१)

मृतानां सप्त जन्मानि फलमक्षयमश्नुते ॥ (९।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे ऋणमोचनतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)