भूय एव च राजेन्द्र शृणु मे वचनं हितम् । (१।१)

यथा स देवप्रवरः कथयामास बुद्धिमान् ॥ (१।२)

इक्ष्वाकूणां कुले जातो भविष्यति सुधार्मिकः । (२।१)

राजा दशरथो नाम्ना श्रीमान् सत्यप्रतिश्रवः ॥ (२।२)

अङ्गराजेन सख्यं च तस्य राज्ञो भविष्यति । (३।१)

कन्या चास्य महाभागा शान्ता नाम भविष्यति ॥ (३।२)

पुत्रस् त्व् अङ्गस्य राज्ञस् तु रोमपाद इति श्रुतः । (४।१)

तं स राजा दशरथो गमिष्यति महायशाः ॥ (४।२)

अनपत्यो ऽस्मि धर्मात्मञ् शान्ता भार्या मम क्रतुम् । (५।१)

आहरेत त्वयाज्ञप्तः संतानार्थं कुलस्य च ॥ (५।२)

श्रुत्वा राज्ञो ऽथ तद् वाक्यं मनसा स विचिन्त्य च । (६।१)

प्रदास्यते पुत्रवन्तं शान्ताभर्तारम् आत्मवान् ॥ (६।२)

प्रतिगृह्य च तं विप्रं स राजा विगतज्वरः । (७।१)

आहरिष्यति तं यज्ञं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ (७।२)

तं च राजा दशरथो यष्टुकामः कृताञ्जलिः । (८।१)

ऋष्यशृङ्गं द्विजश्रेष्ठं वरयिष्यति धर्मवित् ॥ (८।२)

यज्ञार्थं प्रसवार्थं च स्वर्गार्थं च नरेश्वरः । (९।१)

लभते च स तं कामं द्विजमुख्याद् विशांपतिः ॥ (९।२)

पुत्राश् चास्य भविष्यन्ति चत्वारो ऽमितविक्रमाः । (१०।१)

वंशप्रतिष्ठानकराः सर्वलोकेषु विश्रुताः ॥ (१०।२)

एवं स देवप्रवरः पूर्वं कथितवान् कथाम् । (११।१)

सनत्कुमारो भगवान् पुरा देवयुगे प्रभुः ॥ (११।२)

स त्वं पुरुषशार्दूल तम् आनय सुसत्कृतम् । (१२।१)

स्वयम् एव महाराज गत्वा सबलवाहनः ॥ (१२।२)

अनुमान्य वसिष्ठं च सूतवाक्यं निशम्य च । (१३।१)

सान्तःपुरः सहामात्यः प्रययौ यत्र स द्विजः ॥ (१३।२)

वनानि सरितश् चैव व्यतिक्रम्य शनैः शनैः । (१४।१)

अभिचक्राम तं देशं यत्र वै मुनिपुंगवः ॥ (१४।२)

आसाद्य तं द्विजश्रेष्ठं रोमपादसमीपगम् । (१५।१)

ऋषिपुत्रं ददर्शादौ दीप्यमानम् इवानलम् ॥ (१५।२)

ततो राजा यथान्यायं पूजां चक्रे विशेषतः । (१६।१)

सखित्वात् तस्य वै राज्ञः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ (१६।२)

रोमपादेन चाख्यातम् ऋषिपुत्राय धीमते । (१७।१)

सख्यं सम्बन्धकं चैव तदा तं प्रत्यपूजयत् ॥ (१७।२)

एवं सुसत्कृतस् तेन सहोषित्वा नरर्षभः । (१८।१)

सप्ताष्टदिवसान् राजा राजानम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१८।२)

शान्ता तव सुता राजन् सह भर्त्रा विशांपते । (१९।१)

मदीयं नगरं यातु कार्यं हि महद् उद्यतम् ॥ (१९।२)

तथेति राजा संश्रुत्य गमनं तस्य धीमतः । (२०।१)

उवाच वचनं विप्रं गच्छ त्वं सह भार्यया ॥ (२०।२)

ऋषिपुत्रः प्रतिश्रुत्य तथेत्य् आह नृपं तदा । (२१।१)

स नृपेणाभ्यनुज्ञातः प्रययौ सह भार्यया ॥ (२१।२)

ताव् अन्योन्याञ्जलिं कृत्वा स्नेहात् संश्लिष्य चोरसा । (२२।१)

ननन्दतुर् दशरथो रोमपादश् च वीर्यवान् ॥ (२२।२)

ततः सुहृदम् आपृच्छ्य प्रस्थितो रघुनन्दनः । (२३।१)

पौरेभ्यः प्रेषयामास दूतान् वै शीघ्रगामिनः । (२३।२)

क्रियतां नगरं सर्वं क्षिप्रम् एव स्वलंकृतम् ॥ (२३।३)

ततः प्रहृष्टाः पौरास् ते श्रुत्वा राजानम् आगतम् । (२४।१)

तथा प्रचक्रुस् तत् सर्वं राज्ञा यत् प्रेषितं तदा ॥ (२४।२)

ततः स्वलंकृतं राजा नगरं प्रविवेश ह । (२५।१)

शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैः पुरस्कृत्य द्विजर्षभम् ॥ (२५।२)

ततः प्रमुदिताः सर्वे दृष्ट्वा वै नागरा द्विजम् । (२६।१)

प्रवेश्यमानं सत्कृत्य नरेन्द्रेणेन्द्रकर्मणा ॥ (२६।२)

अन्तःपुरं प्रवेश्यैनं पूजां कृत्वा तु शास्त्रतः । (२७।१)

कृतकृत्यं तदात्मानं मेने तस्योपवाहनात् ॥ (२७।२)

अन्तःपुराणि सर्वाणि शान्तां दृष्ट्वा तथागताम् । (२८।१)

सह भर्त्रा विशालाक्षीं प्रीत्यानन्दम् उपागमन् ॥ (२८।२)

पूज्यमाना च ताभिः सा राज्ञा चैव विशेषतः । (२९।१)

उवास तत्र सुखिता कंचित् कालं सह द्विजा ॥ (२९।२)