तथा तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु । (१।१)

राक्षसीनाम् असौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥ (१।२)

एवम् उक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर् मनस्विनी । (२।१)

उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ (२।२)

न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुम् अर्हति । (३।१)

कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ (३।२)

सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा । (४।१)

न शर्म लेभे दुःखार्ता रावणेन च तर्जिता ॥ (४।२)

वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवाङ्गम् आत्मनः । (५।१)

वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैर् इवार्दिता ॥ (५।२)

सा त्वशोकस्य विपुलां शाखाम् आलम्ब्य पुष्पिताम् । (६।१)

चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा ॥ (६।२)

सा स्नापयन्ती विपुलौ स्तनौ नेत्रजलस्रवैः । (७।१)

चिन्तयन्ती न शोकस्य तदान्तम् अधिगच्छति ॥ (७।२)

सा वेपमाना पतिता प्रवाते कदली यथा । (८।१)

राक्षसीनां भयत्रस्ता विवर्णवदनाभवत् ॥ (८।२)

तस्याः सा दीर्घविपुला वेपन्त्याः सीतया तदा । (९।१)

ददृशे कम्पिनी वेणी व्यालीव परिसर्पती ॥ (९।२)

सा निःश्वसन्ती दुःखार्ता शोकोपहतचेतना । (१०।१)

आर्ता व्यसृजद् अश्रूणि मैथिली विललाप ह ॥ (१०।२)

हा रामेति च दुःखार्ता पुनर् हा लक्ष्मणेति च । (११।१)

हा श्वश्रु मम कौसल्ये हा सुमित्रेति भाविनि ॥ (११।२)

लोकप्रवादः सत्यो ऽयं पण्डितैः समुदाहृतः । (१२।१)

अकाले दुर्लभो मृत्युः स्त्रिया वा पुरुषस्य वा ॥ (१२।२)

यत्राहम् आभिः क्रूराभी राक्षसीभिर् इहार्दिता । (१३।१)

जीवामि हीना रामेण मुहूर्तम् अपि दुःखिता ॥ (१३।२)

एषाल्पपुण्या कृपणा विनशिष्याम्यनाथवत् । (१४।१)

समुद्रमध्ये नौः पूर्णा वायुवेगैर् इवाहता ॥ (१४।२)

भर्तारं तम् अपश्यन्ती राक्षसीवशम् आगता । (१५।१)

सीदामि खलु शोकेन कूलं तोयहतं यथा ॥ (१५।२)

तं पद्मदलपत्राक्षं सिंहविक्रान्तगामिनम् । (१६।१)

धन्याः पश्यन्ति मे नाथं कृतज्ञं प्रियवादिनम् ॥ (१६।२)

सर्वथा तेन हीनाया रामेण विदितात्मना । (१७।१)

तीक्ष्णं विषम् इवास्वाद्य दुर्लभं मम जीवितम् ॥ (१७।२)

कीदृशं तु मया पापं पुरा देहान्तरे कृतम् । (१८।१)

येनेदं प्राप्यते दुःखं मया घोरं सुदारुणम् ॥ (१८।२)

जीवितं त्यक्तुम् इच्छामि शोकेन महता वृता । (१९।१)

राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया ॥ (१९।२)

धिग् अस्तु खलु मानुष्यं धिग् अस्तु परवश्यताम् । (२०।१)

न शक्यं यत् परित्यक्तुम् आत्मच्छन्देन जीवितम् ॥ (२०।२)