भरद्वाजाश्रमं दृष्ट्वा क्रोशाद् एव नरर्षभः । (१।१)

बलं सर्वम् अवस्थाप्य जगाम सह मन्त्रिभिः ॥ (१।२)

पद्भ्याम् एव हि धर्मज्ञो न्यस्तशस्त्रपरिच्छदः । (२।१)

वसानो वाससी क्षौमे पुरोधाय पुरोहितम् ॥ (२।२)

ततः संदर्शने तस्य भरद्वाजस्य राघवः । (३।१)

मन्त्रिणस् तान् अवस्थाप्य जगामानु पुरोहितम् ॥ (३।२)

वसिष्ठम् अथ दृष्ट्वैव भरद्वाजो महातपाः । (४।१)

संचचालासनात् तूर्णं शिष्यान् अर्घ्यम् इति ब्रुवन् ॥ (४।२)

समागम्य वसिष्ठेन भरतेनाभिवादितः । (५।१)

अबुध्यत महातेजाः सुतं दशरथस्य तम् ॥ (५।२)

ताभ्याम् अर्घ्यं च पाद्यं च दत्त्वा पश्चात् फलानि च । (६।१)

आनुपूर्व्याच् च धर्मज्ञः पप्रच्छ कुशलं कुले ॥ (६।२)

अयोध्यायां बले कोशे मित्रेष्व् अपि च मन्त्रिषु । (७।१)

जानन् दशरथं वृत्तं न राजानम् उदाहरत् ॥ (७।२)

वसिष्ठो भरतश् चैनं पप्रच्छतुर् अनामयम् । (८।१)

शरीरे ऽग्निषु वृक्षेषु शिष्येषु मृगपक्षिषु ॥ (८।२)

तथेति च प्रतिज्ञाय भरद्वाजो महातपाः । (९।१)

भरतं प्रत्युवाचेदं राघवस्नेहबन्धनात् ॥ (९।२)

किम् इहागमने कार्यं तव राज्यं प्रशासतः । (१०।१)

एतद् आचक्ष्व मे सर्वं न हि मे शुध्यते मनः ॥ (१०।२)

सुषुवे यममित्रघ्नं कौसल्यानन्दवर्धनम् । (११।१)

भ्रात्रा सह सभार्यो यश् चिरं प्रव्राजितो वनम् ॥ (११।२)

नियुक्तः स्त्रीनियुक्तेन पित्रा यो ऽसौ महायशाः । (१२।१)

वनवासी भवेतीह समाः किल चतुर्दश ॥ (१२।२)

कच्चिन् न तस्यापापस्य पापं कर्तुम् इहेच्छसि । (१३।१)

अकण्टकं भोक्तुमना राज्यं तस्यानुजस्य च ॥ (१३।२)

एवम् उक्तो भरद्वाजं भरतः प्रत्युवाच ह । (१४।१)

पर्यश्रुनयनो दुःखाद् वाचा संसज्जमानया ॥ (१४।२)

हतो ऽस्मि यदि माम् एवं भगवान् अपि मन्यते । (१५।१)

मत्तो न दोषम् आशङ्केर् नैवं माम् अनुशाधि हि ॥ (१५।२)

न चैतद् इष्टं माता मे यद् अवोचन् मदन्तरे । (१६।१)

नाहम् एतेन तुष्टश् च न तद् वचनम् आददे ॥ (१६।२)

अहं तु तं नरव्याघ्रम् उपयातः प्रसादकः । (१७।१)

प्रतिनेतुम् अयोध्यां च पादौ तस्याभिवन्दितुम् ॥ (१७।२)

त्वं माम् एवं गतं मत्वा प्रसादं कर्तुम् अर्हसि । (१८।१)

शंस मे भगवन् रामः क्व सम्प्रति महीपतिः ॥ (१८।२)

उवाच तं भरद्वाजः प्रसादाद् भरतं वचः । (१९।१)

त्वय्य् एतत् पुरुषव्याघ्र युक्तं राघववंशजे । (१९।२)

गुरुवृत्तिर् दमश् चैव साधूनां चानुयायिता ॥ (१९।३)

जाने चैतन् मनःस्थं ते दृढीकरणम् अस्त्व् इति । (२०।१)

अपृच्छं त्वां तवात्यर्थं कीर्तिं समभिवर्धयन् ॥ (२०।२)

असौ वसति ते भ्राता चित्रकूटे महागिरौ । (२१।१)

श्वस् तु गन्तासि तं देशं वसाद्य सह मन्त्रिभिः । (२१।२)

एतं मे कुरु सुप्राज्ञ कामं कामार्थकोविद ॥ (२१।३)

ततस् तथेत्य् एवम् उदारदर्शनः प्रतीतरूपो भरतो ऽब्रवीद् वचः । (२२।१)

चकार बुद्धिं च तदा महाश्रमे निशानिवासाय नराधिपात्मजः ॥ (२२।२)