एवम् उक्तौ तु तौ वीरौ कबन्धेन नरेश्वरौ । (१।१)

गिरिप्रदरम् आसाद्य पावकं विससर्जतुः ॥ (१।२)

लक्ष्मणस् तु महोल्काभिर् ज्वलिताभिः समन्ततः । (२।१)

चिताम् आदीपयामास सा प्रजज्वाल सर्वतः ॥ (२।२)

तच् छरीरं कबन्धस्य घृतपिण्डोपमं महत् । (३।१)

मेदसा पच्यमानस्य मन्दं दहति पावकः ॥ (३।२)

स विधूय चिताम् आशु विधूमो ऽग्निर् इवोत्थितः । (४।१)

अरजे वाससी बिभ्रन् मालां दिव्यां महाबलः ॥ (४।२)

ततश् चिताया वेगेन भास्वरो विरजाम्बरः । (५।१)

उत्पपाताशु संहृष्टः सर्वप्रत्यङ्गभूषणः ॥ (५।२)

विमाने भास्वरे तिष्ठन् हंसयुक्ते यशस्करे । (६।१)

प्रभया च महातेजा दिशो दश विराजयन् ॥ (६।२)

सो ऽन्तरिक्षगतो रामं कबन्धो वाक्यम् अब्रवीत् । (७।१)

शृणु राघव तत्त्वेन यथा सीमाम् अवाप्स्यसि ॥ (७।२)

राम षड् युक्तयो लोके याभिः सर्वं विमृश्यते । (८।१)

परिमृष्टो दशान्तेन दशाभागेन सेव्यते ॥ (८।२)

दशाभागगतो हीनस् त्वं राम सहलक्ष्मणः । (९।१)

यत् कृते व्यसनं प्राप्तं त्वया दारप्रधर्षणम् ॥ (९।२)

तद् अवश्यं त्वया कार्यः स सुहृत् सुहृदां वर । (१०।१)

अकृत्वा न हि ते सिद्धिम् अहं पश्यामि चिन्तयन् ॥ (१०।२)

श्रूयतां राम वक्ष्यामि सुग्रीवो नाम वानरः । (११।१)

भ्रात्रा निरस्तः क्रुद्धेन वालिना शक्रसूनुना ॥ (११।२)

ऋष्यमूके गिरिवरे पम्पापर्यन्तशोभिते । (१२।१)

निवसत्य् आत्मवान् वीरश् चतुर्भिः सह वानरैः ॥ (१२।२)

वयस्यं तं कुरु क्षिप्रम् इतो गत्वाद्य राघव । (१३।१)

अद्रोहाय समागम्य दीप्यमाने विभावसौ ॥ (१३।२)

न च ते सो ऽवमन्तव्यः सुग्रीवो वानराधिपः । (१४।१)

कृतज्ञः कामरूपी च सहायार्थी च वीर्यवान् ॥ (१४।२)

शक्तौ ह्य् अद्य युवां कर्तुं कार्यं तस्य चिकीर्षितम् । (१५।१)

कृतार्थो वाकृतार्थो वा कृत्यं तव करिष्यति ॥ (१५।२)

स ऋक्षरजसः पुत्रः पम्पाम् अटति शङ्कितः । (१६।१)

भास्करस्यौरसः पुत्रो वालिना कृतकिल्बिषः ॥ (१६।२)

संनिधायायुधं क्षिप्रम् ऋष्यमूकालयं कपिम् । (१७।१)

कुरु राघव सत्येन वयस्यं वनचारिणम् ॥ (१७।२)

स हि स्थानानि सर्वाणि कार्त्स्न्येन कपिकुञ्जरः । (१८।१)

नरमांसाशिनां लोके नैपुण्याद् अधिगच्छति ॥ (१८।२)

न तस्याविदितं लोके किंचिद् अस्ति हि राघव । (१९।१)

यावत् सूर्यः प्रतपति सहस्रांशुर् अरिंदम ॥ (१९।२)

स नदीर् विपुलाञ् शैलान् गिरिदुर्गाणि कन्दरान् । (२०।१)

अन्विष्य वानरैः सार्धं पत्नीं ते ऽधिगमिष्यति ॥ (२०।२)

वानरांश् च महाकायान् प्रेषयिष्यति राघव । (२१।१)

दिशो विचेतुं तां सीतां त्वद्वियोगेन शोचतीम् ॥ (२१।२)

स मेरुशृङ्गाग्रगताम् अनिन्दितां प्रविश्य पातालतले ऽपि वाश्रिताम् । (२२।१)

प्लवंगमानां प्रवरस् तव प्रियां निहत्य रक्षांसि पुनः प्रदास्यति ॥ (२२।२)