अफलस् तु ततः शक्रो देवान् अग्निपुरोगमान् । (१।१)

अब्रवीत् त्रस्तवदनः सर्षिसंघान् सचारणान् ॥ (१।२)

कुर्वता तपसो विघ्नं गौतमस्य महात्मनः । (२।१)

क्रोधम् उत्पाद्य हि मया सुरकार्यम् इदं कृतम् ॥ (२।२)

अफलो ऽस्मि कृतस् तेन क्रोधात् सा च निराकृता । (३।१)

शापमोक्षेण महता तपो ऽस्यापहृतं मया ॥ (३।२)

तन् मां सुरवराः सर्वे सर्षिसंघाः सचारणाः । (४।१)

सुरसाह्यकरं सर्वे सफलं कर्तुम् अर्हथ ॥ (४।२)

शतक्रतोर् वचः श्रुत्वा देवाः साग्निपुरोगमाः । (५।१)

पितृदेवान् उपेत्याहुः सह सर्वैर् मरुद्गणैः ॥ (५।२)

अयं मेषः सवृषणः शक्रो ह्य् अवृषणः कृतः । (६।१)

मेषस्य वृषणौ गृह्य शक्रायाशु प्रयच्छत ॥ (६।२)

अफलस् तु कृतो मेषः परां तुष्टिं प्रदास्यति । (७।१)

भवतां हर्षणार्थाय ये च दास्यन्ति मानवाः ॥ (७।२)

अग्नेस् तु वचनं श्रुत्वा पितृदेवाः समागताः । (८।१)

उत्पाट्य मेषवृषणौ सहस्राक्षे न्यवेदयन् ॥ (८।२)

तदा प्रभृति काकुत्स्थ पितृदेवाः समागताः । (९।१)

अफलान् भुञ्जते मेषान् फलैस् तेषाम् अयोजयन् ॥ (९।२)

इन्द्रस् तु मेषवृषणस् तदा प्रभृति राघव । (१०।१)

गौतमस्य प्रभावेन तपसश् च महात्मनः ॥ (१०।२)

तदागच्छ महातेज आश्रमं पुण्यकर्मणः । (११।१)

तारयैनां महाभागाम् अहल्यां देवरूपिणीम् ॥ (११।२)

विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः । (१२।१)

विश्वामित्रं पुरस्कृत्य आश्रमं प्रविवेश ह ॥ (१२।२)

ददर्श च महाभागां तपसा द्योतितप्रभाम् । (१३।१)

लोकैर् अपि समागम्य दुर्निरीक्ष्यां सुरासुरैः ॥ (१३।२)

प्रयत्नान् निर्मितां धात्रा दिव्यां मायामयीम् इव । (१४।१)

धूमेनाभिपरीताङ्गीं पूर्णचन्द्रप्रभाम् इव ॥ (१४।२)

सतुषारावृतां साभ्रां पूर्णचन्द्रप्रभाम् इव । (१५।१)

मध्ये ऽम्भसो दुराधर्षां दीप्तां सूर्यप्रभाम् इव ॥ (१५।२)

सा हि गौतमवाक्येन दुर्निरीक्ष्या बभूव ह । (१६।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां यावद् रामस्य दर्शनम् ॥ (१६।२)

राघवौ तु ततस् तस्याः पादौ जगृहतुस् तदा । (१७।१)

स्मरन्ती गौतमवचः प्रतिजग्राह सा च तौ ॥ (१७।२)

पाद्यम् अर्घ्यं तथातिथ्यं चकार सुसमाहिता । (१८।१)

प्रतिजग्राह काकुत्स्थो विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ (१८।२)

पुष्पवृष्टिर् महत्य् आसीद् देवदुन्दुभिनिस्वनैः । (१९।१)

गन्धर्वाप्सरसां चापि महान् आसीत् समागमः ॥ (१९।२)

साधु साध्व् इति देवास् ताम् अहल्यां समपूजयन् । (२०।१)

तपोबलविशुद्धाङ्गीं गौतमस्य वशानुगाम् ॥ (२०।२)

गौतमो ऽपि महातेजा अहल्यासहितः सुखी । (२१।१)

रामं सम्पूज्य विधिवत् तपस् तेपे महातपाः ॥ (२१।२)

रामो ऽपि परमां पूजां गौतमस्य महामुनेः । (२२।१)

सकाशाद् विधिवत् प्राप्य जगाम मिथिलां ततः ॥ (२२।२)