एवं ब्रुवत्यां सीतायां संरब्धः परुषाक्षरम् । (१।१)

ललाटे भ्रुकुटीं कृत्वा रावणः प्रत्युवाच ह ॥ (१।२)

भ्राता वैश्रवणस्याहं सापत्न्यो वरवर्णिनि । (२।१)

रावणो नाम भद्रं ते दशग्रीवः प्रतापवान् ॥ (२।२)

यस्य देवाः सगन्धर्वाः पिशाचपतगोरगाः । (३।१)

विद्रवन्ति भयाद् भीता मृत्योर् इव सदा प्रजाः ॥ (३।२)

येन वैश्रवणो भ्राता वैमात्रः कारणान्तरे । (४।१)

द्वंद्वम् आसादितः क्रोधाद् रणे विक्रम्य निर्जितः ॥ (४।२)

मद्भयार्तः परित्यज्य स्वम् अधिष्ठानम् ऋद्धिमत् । (५।१)

कैलासं पर्वतश्रेष्ठम् अध्यास्ते नरवाहनः ॥ (५।२)

यस्य तत् पुष्पकं नाम विमानं कामगं शुभम् । (६।१)

वीर्याद् आवर्जितं भद्रे येन यामि विहायसम् ॥ (६।२)

मम संजातरोषस्य मुखं दृष्ट्वैव मैथिलि । (७।१)

विद्रवन्ति परित्रस्ताः सुराः शक्रपुरोगमाः ॥ (७।२)

यत्र तिष्ठाम्य् अहं तत्र मारुतो वाति शङ्कितः । (८।१)

तीव्रांशुः शिशिरांशुश् च भयात् सम्पद्यते रविः ॥ (८।२)

निष्कम्पपत्त्रास् तरवो नद्यश् च स्तिमितोदकाः । (९।१)

भवन्ति यत्र यत्राहं तिष्ठामि च चरामि च ॥ (९।२)

मम पारे समुद्रस्य लङ्का नाम पुरी शुभा । (१०।१)

सम्पूर्णा राक्षसैर् घोरैर् यथेन्द्रस्यामरावती ॥ (१०।२)

प्राकारेण परिक्षिप्ता पाण्डुरेण विराजिता । (११।१)

हेमकक्ष्या पुरी रम्या वैडूर्यमयतोरणा ॥ (११।२)

हस्त्यश्वरथसम्बाधा तूर्यनादविनादिता । (१२।१)

सर्वकामफलैर् वृक्षैः संकुलोद्यानशोभिता ॥ (१२।२)

तत्र त्वं वसती सीते राजपुत्रि मया सह । (१३।१)

न स्मरिष्यसि नारीणां मानुषीणां मनस्विनि ॥ (१३।२)

भुञ्जाना मानुषान् भोगान् दिव्यांश् च वरवर्णिनि । (१४।१)

न स्मरिष्यसि रामस्य मानुषस्य गतायुषः ॥ (१४।२)

स्थापयित्वा प्रियं पुत्रं राज्ञा दशरथेन यः । (१५।१)

मन्दवीर्यः सुतो ज्येष्ठस् ततः प्रस्थापितो वनम् ॥ (१५।२)

तेन किं भ्रष्टराज्येन रामेण गतचेतसा । (१६।१)

करिष्यसि विशालाक्षि तापसेन तपस्विना ॥ (१६।२)

सर्वराक्षसभर्तारं कामात् स्वयम् इहागतम् । (१७।१)

न मन्मथशराविष्टं प्रत्याख्यातुं त्वम् अर्हसि ॥ (१७।२)

प्रत्याख्याय हि मां भीरुपरितापं गमिष्यसि । (१८।१)

चरणेनाभिहत्येव पुरूरवसम् उर्वशी ॥ (१८।२)

एवम् उक्ता तु वैदेही क्रुद्धा संरक्तलोचना । (१९।१)

अब्रवीत् परुषं वाक्यं रहिते राक्षसाधिपम् ॥ (१९।२)

कथं वैश्रवणं देवं सर्वभूतनमस्कृतम् । (२०।१)

भ्रातरं व्यपदिश्य त्वम् अशुभं कर्तुम् इच्छसि ॥ (२०।२)

अवश्यं विनशिष्यन्ति सर्वे रावण राक्षसाः । (२१।१)

येषां त्वं कर्कशो राजा दुर्बुद्धिर् अजितेन्द्रियः ॥ (२१।२)

अपहृत्य शचीं भार्यां शक्यम् इन्द्रस्य जीवितुम् । (२२।१)

न तु रामस्य भार्यां माम् अपनीयास्ति जीवितम् ॥ (२२।२)

जीवेच् चिरं वज्रधरस्य हस्ताच् छचीं प्रधृष्याप्रतिरूपरूपाम् । (२३।१)

न मादृशीं राक्षस धर्षयित्वा पीतामृतस्यापि तवास्ति मोक्षः ॥ (२३।२)