तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हनूमान् हरियूथपः । (१।१)

दुःखाद् दुःखाभिभूतायाः सान्त्वम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

अहं रामस्य संदेशाद् देवि दूतस्तवागतः । (२।१)

वैदेहि कुशली रामस्त्वां च कौशलम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

यो ब्राह्मम् अस्त्रं वेदांश्च वेद वेदविदां वरः । (३।१)

स त्वां दाशरथी रामो देवि कौशलम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

लक्ष्मणश्च महातेजा भर्तुस्ते ऽनुचरः प्रियः । (४।१)

कृतवाञ् शोकसंतप्तः शिरसा ते ऽभिवादनम् ॥ (४।२)

सा तयोः कुशलं देवी निशम्य नरसिंहयोः । (५।१)

प्रीतिसंहृष्टसर्वाङ्गी हनूमन्तम् अथाब्रवीत् ॥ (५।२)

कल्याणी बत गाथेयं लौकिकी प्रतिभाति मे । (६।१)

एहि जीवन्तमानन्दो नरं वर्षशताद् अपि ॥ (६।२)

तयोः समागमे तस्मिन् प्रीतिर् उत्पादिताद्भुता । (७।१)

परस्परेण चालापं विश्वस्तौ तौ प्रचक्रतुः ॥ (७।२)

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हनूमान् हरियूथपः । (८।१)

सीतायाः शोकदीनायाः समीपम् उपचक्रमे ॥ (८।२)

यथा यथा समीपं स हनूमान् उपसर्पति । (९।१)

तथा तथा रावणं सा तं सीता परिशङ्कते ॥ (९।२)

अहो धिग् धिक् कृतम् इदं कथितं हि यद् अस्य मे । (१०।१)

रूपान्तरम् उपागम्य स एवायं हि रावणः ॥ (१०।२)

ताम् अशोकस्य शाखां सा विमुक्त्वा शोककर्शिता । (११।१)

तस्याम् एवानवद्याङ्गी धरण्यां समुपाविशत् ॥ (११।२)

अवन्दत महाबाहुस्ततस्तां जनकात्मजाम् । (१२।१)

सा चैनं भयवित्रस्ता भूयो नैवाभ्युदैक्षत ॥ (१२।२)

तं दृष्ट्वा वन्दमानं तु सीता शशिनिभानना । (१३।१)

अब्रवीद् दीर्घम् उच्छ्वस्य वानरं मधुरस्वरा ॥ (१३।२)

मायां प्रविष्टो मायावी यदि त्वं रावणः स्वयम् । (१४।१)

उत्पादयसि मे भूयः संतापं तन्न शोभनम् ॥ (१४।२)

स्वं परित्यज्य रूपं यः परिव्राजकरूपधृत् । (१५।१)

जनस्थाने मया दृष्टस्त्वं स एवासि रावणः ॥ (१५।२)

उपवासकृशां दीनां कामरूप निशाचर । (१६।१)

संतापयसि मां भूयः संतापं तन्न शोभनम् ॥ (१६।२)

यदि रामस्य दूतस्त्वम् आगतो भद्रम् अस्तु ते । (१७।१)

पृच्छामि त्वां हरिश्रेष्ठ प्रिया रामकथा हि मे ॥ (१७।२)

गुणान् रामस्य कथय प्रियस्य मम वानर । (१८।१)

चित्तं हरसि मे सौम्य नदीकूलं यथा रयः ॥ (१८।२)

अहो स्वप्नस्य सुखता याहम् एवं चिराहृता । (१९।१)

प्रेषितं नाम पश्यामि राघवेण वनौकसम् ॥ (१९।२)

स्वप्ने ऽपि यद्यहं वीरं राघवं सहलक्ष्मणम् । (२०।१)

पश्येयं नावसीदेयं स्वप्नो ऽपि मम मत्सरी ॥ (२०।२)

नाहं स्वप्नम् इमं मन्ये स्वप्ने दृष्ट्वा हि वानरम् । (२१।१)

न शक्यो ऽभ्युदयः प्राप्तुं प्राप्तश्चाभ्युदयो मम ॥ (२१।२)

किं नु स्याच्चित्तमोहो ऽयं भवेद् वातगतिस्त्वियम् । (२२।१)

उन्मादजो विकारो वा स्याद् इयं मृगतृष्णिका ॥ (२२।२)

अथ वा नायम् उन्मादो मोहो ऽप्युन्मादलक्ष्मणः । (२३।१)

संबुध्ये चाहम् आत्मानम् इमं चापि वनौकसम् ॥ (२३।२)

इत्येवं बहुधा सीता सम्प्रधार्य बलाबलम् । (२४।१)

रक्षसां कामरूपत्वान्मेने तं राक्षसाधिपम् ॥ (२४।२)

एतां बुद्धिं तदा कृत्वा सीता सा तनुमध्यमा । (२५।१)

न प्रतिव्याजहाराथ वानरं जनकात्मजा ॥ (२५।२)

सीतायाश्चिन्तितं बुद्ध्वा हनूमान्मारुतात्मजः । (२६।१)

श्रोत्रानुकूलैर् वचनैस्तदा तां संप्रहर्षयत् ॥ (२६।२)

आदित्य इव तेजस्वी लोककान्तः शशी यथा । (२७।१)

राजा सर्वस्य लोकस्य देवो वैश्रवणो यथा ॥ (२७।२)

विक्रमेणोपपन्नश्च यथा विष्णुर् महायशाः । (२८।१)

सत्यवादी मधुरवाग् देवो वाचस्पतिर् यथा ॥ (२८।२)

रूपवान् सुभगः श्रीमान् कन्दर्प इव मूर्तिमान् । (२९।१)

स्थानक्रोधप्रहर्ता च श्रेष्ठो लोके महारथः । (२९।२)

बाहुच्छायाम् अवष्टब्धो यस्य लोको महात्मनः ॥ (२९।३)

अपकृष्याश्रमपदान्मृगरूपेण राघवम् । (३०।१)

शून्ये येनापनीतासि तस्य द्रक्ष्यसि यत् फलम् ॥ (३०।२)

नचिराद् रावणं संख्ये यो वधिष्यति वीर्यवान् । (३१।१)

रोषप्रमुक्तैर् इषुभिर् ज्वलद्भिर् इव पावकैः ॥ (३१।२)

तेनाहं प्रेषितो दूतस्त्वत्सकाशम् इहागतः । (३२।१)

त्वद्वियोगेन दुःखार्तः स त्वां कौशलम् अब्रवीत् ॥ (३२।२)

लक्ष्मणश्च महातेजाः सुमित्रानन्दवर्धनः । (३३।१)

अभिवाद्य महाबाहुः सो ऽपि कौशलम् अब्रवीत् ॥ (३३।२)

रामस्य च सखा देवि सुग्रीवो नाम वानरः । (३४।१)

राजा वानरमुख्यानां स त्वां कौशलम् अब्रवीत् ॥ (३४।२)

नित्यं स्मरति रामस्त्वां ससुग्रीवः सलक्ष्मणः । (३५।१)

दिष्ट्या जीवसि वैदेहि राक्षसीवशम् आगता ॥ (३५।२)

नचिराद् द्रक्ष्यसे रामं लक्ष्मणं च महारथम् । (३६।१)

मध्ये वानरकोटीनां सुग्रीवं चामितौजसम् ॥ (३६।२)

अहं सुग्रीवसचिवो हनूमान्नाम वानरः । (३७।१)

प्रविष्टो नगरीं लङ्कां लङ्घयित्वा महोदधिम् ॥ (३७।२)

कृत्वा मूर्ध्नि पदन्यासं रावणस्य दुरात्मनः । (३८।१)

त्वां द्रष्टुम् उपयातो ऽहं समाश्रित्य पराक्रमम् ॥ (३८।२)

नाहम् अस्मि तथा देवि यथा माम् अवगच्छसि । (३९।१)

विशङ्का त्यज्यताम् एषा श्रद्धत्स्व वदतो मम ॥ (३९।२)