ततो जाम्बवतो वाक्यम् अगृह्णन्त वनौकसः । (१।१)

अङ्गदप्रमुखा वीरा हनूमांश्च महाकपिः ॥ (१।२)

प्रीतिमन्तस्ततः सर्वे वायुपुत्रपुरःसराः । (२।१)

महेन्द्राग्रं परित्यज्य पुप्लुवुः प्लवगर्षभाः ॥ (२।२)

मेरुमन्दरसंकाशा मत्ता इव महागजाः । (३।१)

छादयन्त इवाकाशं महाकाया महाबलाः ॥ (३।२)

सभाज्यमानं भूतैस्तम् आत्मवन्तं महाबलम् । (४।१)

हनूमन्तं महावेगं वहन्त इव दृष्टिभिः ॥ (४।२)

राघवे चार्थनिर्वृत्तिं भर्तुश्च परमं यशः । (५।१)

समाधाय समृद्धार्थाः कर्मसिद्धिभिर् उन्नताः ॥ (५।२)

प्रियाख्यानोन्मुखाः सर्वे सर्वे युद्धाभिनन्दिनः । (६।१)

सर्वे रामप्रतीकारे निश्चितार्था मनस्विनः ॥ (६।२)

प्लवमानाः खम् आप्लुत्य ततस्ते काननौकसः । (७।१)

नन्दनोपमम् आसेदुर् वनं द्रुमलतायुतम् ॥ (७।२)

यत् तन्मधुवनं नाम सुग्रीवस्याभिरक्षितम् । (८।१)

अधृष्यं सर्वभूतानां सर्वभूतमनोहरम् ॥ (८।२)

यद् रक्षति महावीर्यः सदा दधिमुखः कपिः । (९।१)

मातुलः कपिमुख्यस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ (९।२)

ते तद् वनम् उपागम्य बभूवुः परमोत्कटाः । (१०।१)

वानरा वानरेन्द्रस्य मनःकान्ततमं महत् ॥ (१०।२)

ततस्ते वानरा हृष्टा दृष्ट्वा मधुवनं महत् । (११।१)

कुमारम् अभ्ययाचन्त मधूनि मधुपिङ्गलाः ॥ (११।२)

ततः कुमारस्तान् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखान् कपीन् । (१२।१)

अनुमान्य ददौ तेषां निसर्गं मधुभक्षणे ॥ (१२।२)

ततश्चानुमताः सर्वे सम्प्रहृष्टा वनौकसः । (१३।१)

मुदिताश्च ततस्ते च प्रनृत्यन्ति ततस्ततः ॥ (१३।२)

गायन्ति केचित् प्रणमन्ति केचिन् नृत्यन्ति केचित् प्रहसन्ति केचित् । (१४।१)

पतन्ति केचिद् विचरन्ति केचित् प्लवन्ति केचित् प्रलपन्ति केचित् ॥ (१४।२)

परस्परं केचिद् उपाश्रयन्ते परस्परं केचिद् अतिब्रुवन्ते । (१५।१)

द्रुमाद् द्रुमं केचिद् अभिप्लवन्ते क्षितौ नगाग्रान्निपतन्ति केचित् ॥ (१५।२)

महीतलात् केचिद् उदीर्णवेगा महाद्रुमाग्राण्यभिसंपतन्ते । (१६।१)

गायन्तम् अन्यः प्रहसन्न् उपैति हसन्तम् अन्यः प्रहसन्न् उपैति ॥ (१६।२)

रुदन्तम् अन्यः प्ररुदन्न् उपैति नुदन्तम् अन्यः प्रणुदन्न् उपैति । (१७।१)

समाकुलं तत् कपिसैन्यम् आसीन् मधुप्रपानोत्कटसत्त्वचेष्टम् । (१७।२)

न चात्र कश्चिन् न बभूव मत्तो न चात्र कश्चिन् न बभूव तृप्तः ॥ (१७।३)

ततो वनं तत् परिभक्ष्यमाणं द्रुमांश्च विध्वंसितपत्रपुष्पान् । (१८।१)

समीक्ष्य कोपाद् दधिवक्त्रनामा निवारयामास कपिः कपींस्तान् ॥ (१८।२)

स तैः प्रवृद्धैः परिभर्त्स्यमानो वनस्य गोप्ता हरिवीरवृद्धः । (१९।१)

चकार भूयो मतिम् उग्रतेजा वनस्य रक्षां प्रति वानरेभ्यः ॥ (१९।२)

उवाच कांश्चित् परुषाणि धृष्टम् असक्तम् अन्यांश्च तलैर् जघान । (२०।१)

समेत्य कैश्चित् कलहं चकार तथैव साम्नोपजगाम कांश्चित् ॥ (२०।२)

स तैर् मदाच्चाप्रतिवार्यवेगैर् बलाच्च तेनाप्रतिवार्यमाणैः । (२१।१)

प्रधर्षितस्त्यक्तभयैः समेत्य प्रकृष्यते चाप्यनवेक्ष्य दोषम् ॥ (२१।२)

नखैस्तुदन्तो दशनैर् दशन्तस् तलैश्च पादैश्च समाप्नुवन्तः । (२२।१)

मदात् कपिं तं कपयः समग्रा महावनं निर्विषयं च चक्रुः ॥ (२२।२)