ततः प्रहृष्टो हनुमान् कृत्यवान् इति तद् वचः । (१।१)

श्रुत्वा मधुरसम्भाषं सुग्रीवं मनसा गतः ॥ (१।२)

भव्यो राज्यागमस् तस्य सुग्रीवस्य महात्मनः । (२।१)

यद् अयं कृत्यवान् प्राप्तः कृत्यं चैतद् उपागतम् ॥ (२।२)

ततः परमसंहृष्टो हनुमान् प्लवगर्षभः । (३।१)

प्रत्युवाच ततो वाक्यं रामं वाक्यविशारदः ॥ (३।२)

किमर्थं त्वं वनं घोरं पम्पाकाननमण्डितम् । (४।१)

आगतः सानुजो दुर्गं नानाव्यालमृगायुतम् ॥ (४।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लक्ष्मणो रामचोदितः । (५।१)

आचचक्षे महात्मानं रामं दशरथात्मजम् ॥ (५।२)

राजा दशरथो नाम द्युतिमान् धर्मवत्सलः । (६।१)

तस्यायं पूर्वजः पुत्रो रामो नाम जनैः श्रुतः ॥ (६।२)

शरण्यः सर्वभूतानां पितुर् निर्देशपारगः । (७।१)

वीरो दशरथस्यायं पुत्राणां गुणवत्तरः ॥ (७।२)

राज्याद् भ्रष्टो वने वस्तुं मया सार्धम् इहागतः । (८।१)

भार्यया च महातेजाः सीतयानुगतो वशी । (८।२)

दिनक्षये महातेजाः प्रभयेव दिवाकरः ॥ (८।३)

अहम् अस्यावरो भ्राता गुणैर् दास्यम् उपागतः । (९।१)

कृतज्ञस्य बहुज्ञस्य लक्ष्मणो नाम नामतः ॥ (९।२)

सुखार्हस्य महार्हस्य सर्वभूतहितात्मनः । (१०।१)

ऐश्वर्येण विहीनस्य वनवासाश्रितस्य च ॥ (१०।२)

रक्षसापहृता भार्या रहिते कामरूपिणा । (११।१)

तच् च न ज्ञायते रक्षः पत्नी येनास्य सा हृता ॥ (११।२)

दनुर् नाम श्रियः पुत्रः शापाद् राक्षसतां गतः । (१२।१)

आख्यातस् तेन सुग्रीवः समर्थो वानराधिपः ॥ (१२।२)

स ज्ञास्यति महावीर्यस् तव भार्यापहारिणम् । (१३।१)

एवम् उक्त्वा दनुः स्वर्गं भ्राजमानो गतः सुखम् ॥ (१३।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं याथातथ्येन पृच्छतः । (१४।१)

अहं चैव हि रामश् च सुग्रीवं शरणं गतौ ॥ (१४।२)

एष दत्त्वा च वित्तानि प्राप्य चानुत्तमं यशः । (१५।१)

लोकनाथः पुरा भूत्वा सुग्रीवं नाथम् इच्छति ॥ (१५।२)

शोकाभिभूते रामे तु शोकार्ते शरणं गते । (१६।१)

कर्तुम् अर्हति सुग्रीवः प्रसादं सह यूथपैः ॥ (१६।२)

एवं ब्रुवाणं सौमित्रिं करुणं साश्रुपातनम् । (१७।१)

हनुमान् प्रत्युवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (१७।२)

ईदृशा बुद्धिसम्पन्ना जितक्रोधा जितेन्द्रियाः । (१८।१)

द्रष्टव्या वानरेन्द्रेण दिष्ट्या दर्शनम् आगताः ॥ (१८।२)

स हि राज्याच् च विभ्रष्टः कृतवैरश् च वालिना । (१९।१)

हृतदारो वने त्रस्तो भ्रात्रा विनिकृतो भृशम् ॥ (१९।२)

करिष्यति स साहाय्यं युवयोर् भास्करात्मजः । (२०।१)

सुग्रीवः सह चास्माभिः सीतायाः परिमार्गणे ॥ (२०।२)

इत्य् एवम् उक्त्वा हनुमाञ् श्लक्ष्णं मधुरया गिरा । (२१।१)

बभाषे सो ऽभिगच्छामः सुग्रीवम् इति राघवम् ॥ (२१।२)

एवं ब्रुवाणं धर्मात्मा हनूमन्तं स लक्ष्मणः । (२२।१)

प्रतिपूज्य यथान्यायम् इदं प्रोवाच राघवम् ॥ (२२।२)

कपिः कथयते हृष्टो यथायं मारुतात्मजः । (२३।१)

कृत्यवान् सो ऽपि सम्प्राप्तः कृतकृत्यो ऽसि राघव ॥ (२३।२)

प्रसन्नमुखवर्णश् च व्यक्तं हृष्टश् च भाषते । (२४।१)

नानृतं वक्ष्यते वीरो हनुमान् मारुतात्मजः ॥ (२४।२)

ततः स तु महाप्राज्ञो हनूमान् मारुतात्मजः । (२५।१)

जगामादाय तौ वीरौ हरिराजाय राघवौ ॥ (२५।२)

स तु विपुलयशाः कपिप्रवीरः पवनसुतः कृतकृत्यवत् प्रहृष्टः । (२६।१)

गिरिवरम् उरुविक्रमः प्रयातः स शुभमतिः सह रामलक्ष्मणाभ्याम् ॥ (२६।२)