श्रुत्वा तु वचनं तस्य वायुसूनोर् महात्मनः । (१।१)

उवाचात्महितं वाक्यं सीता सुरसुतोपमा ॥ (१।२)

त्वां दृष्ट्वा प्रियवक्तारं सम्प्रहृष्यामि वानर । (२।१)

अर्धसंजातसस्येव वृष्टिं प्राप्य वसुंधरा ॥ (२।२)

यथा तं पुरुषव्याघ्रं गात्रैः शोकाभिकर्शितैः । (३।१)

संस्पृशेयं सकामाहं तथा कुरु दयां मयि ॥ (३।२)

अभिज्ञानं च रामस्य दत्तं हरिगणोत्तम । (४।१)

क्षिप्ताम् ईषिकां काकस्य कोपाद् एकाक्षिशातनीम् ॥ (४।२)

मनःशिलायास्तिलको गण्डपार्श्वे निवेशितः । (५।१)

त्वया प्रनष्टे तिलके तं किल स्मर्तुम् अर्हसि ॥ (५।२)

स वीर्यवान् कथं सीतां हृतां समनुमन्यसे । (६।१)

वसन्तीं रक्षसां मध्ये महेन्द्रवरुणोपम ॥ (६।२)

एष चूडामणिर् दिव्यो मया सुपरिरक्षितः । (७।१)

एतं दृष्ट्वा प्रहृष्यामि व्यसने त्वाम् इवानघ ॥ (७।२)

एष निर्यातितः श्रीमान्मया ते वारिसंभवः । (८।१)

अतः परं न शक्ष्यामि जीवितुं शोकलालसा ॥ (८।२)

असह्यानि च दुःखानि वाचश्च हृदयच्छिदः । (९।१)

राक्षसीनां सुघोराणां त्वत्कृते मर्षयाम्यहम् ॥ (९।२)

धारयिष्यामि मासं तु जीवितं शत्रुसूदन । (१०।१)

मासाद् ऊर्ध्वं न जीविष्ये त्वया हीना नृपात्मज ॥ (१०।२)

घोरो राक्षसराजो ऽयं दृष्टिश्च न सुखा मयि । (११।१)

त्वां च श्रुत्वा विपद्यन्तं न जीवेयम् अहं क्षणम् ॥ (११।२)

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम् । (१२।१)

अथाब्रवीन्महातेजा हनुमान्मारुतात्मजः ॥ (१२।२)

त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे । (१३।१)

रामे शोकाभिभूते तु लक्ष्मणः परितप्यते ॥ (१३।२)

दृष्टा कथंचिद् भवती न कालः परिशोचितुम् । (१४।१)

इमं मुहूर्तं दुःखानाम् अन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि ॥ (१४।२)

तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ राजपुत्रावनिन्दितौ । (१५।१)

त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः ॥ (१५।२)

हत्वा तु समरे क्रूरं रावणं सहबान्धवम् । (१६।१)

राघवौ त्वां विशालाक्षि स्वां पुरीं प्रापयिष्यतः ॥ (१६।२)

यत् तु रामो विजानीयाद् अभिज्ञानम् अनिन्दिते । (१७।१)

प्रीतिसंजननं तस्य भूयस्त्वं दातुम् अर्हसि ॥ (१७।२)

साब्रवीद् दत्तम् एवेह मयाभिज्ञानम् उत्तमम् । (१८।१)

एतद् एव हि रामस्य दृष्ट्वा मत्केशभूषणम् । (१८।२)

श्रद्धेयं हनुमन् वाक्यं तव वीर भविष्यति ॥ (१८।३)

स तं मणिवरं गृह्य श्रीमान् प्लवगसत्तमः । (१९।१)

प्रणम्य शिरसा देवीं गमनायोपचक्रमे ॥ (१९।२)

तम् उत्पातकृतोत्साहम् अवेक्ष्य हरिपुंगवम् । (२०।१)

वर्धमानं महावेगम् उवाच जनकात्मजा । (२०।२)

अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदया गिरा ॥ (२०।३)

हनूमन् सिंहसंकाशौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (२१।१)

सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम् ॥ (२१।२)

यथा च स महाबाहुर् मां तारयति राघवः । (२२।१)

अस्माद् दुःखाम्बुसंरोधात् तत् समाधातुम् अर्हसि ॥ (२२।२)

इमं च तीव्रं मम शोकवेगं रक्षोभिर् एभिः परिभर्त्सनं च । (२३।१)

ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं शिवश्च ते ऽध्वास्तु हरिप्रवीर ॥ (२३।२)

स राजपुत्र्या प्रतिवेदितार्थः कपिः कृतार्थः परिहृष्टचेताः । (२४।१)

तद् अल्पशेषं प्रसमीक्ष्य कार्यं दिशं ह्युदीचीं मनसा जगाम ॥ (२४।२)