ततः संतप्तहृदयः स्मरन् निग्रहम् आत्मनः । (१।१)

विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य कृतवैरो महात्मना ॥ (१।२)

स दक्षिणां दिशं गत्वा महिष्या सह राघव । (२।१)

तताप परमं घोरं विश्वामित्रो महातपाः । (२।२)

फलमूलाशनो दान्तश् चचार परमं तपः ॥ (२।३)

अथास्य जज्ञिरे पुत्राः सत्यधर्मपरायणाः । (३।१)

हविष्यन्दो मधुष्यन्दो दृढनेत्रो महारथः ॥ (३।२)

पूर्णे वर्षसहस्रे तु ब्रह्मा लोकपितामहः । (४।१)

अब्रवीन् मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम् ॥ (४।२)

जिता राजर्षिलोकास् ते तपसा कुशिकात्मज । (५।१)

अनेन तपसा त्वां हि राजर्षिर् इति विद्महे ॥ (५।२)

एवम् उक्त्वा महातेजा जगाम सह दैवतैः । (६।१)

त्रिविष्टपं ब्रह्मलोकं लोकानां परमेश्वरः ॥ (६।२)

विश्वामित्रो ऽपि तच् छ्रुत्वा ह्रिया किंचिद् अवाङ्मुखः । (७।१)

दुःखेन महताविष्टः समन्युर् इदम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

तपश् च सुमहत् तप्तं राजर्षिर् इति मां विदुः । (८।१)

देवाः सर्षिगणाः सर्वे नास्ति मन्ये तपःफलम् ॥ (८।२)

एवं निश्चित्य मनसा भूय एव महातपाः । (९।१)

तपश् चचार काकुत्स्थ परमं परमात्मवान् ॥ (९।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु सत्यवादी जितेन्द्रियः । (१०।१)

त्रिशङ्कुर् इति विख्यात इक्ष्वाकुकुलनन्दनः ॥ (१०।२)

तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना यजेयम् इति राघव । (११।१)

गच्छेयं स्वशरीरेण देवानां परमां गतिम् ॥ (११।२)

स वसिष्ठं समाहूय कथयामास चिन्तितम् । (१२।१)

अशक्यम् इति चाप्य् उक्तो वसिष्ठेन महात्मना ॥ (१२।२)

प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन स ययौ दक्षिणां दिशम् । (१३।१)

वसिष्ठा दीर्घतपसस् तपो यत्र हि तेपिरे ॥ (१३।२)

त्रिशङ्कुः सुमहातेजाः शतं परमभास्वरम् । (१४।१)

वसिष्ठपुत्रान् ददृशे तप्यमानान् यशस्विनः ॥ (१४।२)

सो ऽभिगम्य महात्मनः सर्वान् एव गुरोः सुतान् । (१५।१)

अभिवाद्यानुपूर्व्येण ह्रिया किंचिद् अवाङ्मुखः । (१५।२)

अब्रवीत् सुमहातेजाः सर्वान् एव कृताञ्जलिः ॥ (१५।३)

शरणं वः प्रपद्ये ऽहं शरण्याञ् शरणागतः । (१६।१)

प्रत्याख्यातो ऽस्मि भद्रं वो वसिष्ठेन महात्मना ॥ (१६।२)

यष्टुकामो महायज्ञं तद् अनुज्ञातुम् अर्हथ । (१७।१)

गुरुपुत्रान् अहं सर्वान् नमस्कृत्य प्रसादये ॥ (१७।२)

शिरसा प्रणतो याचे ब्राह्मणांस् तपसि स्थितान् । (१८।१)

ते मां भवन्तः सिद्ध्यर्थं याजयन्तु समाहिताः । (१८।२)

सशरीरो यथाहं हि देवलोकम् अवाप्नुयाम् ॥ (१८।३)

प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन गतिम् अन्यां तपोधनाः । (१९।१)

गुरुपुत्रान् ऋते सर्वान् नाहं पश्यामि काञ्चन ॥ (१९।२)

इक्ष्वाकूणां हि सर्वेषां पुरोधाः परमा गतिः । (२०।१)

तस्माद् अनन्तरं सर्वे भवन्तो दैवतं मम ॥ (२०।२)