राघवेणाभये दत्ते संनतो रावणानुजः । (१।१)

खात् पपातावनिं हृष्टो भक्तैर् अनुचरैः सह ॥ (१।२)

स तु रामस्य धर्मात्मा निपपात विभीषणः । (२।१)

पादयोः शरणान्वेषी चतुर्भिः सह राक्षसैः ॥ (२।२)

अब्रवीच्च तदा रामं वाक्यं तत्र विभीषणः । (३।१)

धर्मयुक्तं च युक्तं च साम्प्रतं संप्रहर्षणम् ॥ (३।२)

अनुजो रावणस्याहं तेन चास्म्यवमानितः । (४।१)

भवन्तं सर्वभूतानां शरण्यं शरणं गतः ॥ (४।२)

परित्यक्ता मया लङ्का मित्राणि च धनानि च । (५।१)

भवद्गतं मे राज्यं च जीवितं च सुखानि च ॥ (५।२)

राक्षसानां वधे साह्यं लङ्कायाश्च प्रधर्षणे । (६।१)

करिष्यामि यथाप्राणं प्रवेक्ष्यामि च वाहिनीम् ॥ (६।२)

इति ब्रुवाणं रामस्तु परिष्वज्य विभीषणम् । (७।१)

अब्रवील् लक्ष्मणं प्रीतः समुद्राज्जलम् आनय ॥ (७।२)

तेन चेमं महाप्राज्ञम् अभिषिञ्च विभीषणम् । (८।१)

राजानं रक्षसां क्षिप्रं प्रसन्ने मयि मानद ॥ (८।२)

एवम् उक्तस्तु सौमित्रिर् अभ्यषिञ्चद् विभीषणम् । (९।१)

मध्ये वानरमुख्यानां राजानं रामशासनात् ॥ (९।२)

तं प्रसादं तु रामस्य दृष्ट्वा सद्यः प्लवंगमाः । (१०।१)

प्रचुक्रुशुर् महानादान् साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ (१०।२)

अब्रवीच्च हनूमांश्च सुग्रीवश्च विभीषणम् । (११।१)

कथं सागरम् अक्षोभ्यं तराम वरुणालयम् ॥ (११।२)

उपायैर् अभिगच्छामो यथा नदनदीपतिम् । (१२।१)

तराम तरसा सर्वे ससैन्या वरुणालयम् ॥ (१२।२)

एवम् उक्तस्तु धर्मज्ञः प्रत्युवाच विभीषणः । (१३।१)

समुद्रं राघवो राजा शरणं गन्तुम् अर्हति ॥ (१३।२)

खानितः सगरेणायम् अप्रमेयो महोदधिः । (१४।१)

कर्तुम् अर्हति रामस्य ज्ञातेः कार्यं महोदधिः ॥ (१४।२)

एवं विभीषणेनोक्ते राक्षसेन विपश्चिता । (१५।१)

प्रकृत्या धर्मशीलस्य राघवस्याप्यरोचत ॥ (१५।२)

स लक्ष्मणं महातेजाः सुग्रीवं च हरीश्वरम् । (१६।१)

सत्क्रियार्थं क्रियादक्षः स्मितपूर्वम् उवाच ह ॥ (१६।२)

विभीषणस्य मन्त्रो ऽयं मम लक्ष्मण रोचते । (१७।१)

ब्रूहि त्वं सहसुग्रीवस्तवापि यदि रोचते ॥ (१७।२)

सुग्रीवः पण्डितो नित्यं भवान्मन्त्रविचक्षणः । (१८।१)

उभाभ्यां सम्प्रधार्यार्यं रोचते यत् तद् उच्यताम् ॥ (१८।२)

एवम् उक्तौ तु तौ वीरावुभौ सुग्रीवलक्ष्मणौ । (१९।१)

समुदाचारसंयुक्तम् इदं वचनम् ऊचतुः ॥ (१९।२)

किमर्थं नो नरव्याघ्र न रोचिष्यति राघव । (२०।१)

विभीषणेन यत् तूक्तम् अस्मिन् काले सुखावहम् ॥ (२०।२)

अबद्ध्वा सागरे सेतुं घोरे ऽस्मिन् वरुणालये । (२१।१)

लङ्का नासादितुं शक्या सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः ॥ (२१।२)

विभीषणस्य शूरस्य यथार्थं क्रियतां वचः । (२२।१)

अलं कालात्ययं कृत्वा समुद्रो ऽयं नियुज्यताम् ॥ (२२।२)

एवम् उक्तः कुशास्तीर्णे तीरे नदनदीपतेः । (२३।१)

संविवेश तदा रामो वेद्याम् इव हुताशनः ॥ (२३।२)