तथोक्तवति रामे तु भरते च महात्मनि । (१।१)

लक्ष्मणो ऽपि शुभं वाक्यम् उवाच रघुनन्दनम् ॥ (१।२)

अश्वमेधो महायज्ञः पावनः सर्वपाप्मनाम् । (२।१)

पावनस्तव दुर्धर्षो रोचतां क्रतुपुंगवः ॥ (२।२)

श्रूयते हि पुरावृत्तं वासवे सुमहात्मनि । (३।१)

ब्रह्महत्यावृतः शक्रो हयमेधेन पावितः ॥ (३।२)

पुरा किल महाबाहो देवासुरसमागमे । (४।१)

वृत्रो नाम महान् आसीद् दैतेयो लोकसंमतः ॥ (४।२)

विस्तीर्णो योजनशतम् उच्छ्रितस्त्रिगुणं ततः । (५।१)

अनुरागेण लोकांस्त्रीन् स्नेहात् पश्यति सर्वतः ॥ (५।२)

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च बुद्ध्या च परिनिष्ठितः । (६।१)

शशास पृथिवीं सर्वां धर्मेण सुसमाहितः ॥ (६।२)

तस्मिन् प्रशासति तदा सर्वकामदुघा मही । (७।१)

रसवन्ति प्रसूतानि मूलानि च फलानि च ॥ (७।२)

अकृष्टपच्या पृथिवी सुसम्पन्ना महात्मनः । (८।१)

स राज्यं तादृशं भुङ्क्ते स्फीतम् अद्भुतदर्शनम् ॥ (८।२)

तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना तपः कुर्याम् अनुत्तमम् । (९।१)

तपो हि परमं श्रेयस्तपो हि परमं सुखम् ॥ (९।२)

स निक्षिप्य सुतं ज्येष्ठं पौरेषु परमेश्वरम् । (१०।१)

तप उग्रम् उपातिष्ठत् तापयन् सर्वदेवताः ॥ (१०।२)

तपस्तप्यति वृत्रे तु वासवः परमार्तवत् । (११।१)

विष्णुं समुपसंक्रम्य वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (११।२)

तपस्यता महाबाहो लोका वृत्रेण निर्जिताः । (१२।१)

बलवान् स हि धर्मात्मा नैनं शक्ष्यामि बाधितुम् ॥ (१२।२)

यद्यसौ तप आतिष्ठेद् भूय एव सुरेश्वर । (१३।१)

यावल्लोका धरिष्यन्ति तावद् अस्य वशानुगाः ॥ (१३।२)

त्वं चैनं परमोदारम् उपेक्षसि महाबल । (१४।१)

क्षणं हि न भवेद् वृत्रः क्रुद्धे त्वयि सुरेश्वर ॥ (१४।२)

यदा हि प्रीतिसंयोगं त्वया विष्णो समागतः । (१५।१)

तदा प्रभृति लोकानां नाथत्वम् उपलब्धवान् ॥ (१५।२)

स त्वं प्रसादं लोकानां कुरुष्व सुमहायशः । (१६।१)

त्वत्कृतेन हि सर्वं स्यात् प्रशान्तम् अजरं जगत् ॥ (१६।२)

इमे हि सर्वे विष्णो त्वां निरीक्षन्ते दिवौकसः । (१७।१)

वृत्रघातेन महता एषां साह्यं कुरुष्व ह ॥ (१७।२)

त्वया हि नित्यशः साह्यं कृतम् एषां महात्मनाम् । (१८।१)

असह्यम् इदम् अन्येषाम् अगतीनां गतिर् भवान् ॥ (१८।२)