इत्य् उक्तस्य यथान्यायं रावणस्य जटायुषा । (१।१)

क्रुद्धस्याग्निनिभाः सर्वा रेजुर् विंशतिदृष्टयः ॥ (१।२)

संरक्तनयनः कोपात् तप्तकाञ्चनकुण्डलः । (२।१)

राक्षसेन्द्रो ऽभिदुद्राव पतगेन्द्रम् अमर्षणः ॥ (२।२)

स सम्प्रहारस् तुमुलस् तयोस् तस्मिन् महावने । (३।१)

बभूव वातोद्धतयोर् मेघयोर् गगने यथा ॥ (३।२)

तद् बभूवाद्भुतं युद्धं गृध्रराक्षसयोस् तदा । (४।१)

सपक्षयोर् माल्यवतोर् महापर्वतयोर् इव ॥ (४।२)

ततो नालीकनाराचैस् तीक्ष्णाग्रैश् च विकर्णिभिः । (५।१)

अभ्यवर्षन् महाघोरैर् गृध्रराजं महाबलः ॥ (५।२)

स तानि शरजालानि गृध्रः पत्त्ररथेश्वरः । (६।१)

जटायुः प्रतिजग्राह रावणास्त्राणि संयुगे ॥ (६।२)

तस्य तीक्ष्णनखाभ्यां तु चरणाभ्यां महाबलः । (७।१)

चकार बहुधा गात्रे व्रणान् पतगसत्तमः ॥ (७।२)

अथ क्रोधाद् दशग्रीवो जग्राह दशमार्गणान् । (८।१)

मृत्युदण्डनिभान् घोराञ् शत्रुमर्दनकाङ्क्षया ॥ (८।२)

स तैर् बाणैर् महावीर्यः पूर्णमुक्तैर् अजिह्मगैः । (९।१)

बिभेद निशितैस् तीक्ष्णैर् गृध्रं घोरैः शिलीमुखैः ॥ (९।२)

स राक्षसरथे पश्यञ् जानकीं बाष्पलोचनाम् । (१०।१)

अचिन्तयित्वा बाणांस् तान् राक्षसं समभिद्रवत् ॥ (१०।२)

ततो ऽस्य सशरं चापं मुक्तामणिविभूषितम् । (११।१)

चरणाभ्यां महातेजा बभञ्ज पतगेश्वरः ॥ (११।२)

तच् चाग्निसदृशं दीप्तं रावणस्य शरावरम् । (१२।१)

पक्षाभ्यां च महातेजा व्यधुनोत् पतगेश्वरः ॥ (१२।२)

काञ्चनोरश्छदान् दिव्यान् पिशाचवदनान् खरान् । (१३।१)

तांश् चास्य जवसम्पन्नाञ् जघान समरे बली ॥ (१३।२)

वरं त्रिवेणुसम्पन्नं कामगं पावकार्चिषम् । (१४।१)

मणिहेमविचित्राङ्गं बभञ्ज च महारथम् । (१४।२)

पूर्णचन्द्रप्रतीकाशं छत्त्रं च व्यजनैः सह ॥ (१४।३)

स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । (१५।१)

अङ्केनादाय वैदेहीं पपात भुवि रावणः ॥ (१५।२)

दृष्ट्वा निपतितं भूमौ रावणं भग्नवाहनम् । (१६।१)

साधु साध्व् इति भूतानि गृध्रराजम् अपूजयन् ॥ (१६।२)

परिश्रान्तं तु तं दृष्ट्वा जरया पक्षियूथपम् । (१७।१)

उत्पपात पुनर् हृष्टो मैथिलीं गृह्य रावणः ॥ (१७।२)

तं प्रहृष्टं निधायाङ्के गच्छन्तं जनकात्मजाम् । (१८।१)

गृध्रराजः समुत्पत्य जटायुर् इदम् अब्रवीत् ॥ (१८।२)

वज्रसंस्पर्शबाणस्य भार्यां रामस्य रावण । (१९।१)

अल्पबुद्धे हरस्य् एनां वधाय खलु रक्षसाम् ॥ (१९।२)

समित्रबन्धुः सामात्यः सबलः सपरिच्छदः । (२०।१)

विषपानं पिबस्य् एतत् पिपासित इवोदकम् ॥ (२०।२)

अनुबन्धम् अजानन्तः कर्मणाम् अविचक्षणाः । (२१।१)

शीघ्रम् एव विनश्यन्ति यथा त्वं विनशिष्यसि ॥ (२१।२)

बद्धस् त्वं कालपाशेन क्व गतस् तस्य मोक्ष्यसे । (२२।१)

वधाय बडिशं गृह्य सामिषं जलजो यथा ॥ (२२।२)

न हि जातु दुराधर्षौ काकुत्स्थौ तव रावण । (२३।१)

धर्षणं चाश्रमस्यास्य क्षमिष्येते तु राघवौ ॥ (२३।२)

यथा त्वया कृतं कर्म भीरुणा लोकगर्हितम् । (२४।१)

तस्कराचरितो मार्गो नैष वीरनिषेवितः ॥ (२४।२)

युध्यस्व यदि शूरो ऽसि मुहूर्तं तिष्ठ रावण । (२५।१)

शयिष्यसे हतो भूमौ यथा भ्राता खरस् तथा ॥ (२५।२)

परेतकाले पुरुषो यत् कर्म प्रतिपद्यते । (२६।१)

विनाशायात्मनो ऽधर्म्यं प्रतिपन्नो ऽसि कर्म तत् ॥ (२६।२)

पापानुबन्धो वै यस्य कर्मणः को नु तत् पुमान् । (२७।१)

कुर्वीत लोकाधिपतिः स्वयम्भूर् भगवान् अपि ॥ (२७।२)

एवम् उक्त्वा शुभं वाक्यं जटायुस् तस्य रक्षसः । (२८।१)

निपपात भृशं पृष्ठे दशग्रीवस्य वीर्यवान् ॥ (२८।२)

तं गृहीत्वा नखैस् तीक्ष्णैर् विरराद समन्ततः । (२९।१)

अधिरूढो गजारोहो यथा स्याद् दुष्टवारणम् ॥ (२९।२)

विरराद नखैर् अस्य तुण्डं पृष्ठे समर्पयन् । (३०।१)

केशांश् चोत्पाटयामास नखपक्षमुखायुधः ॥ (३०।२)

स तथा गृध्रराजेन क्लिश्यमानो मुहुर् मुहुः । (३१।१)

अमर्षस्फुरितौष्ठः सन् प्राकम्पत स राक्षसः ॥ (३१।२)

सम्परिष्वज्य वैदेहीं वामेनाङ्केन रावणः । (३२।१)

तलेनाभिजघानार्तो जटायुं क्रोधमूर्छितः ॥ (३२।२)

जटायुस् तम् अतिक्रम्य तुण्डेनास्य खराधिपः । (३३।१)

वामबाहून् दश तदा व्यपाहरद् अरिंदमः ॥ (३३।२)

ततः क्रुद्धो दशग्रीवः सीताम् उत्सृज्य वीर्यवान् । (३४।१)

मुष्टिभ्यां चरणाभ्यां च गृध्रराजम् अपोथयत् ॥ (३४।२)

ततो मुहूर्तं संग्रामो बभूवातुलवीर्ययोः । (३५।१)

राक्षसानां च मुख्यस्य पक्षिणां प्रवरस्य च ॥ (३५।२)

तस्य व्यायच्छमानस्य रामस्यार्थे ऽथ रावणः । (३६।१)

पक्षौ पादौ च पार्श्वौ च खड्गम् उद्धृत्य सोच्छिनत् ॥ (३६।२)

स छिन्नपक्षः सहसा रक्षसा रौद्रकर्मणा । (३७।१)

निपपात हतो गृध्रो धरण्याम् अल्पजीवितः ॥ (३७।२)

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम् । (३८।१)

अभ्यधावत वैदेही स्वबन्धुम् इव दुःखिता ॥ (३८।२)

तं नीलजीमूतनिकाशकल्पं सुपाण्डुरोरस्कम् उदारवीर्यम् । (३९।१)

ददर्श लङ्काधिपतिः पृथिव्यां जटायुषं शान्तम् इवाग्निदावम् ॥ (३९।२)

ततस् तु तं पत्त्ररथं महीतले निपातितं रावणवेगमर्दितम् । (४०।१)

पुनः परिष्वज्य शशिप्रभानना रुरोद सीता जनकात्मजा तदा ॥ (४०।२)