तपोबलहतान् कृत्वा वासिष्ठान् समहोदयान् । (१।१)

ऋषिमध्ये महातेजा विश्वामित्रो ऽभ्यभाषत ॥ (१।२)

अयम् इक्ष्वाकुदायादस् त्रिशङ्कुर् इति विश्रुतः । (२।१)

धर्मिष्ठश् च वदान्यश् च मां चैव शरणं गतः । (२।२)

स्वेनानेन शरीरेण देवलोकजिगीषया ॥ (२।३)

यथायं स्वशरीरेण देवलोकं गमिष्यति । (३।१)

तथा प्रवर्त्यतां यज्ञो भवद्भिश् च मया सह ॥ (३।२)

विश्वामित्रवचः श्रुत्वा सर्व एव महर्षयः । (४।१)

ऊचुः समेत्य सहिता धर्मज्ञा धर्मसंहितम् ॥ (४।२)

अयं कुशिकदायादो मुनिः परमकोपनः । (५।१)

यद् आह वचनं सम्यग् एतत् कार्यं न संशयः ॥ (५।२)

अग्निकल्पो हि भगवाञ् शापं दास्यति रोषितः । (६।१)

तस्मात् प्रवर्त्यतां यज्ञः सशरीरो यथा दिवम् ॥ (६।२)

गच्छेद् इक्ष्वाकुदायादो विश्वामित्रस्य तेजसा । (७।१)

ततः प्रवर्त्यतां यज्ञः सर्वे समधितिष्ठत ॥ (७।२)

एवम् उक्त्वा महर्षयः संजह्रुस् ताः क्रियास् तदा । (८।१)

याजकश् च महातेजा विश्वामित्रो ऽभवत् क्रतौ ॥ (८।२)

ऋत्विजश् चानुपूर्व्येण मन्त्रवन् मन्त्रकोविदाः । (९।१)

चक्रुः सर्वाणि कर्माणि यथाकल्पं यथाविधि ॥ (९।२)

ततः कालेन महता विश्वामित्रो महातपाः । (१०।१)

चकारावाहनं तत्र भागार्थं सर्वदेवताः ॥ (१०।२)

नाभ्यागमंस् तदाहूता भागार्थं सर्वदेवताः । (११।१)

ततः क्रोधसमाविष्टो विश्वमित्रो महामुनिः ॥ (११।२)

स्रुवम् उद्यम्य सक्रोधस् त्रिशङ्कुम् इदम् अब्रवीत् । (१२।१)

पश्य मे तपसो वीर्यं स्वार्जितस्य नरेश्वर ॥ (१२।२)

एष त्वां स्वशरीरेण नयामि स्वर्गम् ओजसा । (१३।१)

दुष्प्रापं स्वशरीरेण दिवं गच्छ नराधिप ॥ (१३।२)

स्वार्जितं किंचिद् अप्य् अस्ति मया हि तपसः फलम् । (१४।१)

राजंस् त्वं तेजसा तस्य सशरीरो दिवं व्रज ॥ (१४।२)

उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन् सशरीरो नरेश्वरः । (१५।१)

दिवं जगाम काकुत्स्थ मुनीनां पश्यतां तदा ॥ (१५।२)

देवलोकगतं दृष्ट्वा त्रिशङ्कुं पाकशासनः । (१६।१)

सह सर्वैः सुरगणैर् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

त्रिशङ्को गच्छ भूयस् त्वं नासि स्वर्गकृतालयः । (१७।१)

गुरुशापहतो मूढ पत भूमिम् अवाक्शिराः ॥ (१७।२)

एवम् उक्तो महेन्द्रेण त्रिशङ्कुर् अपतत् पुनः । (१८।१)

विक्रोशमानस् त्राहीति विश्वामित्रं तपोधनम् ॥ (१८।२)

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य क्रोशमानस्य कौशिकः । (१९।१)

रोषम् आहारयत् तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (१९।२)

ऋषिमध्ये स तेजस्वी प्रजापतिर् इवापरः । (२०।१)

सृजन् दक्षिणमार्गस्थान् सप्तर्षीन् अपरान् पुनः ॥ (२०।२)

नक्षत्रमालाम् अपराम् असृजत् क्रोधमूर्छितः । (२१।१)

दक्षिणां दिशम् आस्थाय मुनिमध्ये महायशाः ॥ (२१।२)

सृष्ट्वा नक्षत्रवंशं च क्रोधेन कलुषीकृतः । (२२।१)

अन्यम् इन्द्रं करिष्यामि लोको वा स्याद् अनिन्द्रकः । (२२।२)

दैवतान्य् अपि स क्रोधात् स्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ (२२।३)

ततः परमसंभ्रान्ताः सर्षिसंघाः सुरर्षभाः । (२३।१)

विश्वामित्रं महात्मानम् ऊचुः सानुनयं वचः ॥ (२३।२)

अयं राजा महाभाग गुरुशापपरिक्षतः । (२४।१)

सशरीरो दिवं यातुं नार्हत्य् एव तपोधन ॥ (२४।२)

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां मुनिपुंगवः । (२५।१)

अब्रवीत् सुमहद् वाक्यं कौशिकः सर्वदेवताः ॥ (२५।२)

सशरीरस्य भद्रं वस् त्रिशङ्कोर् अस्य भूपतेः । (२६।१)

आरोहणं प्रतिज्ञाय नानृतं कर्तुम् उत्सहे ॥ (२६।२)

सर्गो ऽस्तु सशरीरस्य त्रिशङ्कोर् अस्य शाश्वतः । (२७।१)

नक्षत्राणि च सर्वाणि मामकानि ध्रुवाण्य् अथ ॥ (२७।२)

यावल् लोका धरिष्यन्ति तिष्ठन्त्व् एतानि सर्वशः । (२८।१)

मत्कृतानि सुराः सर्वे तद् अनुज्ञातुम् अर्हथ ॥ (२८।२)

एवम् उक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर् मुनिपुंगवम् ॥ (२९।१)

एवं भवतु भद्रं ते तिष्ठन्त्व् एतानि सर्वशः । (३०।१)

गगने तान्य् अनेकानि वैश्वानरपथाद् बहिः ॥ (३०।२)

नक्षत्राणि मुनिश्रेष्ठ तेषु ज्योतिःषु जाज्वलन् । (३१।१)

अवाक्शिरास् त्रिशङ्कुश् च तिष्ठत्व् अमरसंनिभः ॥ (३१।२)

विश्वामित्रस् तु धर्मात्मा सर्वदेवैर् अभिष्टुतः । (३२।१)

ऋषिभिश् च महातेजा बाढम् इत्य् आह देवताः ॥ (३२।२)

ततो देवा महात्मानो मुनयश् च तपोधनाः । (३३।१)

जग्मुर् यथागतं सर्वे यज्ञस्यान्ते नरोत्तम ॥ (३३।२)