उषित्वा रजनीं तत्र राजपुत्राव् अरिंदमौ । (१।१)

महर्षिम् अभिवाद्याथ जग्मतुस् तं गिरिं प्रति ॥ (१।२)

प्रस्थितांश् चैव तान् प्रेक्ष्य पिता पुत्रान् इवान्वगात् । (२।१)

ततः प्रचक्रमे वक्तुं वचनं स महामुनिः ॥ (२।२)

अथासाद्य तु कालिन्दीं शीघ्रस्रोतसम् आपगाम् । (३।१)

तत्र यूयं प्लवं कृत्वा तरतांशुमतीं नदीम् ॥ (३।२)

ततो न्यग्रोधम् आसाद्य महान्तं हरितच्छदम् । (४।१)

विवृद्धं बहुभिर् वृक्षैः श्यामं सिद्धोपसेवितम् ॥ (४।२)

क्रोशमात्रं ततो गत्वा नीलं द्रक्ष्यथ काननम् । (५।१)

पलाशबदरीमिश्रं राम वंशैश् च यामुनैः ॥ (५।२)

स पन्थाश् चित्रकूटस्य गतः सुबहुशो मया । (६।१)

रम्यो मार्दवयुक्तश् च वनदावैर् विवर्जितः । (६।२)

इति पन्थानम् आवेद्य महर्षिः स न्यवर्तत ॥ (६।३)

उपावृत्ते मुनौ तस्मिन् रामो लक्ष्मणम् अब्रवीत् । (७।१)

कृतपुण्याः स्म सौमित्रे मुनिर् यन् नो ऽनुकम्पते ॥ (७।२)

इति तौ पुरुषव्याघ्रौ मन्त्रयित्वा मनस्विनौ । (८।१)

सीताम् एवाग्रतः कृत्वा कालिन्दीं जग्मतुर् नदीम् ॥ (८।२)

तौ काष्ठसंघाटम् अथो चक्रतुः सुमहाप्लवम् । (९।१)

चकार लक्ष्मणश् छित्त्वा सीतायाः सुखम् आसनम् ॥ (९।२)

तत्र श्रियम् इवाचिन्त्यां रामो दाशरथिः प्रियाम् । (१०।१)

ईषत् संलज्जमानां ताम् अध्यारोपयत प्लवम् ॥ (१०।२)

ततः प्लवेनांशुमतीं शीघ्रगाम् ऊर्मिमालिनीम् । (११।१)

तीरजैर् बहुभिर् वृक्षैः संतेरुर् यमुनां नदीम् ॥ (११।२)

ते तीर्णाः प्लवम् उत्सृज्य प्रस्थाय यमुनावनात् । (१२।१)

श्यामं न्यग्रोधम् आसेदुः शीतलं हरितच्छदम् ॥ (१२।२)

कौसल्यां चैव पश्येयं सुमित्रां च यशस्विनीम् । (१३।१)

इति सीताञ्जलिं कृत्वा पर्यगच्छद् वनस्पतिम् ॥ (१३।२)

क्रोशमात्रं ततो गत्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (१४।१)

बहून् मेध्यान् मृगान् हत्वा चेरतुर् यमुनावने ॥ (१४।२)

विहृत्य ते बर्हिणपूगनादिते शुभे वने वारणवानरायुते । (१५।१)

समं नदीवप्रम् उपेत्य संमतं निवासम् आजग्मुर् अदीनदर्शनाः ॥ (१५।२)