प्रविष्टायां हुताशं तु वेदवत्यां स रावणः । (१।१)

पुष्पकं तत् समारुह्य परिचक्राम मेदिनीम् ॥ (१।२)

रावण wइल्ल् मित् मरुत्त क्￤म्प्ड़ेन्ततो मरुत्तं नृपतिं यजन्तं सह दैवतैः । (२।१)

उशीरबीजम् आसाद्य ददर्श स तु राक्षसः ॥ (२।२)

संवर्तो नाम ब्रह्मर्षिर् भ्राता साक्षाद् बृहस्पतेः । (३।१)

याजयामास धर्मज्ञः सर्वैर् ब्रह्मगणैर् वृतः ॥ (३।२)

दृष्ट्वा देवास्तु तद् रक्षो वरदानेन दुर्जयम् । (४।१)

तां तां योनिं समापन्नास्तस्य धर्षणभीरवः ॥ (४।२)

इन्द्रो मयूरः संवृत्तो धर्मराजस्तु वायसः । (५।१)

कृकलासो धनाध्यक्षो हंसो वै वरुणो ऽभवत् ॥ (५।२)

तं च राजानम् आसाद्य रावणो राक्षसाधिपः । (६।१)

प्राह युद्धं प्रयच्छेति निर्जितो ऽस्मीति वा वद ॥ (६।२)

ततो मरुत्तो नृपतिः को भवान् इत्युवाच तम् । (७।१)

अवहासं ततो मुक्त्वा राक्षसो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

अकुतूहलभावेन प्रीतो ऽस्मि तव पार्थिव । (८।१)

धनदस्यानुजं यो मां नावगच्छसि रावणम् ॥ (८।२)

त्रिषु लोकेषु कः सो ऽस्ति यो न जानाति मे बलम् । (९।१)

भ्रातरं येन निर्जित्य विमानम् इदम् आहृतम् ॥ (९।२)

ततो मरुत्तो नृपतिस्तं राक्षसम् अथाब्रवीत् । (१०।१)

धन्यः खलु भवान् येन ज्येष्ठो भ्राता रणे जितः ॥ (१०।२)

नाधर्मसहितं श्लाघ्यं न लोकप्रतिसंहितम् । (११।१)

कर्म दौरात्म्यकं कृत्वा श्लाघसे भ्रातृनिर्जयात् ॥ (११।२)

किं त्वं प्राक् केवलं धर्मं चरित्वा लब्धवान् वरम् । (१२।१)

श्रुतपूर्वं हि न मया यादृशं भाषसे स्वयम् ॥ (१२।२)

ततः शरासनं गृह्य सायकांश्च स पार्थिवः । (१३।१)

रणाय निर्ययौ क्रुद्धः संवर्तो मार्गम् आवृणोत् ॥ (१३।२)

सो ऽब्रवीत् स्नेहसंयुक्तं मरुत्तं तं महान् ऋषिः । (१४।१)

श्रोतव्यं यदि मद्वाक्यं संप्रहारो न ते क्षमः ॥ (१४।२)

माहेश्वरम् इदं सत्रम् असमाप्तं कुलं दहेत् । (१५।१)

दीक्षितस्य कुतो युद्धं क्रूरत्वं दीक्षिते कुतः ॥ (१५।२)

संशयश्च रणे नित्यं राक्षसश्चैष दुर्जयः । (१६।१)

स निवृत्तो गुरोर् वाक्यान्मरुत्तः पृथिवीपतिः । (१६।२)

विसृज्य सशरं चापं स्वस्थो मखमुखो ऽभवत् ॥ (१६।३)

ततस्तं निर्जितं मत्वा घोषयामास वै शुकः । (१७।१)

रावणो जितवांश्चेति हर्षान्नादं च मुक्तवान् ॥ (१७।२)

तान् भक्षयित्वा तत्रस्थान्महर्षीन् यज्ञम् आगतान् । (१८।१)

वितृप्तो रुधिरैस्तेषां पुनः सम्प्रययौ महीम् ॥ (१८।२)

ग्￶त्तेर् बेस्छेन्केन् दिए व्￶गेल्रावणे तु गते देवाः सेन्द्राश्चैव दिवौकसः । (१९।१)

ततः स्वां योनिम् आसाद्य तानि सत्त्वान्यथाब्रुवन् ॥ (१९।२)

हर्षात् तदाब्रवीद् इन्द्रो मयूरं नीलबर्हिणम् । (२०।१)

प्रीतो ऽस्मि तव धर्मज्ञ उपकाराद् विहंगम ॥ (२०।२)

मम नेत्रसहस्रं यत् तत् ते बर्हे भविष्यति । (२१।१)

वर्षमाणे मयि मुदं प्राप्स्यसे प्रीतिलक्षणम् ॥ (२१।२)

नीलाः किल पुरा बर्हा मयूराणां नराधिप । (२२।१)

सुराधिपाद् वरं प्राप्य गताः सर्वे विचित्रताम् ॥ (२२।२)

धर्मराजो ऽब्रवीद् राम प्राग्वंशे वायसं स्थितम् । (२३।१)

पक्षिंस्तवास्मि सुप्रीतः प्रीतस्य च वचः शृणु ॥ (२३।२)

यथान्ये विविधै रोगैः पीड्यन्ते प्राणिनो मया । (२४।१)

ते न ते प्रभविष्यन्ति मयि प्रीते न संशयः ॥ (२४।२)

मृत्युतस्ते भयं नास्ति वरान्मम विहंगम । (२५।१)

यावत् त्वां न वधिष्यन्ति नरास्तावद् भविष्यसि ॥ (२५।२)

ये च मद्विषयस्थास्तु मानवाः क्षुधयार्दिताः । (२६।१)

त्वयि भुक्ते तु तृप्तास्ते भविष्यन्ति सबान्धवाः ॥ (२६।२)

वरुणस्त्वब्रवीद्धंसं गङ्गातोयविचारिणम् । (२७।१)

श्रूयतां प्रीतिसंयुक्तं वचः पत्त्ररथेश्वर ॥ (२७।२)

वर्णो मनोहरः सौम्यश्चन्द्रमण्डलसंनिभः । (२८।१)

भविष्यति तवोदग्रः शुक्लफेनसमप्रभः ॥ (२८।२)

मच्छरीरं समासाद्य कान्तो नित्यं भविष्यसि । (२९।१)

प्राप्स्यसे चातुलां प्रीतिम् एतन्मे प्रीतिलक्षणम् ॥ (२९।२)

हंसानां हि पुरा राम न वर्णः सर्वपाण्डुरः । (३०।१)

पक्षा नीलाग्रसंवीताः क्रोडाः शष्पाग्रनिर्मलाः ॥ (३०।२)

अथाब्रवीद् वैश्रवणः कृकलासं गिरौ स्थितम् । (३१।१)

हैरण्यं सम्प्रयच्छामि वर्णं प्रीतिस्तवाप्यहम् ॥ (३१।२)

सद्रव्यं च शिरो नित्यं भविष्यति तवाक्षयम् । (३२।१)

एष काञ्चनको वर्णो मत्प्रीत्या ते भविष्यति ॥ (३२।२)

एवं दत्त्वा वरांस्तेभ्यस्तस्मिन् यज्ञोत्सवे सुराः । (३३।१)

निवृत्ते सह राज्ञा वै पुनः स्वभवनं गताः ॥ (३३।२)