अथ पुत्रः पुलस्त्यस्य विश्रवा मुनिपुंगवः । (१।१)

अचिरेणैव कालेन पितेव तपसि स्थितः ॥ (१।२)

सत्यवाञ् शीलवान् दक्षः स्वाध्यायनिरतः शुचिः । (२।१)

सर्वभोगेष्वसंसक्तो नित्यं धर्मपरायणः ॥ (२।२)

ज्ञात्वा तस्य तु तद्वृत्तं भरद्वाजो महान् ऋषिः । (३।१)

ददौ विश्रवसे भार्यां स्वां सुतां देववर्णिनीम् ॥ (३।२)

प्रतिगृह्य तु धर्मेण भरद्वाजसुतां तदा । (४।१)

मुदा परमया युक्तो विश्रवा मुनिपुंगवः ॥ (४।२)

स तस्यां वीर्यसम्पन्नम् अपत्यं परमाद्भुतम् । (५।१)

जनयामास धर्मात्मा सर्वैर् ब्रह्मगुणैर् युतम् ॥ (५।२)

तस्मिञ् जाते तु संहृष्टः स बभूव पितामहः । (६।१)

नाम चास्याकरोत् प्रीतः सार्धं देवर्षिभिस्तदा ॥ (६।२)

यस्माद् विश्रवसो ऽपत्यं सादृश्याद् विश्रवा इव । (७।१)

तस्माद् वैश्रवणो नाम भविष्यत्येष विश्रुतः ॥ (७।२)

स तु वैश्रवणस्तत्र तपोवनगतस्तदा । (८।१)

अवर्धत महातेजा हुताहुतिर् इवानलः ॥ (८।२)

तस्याश्रमपदस्थस्य बुद्धिर् जज्ञे महात्मनः । (९।१)

चरिष्ये नियतो धर्मं धर्मो हि परमा गतिः ॥ (९।२)

स तु वर्षसहस्राणि तपस्तप्त्वा महावने । (१०।१)

पूर्णे वर्षसहस्रे तु तं तं विधिम् अवर्तत ॥ (१०।२)

जलाशी मारुताहारो निराहारस्तथैव च । (११।१)

एवं वर्षसहस्राणि जग्मुस्तान्येव वर्षवत् ॥ (११।२)

अथ प्रीतो महातेजाः सेन्द्रैः सुरगणैः सह । (१२।१)

गत्वा तस्याश्रमपदं ब्रह्मेदं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१२।२)

परितुष्टो ऽस्मि ते वत्स कर्मणानेन सुव्रत । (१३।१)

वरं वृणीष्व भद्रं ते वरार्हस्त्वं हि मे मतः ॥ (१३।२)

अथाब्रवीद् वैश्रवणः पितामहम् उपस्थितम् । (१४।१)

भगवंल्लोकपालत्वम् इच्छेयं वित्तरक्षणम् ॥ (१४।२)

ततो ऽब्रवीद् वैश्रवणं परितुष्टेन चेतसा । (१५।१)

ब्रह्मा सुरगणैः सार्धं बाढम् इत्येव हृष्टवत् ॥ (१५।२)

अहं हि लोकपालानां चतुर्थं स्रष्टुम् उद्यतः । (१६।१)

यमेन्द्रवरुणानां हि पदं यत् तव चेप्सितम् ॥ (१६।२)

तत्कृतं गच्छ धर्मज्ञ धनेशत्वम् अवाप्नुहि । (१७।१)

यमेन्द्रवरुणानां हि चतुर्थो ऽद्य भविष्यसि ॥ (१७।२)

एतच्च पुष्पकं नाम विमानं सूर्यसंनिभम् । (१८।१)

प्रतिगृह्णीष्व यानार्थं त्रिदशैः समतां व्रज ॥ (१८।२)

स्वस्ति ते ऽस्तु गमिष्यामः सर्व एव यथागतम् । (१९।१)

कृतकृत्या वयं तात दत्त्वा तव महावरम् ॥ (१९।२)

गतेषु ब्रह्मपूर्वेषु देवेष्वथ नभस्तलम् । (२०।१)

धनेशः पितरं प्राह विनयात् प्रणतो वचः ॥ (२०।२)

भगवंल्लब्धवान् अस्मि वरं कमलयोनितः । (२१।१)

निवासं न तु मे देवो विदधे स प्रजापतिः ॥ (२१।२)

तत् पश्य भगवन् कंचिद् देशं वासाय नः प्रभो । (२२।१)

न च पीडा भवेद् यत्र प्राणिनो यस्य कस्यचित् ॥ (२२।२)

एवम् उक्तस्तु पुत्रेण विश्रवा मुनिपुंगवः । (२३।१)

वचनं प्राह धर्मज्ञ श्रूयताम् इति धर्मवित् ॥ (२३।२)

लङ्का नाम पुरी रम्या निर्मिता विश्वकर्मणा । (२४।१)

राक्षसानां निवासार्थं यथेन्द्रस्यामरावती ॥ (२४।२)

रमणीया पुरी सा हि रुक्मवैदूर्यतोरणा । (२५।१)

राक्षसैः सा परित्यक्ता पुरा विष्णुभयार्दितैः । (२५।२)

शून्या रक्षोगणैः सर्वै रसातलतलं गतैः ॥ (२५।३)

स त्वं तत्र निवासाय रोचयस्व मतिं स्वकाम् । (२६।१)

निर्दोषस्तत्र ते वासो न च बाधास्ति कस्यचित् ॥ (२६।२)

एतच्छ्रुत्वा तु धर्मात्मा धर्मिष्ठं वचनं पितुः । (२७।१)

निवेशयामास तदा लङ्कां पर्वतमूर्धनि ॥ (२७।२)

नैरृतानां सहस्रैस्तु हृष्टैः प्रमुदितैः सदा । (२८।१)

अचिरेणैककालेन सम्पूर्णा तस्य शासनात् ॥ (२८।२)

अथ तत्रावसत् प्रीतो धर्मात्मा नैरृताधिपः । (२९।१)

समुद्रपरिधानायां लङ्कायां विश्रवात्मजः ॥ (२९।२)

काले काले विनीतात्मा पुष्पकेण धनेश्वरः । (३०।१)

अभ्यगच्छत् सुसंहृष्टः पितरं मातरं च सः ॥ (३०।२)

स देवगन्धर्वगणैर् अभिष्टुतस् तथैव सिद्धैः सह चारणैर् अपि । (३१।१)

गभस्तिभिः सूर्य इवौजसा वृतः पितुः समीपं प्रययौ श्रिया वृतः ॥ (३१।२)