रामम् आश्वासयाने तु लक्ष्मणे भ्रातृवत्सले । (१।१)

निक्षिप्य गुल्मान् स्वस्थाने तत्रागच्छद् विभीषणः ॥ (१।२)

नानाप्रहरणैर् वीरैश्चतुर्भिः सचिवैर् वृतः । (२।१)

नीलाञ्जनचयाकारैर् मातंगैर् इव यूथपः ॥ (२।२)

सो ऽभिगम्य महात्मानं राघवं शोकलालसम् । (३।१)

वानरांश्चैव ददृशे बाष्पपर्याकुलेक्षणान् ॥ (३।२)

राघवं च महात्मानम् इक्ष्वाकुकुलनन्दनम् । (४।१)

ददर्श मोहम् आपन्नं लक्ष्मणस्याङ्कम् आश्रितम् ॥ (४।२)

व्रीडितं शोकसंतप्तं दृष्ट्वा रामं विभीषणः । (५।१)

अन्तर्दुःखेन दीनात्मा किम् एतद् इति सो ऽब्रवीत् ॥ (५।२)

विभीषणमुखं दृष्ट्वा सुग्रीवं तांश्च वानरान् । (६।१)

उवाच लक्ष्मणो वाक्यम् इदं बाष्पपरिप्लुतः ॥ (६।२)

हताम् इन्द्रजिता सीताम् इह श्रुत्वैव राघवः । (७।१)

हनूमद्वचनात् सौम्य ततो मोहम् उपागतः ॥ (७।२)

कथयन्तं तु सौमित्रिं संनिवार्य विभीषणः । (८।१)

पुष्कलार्थम् इदं वाक्यं विसंज्ञं रामम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

मनुजेन्द्रार्तरूपेण यद् उक्तस्त्वं हनूमता । (९।१)

तद् अयुक्तम् अहं मन्ये सागरस्येव शोषणम् ॥ (९।२)

अभिप्रायं तु जानामि रावणस्य दुरात्मनः । (१०।१)

सीतां प्रति महाबाहो न च घातं करिष्यति ॥ (१०।२)

याच्यमानः सुबहुशो मया हितचिकीर्षुणा । (११।१)

वैदेहीम् उत्सृजस्वेति न च तत् कृतवान् वचः ॥ (११।२)

नैव साम्ना न भेदेन न दानेन कुतो युधा । (१२।१)

सा द्रष्टुम् अपि शक्येत नैव चान्येन केनचित् ॥ (१२।२)

वानरान्मोहयित्वा तु प्रतियातः स राक्षसः । (१३।१)

चैत्यं निकुम्भिलां नाम यत्र होमं करिष्यति ॥ (१३।२)

हुतवान् उपयातो हि देवैर् अपि सवासवैः । (१४।१)

दुराधर्षो भवत्येष संग्रामे रावणात्मजः ॥ (१४।२)

तेन मोहयता नूनम् एषा माया प्रयोजिता । (१५।१)

विघ्नम् अन्विच्छता तात वानराणां पराक्रमे । (१५।२)

ससैन्यास्तत्र गच्छामो यावत् तन्न समाप्यते ॥ (१५।३)

त्यजेमं नरशार्दूल मिथ्यासंतापम् आगतम् । (१६।१)

सीदते हि बलं सर्वं दृष्ट्वा त्वां शोककर्शितम् ॥ (१६।२)

इह त्वं स्वस्थहृदयस्तिष्ठ सत्त्वसमुच्छ्रितः । (१७।१)

लक्ष्मणं प्रेषयास्माभिः सह सैन्यानुकर्षिभिः ॥ (१७।२)

एष तं नरशार्दूलो रावणिं निशितैः शरैः । (१८।१)

त्याजयिष्यति तत् कर्म ततो वध्यो भविष्यति ॥ (१८।२)

तस्यैते निशितास्तीक्ष्णाः पत्रिपत्राङ्गवाजिनः । (१९।१)

पतत्रिण इवासौम्याः शराः पास्यन्ति शोणितम् ॥ (१९।२)

तत् संदिश महाबाहो लक्ष्मणं शुभलक्षणम् । (२०।१)

राक्षसस्य विनाशाय वज्रं वज्रधरो यथा ॥ (२०।२)

मनुजवर न कालविप्रकर्षो रिपुनिधनं प्रति यत् क्षमो ऽद्य कर्तुम् । (२१।१)

त्वम् अतिसृज रिपोर् वधाय वाणीम् असुरपुरोन्मथने यथा महेन्द्रः ॥ (२१।२)

समाप्तकर्मा हि स राक्षसेन्द्रो भवत्यदृश्यः समरे सुरासुरैः । (२२।१)

युयुत्सता तेन समाप्तकर्मणा भवेत् सुराणाम् अपि संशयो महान् ॥ (२२।२)