अथ तस्याम् अवस्थायां लक्ष्मणं रावणानुजः । (१।१)

परेषाम् अहितं वाक्यम् अर्थसाधकम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

अस्यानीकस्य महतो भेदने यत लक्ष्मण । (२।१)

राक्षसेन्द्रसुतो ऽप्यत्र भिन्ने दृश्यो भविष्यति ॥ (२।२)

स त्वम् इन्द्राशनिप्रख्यैः शरैर् अवकिरन् परान् । (३।१)

अभिद्रवाशु यावद् वै नैतत् कर्म समाप्यते ॥ (३।२)

जहि वीर दुरात्मानं मायापरम् अधार्मिकम् । (४।१)

रावणिं क्रूरकर्माणं सर्वलोकभयावहम् ॥ (४।२)

विभीषणवचः श्रुत्वा लक्ष्मणः शुभलक्षणः । (५।१)

ववर्ष शरवर्षाणि राक्षसेन्द्रसुतं प्रति ॥ (५।२)

ऋक्षाः शाखामृगाश्चैव द्रुमाद्रिवरयोधिनः । (६।१)

अभ्यधावन्त सहितास्तद् अनीकम् अवस्थितम् ॥ (६।२)

राक्षसाश्च शितैर् बाणैर् असिभिः शक्तितोमरैः । (७।१)

उद्यतैः समवर्तन्त कपिसैन्यजिघांसवः ॥ (७।२)

स संप्रहारस्तुमुलः संजज्ञे कपिरक्षसाम् । (८।१)

शब्देन महता लङ्कां नादयन् वै समन्ततः ॥ (८।२)

शस्त्रैर् बहुविधाकारैः शितैर् बाणैश्च पादपैः । (९।१)

उद्यतैर् गिरिशृङ्गैश्च घोरैर् आकाशम् आवृतम् ॥ (९।२)

ते राक्षसा वानरेषु विकृताननबाहवः । (१०।१)

निवेशयन्तः शस्त्राणि चक्रुस्ते सुमहद् भयम् ॥ (१०।२)

तथैव सकलैर् वृक्षैर् गिरिशृङ्गैश्च वानराः । (११।१)

अभिजघ्नुर् निजघ्नुश्च समरे राक्षसर्षभान् ॥ (११।२)

ऋक्षवानरमुख्यैश्च महाकायैर् महाबलैः । (१२।१)

रक्षसां वध्यमानानां महद् भयम् अजायत ॥ (१२।२)

स्वम् अनीकं विषण्णं तु श्रुत्वा शत्रुभिर् अर्दितम् । (१३।१)

उदतिष्ठत दुर्धर्षस् तत्कर्मण्यननुष्ठिते ॥ (१३।२)

वृक्षान्धकारान्निष्क्रम्य जातक्रोधः स रावणिः । (१४।१)

आरुरोह रथं सज्जं पूर्वयुक्तं स राक्षसः ॥ (१४।२)

स भीमकार्मुकशरः कृष्णाञ्जनचयोपमः । (१५।१)

रक्तास्यनयनः क्रूरो बभौ मृत्युर् इवान्तकः ॥ (१५।२)

दृष्ट्वैव तु रथस्थं तं पर्यवर्तत तद् बलम् । (१६।१)

रक्षसां भीमवेगानां लक्ष्मणेन युयुत्सताम् ॥ (१६।२)

तस्मिन् काले तु हनुमान् उद्यम्य सुदुरासदम् । (१७।१)

धरणीधरसंकाशो महावृक्षम् अरिंदमः ॥ (१७।२)

स राक्षसानां तत् सैन्यं कालाग्निर् इव निर्दहन् । (१८।१)

चकार बहुभिर् वृक्षैर् निःसंज्ञं युधि वानरः ॥ (१८।२)

विध्वंसयन्तं तरसा दृष्ट्वैव पवनात्मजम् । (१९।१)

राक्षसानां सहस्राणि हनूमन्तम् अवाकिरन् ॥ (१९।२)

शितशूलधराः शूलैर् असिभिश्चासिपाणयः । (२०।१)

शक्तिभिः शक्तिहस्ताश्च पट्टसैः पट्टसायुधाः ॥ (२०।२)

परिघैश्च गदाभिश्च कुन्तैश्च शुभदर्शनैः । (२१।१)

शतशश्च शतघ्नीभिर् आयसैर् अपि मुद्गरैः ॥ (२१।२)

घोरैः परशुभिश्चैव भिण्डिपालैश्च राक्षसाः । (२२।१)

मुष्टिभिर् वज्रवेगैश्च तलैर् अशनिसंनिभैः ॥ (२२।२)

अभिजघ्नुः समासाद्य समन्तात् पर्वतोपमम् । (२३।१)

तेषाम् अपि च संक्रुद्धश्चकार कदनं महत् ॥ (२३।२)

स ददर्श कपिश्रेष्ठम् अचलोपमम् इन्द्रजित् । (२४।१)

सूदयानम् अमित्रघ्नम् अमित्रान् पवनात्मजम् ॥ (२४।२)

स सारथिम् उवाचेदं याहि यत्रैष वानरः । (२५।१)

क्षयम् एव हि नः कुर्याद् राक्षसानाम् उपेक्षितः ॥ (२५।२)

इत्युक्तः सारथिस्तेन ययौ यत्र स मारुतिः । (२६।१)

वहन् परमदुर्धर्षं स्थितम् इन्द्रजितं रथे ॥ (२६।२)

सो ऽभ्युपेत्य शरान् खड्गान् पट्टसासिपरश्वधान् । (२७।१)

अभ्यवर्षत दुर्धर्षः कपिमूर्ध्नि स राक्षसः ॥ (२७।२)

तानि शस्त्राणि घोराणि प्रतिगृह्य स मारुतिः । (२८।१)

रोषेण महताविष्टो वाक्यं चेदम् उवाच ह ॥ (२८।२)

युध्यस्व यदि शूरो ऽसि रावणात्मज दुर्मते । (२९।१)

वायुपुत्रं समासाद्य न जीवन् प्रतियास्यसि ॥ (२९।२)

बाहुभ्यां सम्प्रयुध्यस्व यदि मे द्वन्द्वम् आहवे । (३०।१)

वेगं सहस्व दुर्बुद्धे ततस्त्वं रक्षसां वरः ॥ (३०।२)

हनूमन्तं जिघांसन्तं समुद्यतशरासनम् । (३१।१)

रावणात्मजम् आचष्टे लक्ष्मणाय विभीषणः ॥ (३१।२)

यस्तु वासवनिर्जेता रावणस्यात्मसंभवः । (३२।१)

स एष रथम् आस्थाय हनूमन्तं जिघांसति ॥ (३२।२)

तम् अप्रतिमसंस्थानैः शरैः शत्रुविदारणैः । (३३।१)

जीवितान्तकरैर् घोरैः सौमित्रे रावणिं जहि ॥ (३३।२)

इत्येवम् उक्तस्तु तदा महात्मा विभीषणेनारिविभीषणेन । (३४।१)

ददर्श तं पर्वतसंनिकाशं रथस्थितं भीमबलं दुरासदम् ॥ (३४।२)