मकराक्षं हतं श्रुत्वा रावणः समितिंजयः । (१।१)

आदिदेशाथ संक्रुद्धो रणायेन्द्रजितं सुतम् ॥ (१।२)

जहि वीर महावीर्यौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (२।१)

अदृश्यो दृश्यमानो वा सर्वथा त्वं बलाधिकः ॥ (२।२)

त्वम् अप्रतिमकर्माणम् इन्द्रं जयसि संयुगे । (३।१)

किं पुनर् मानुषौ दृष्ट्वा न वधिष्यसि संयुगे ॥ (३।२)

तथोक्तो राक्षसेन्द्रेण प्रतिगृह्य पितुर् वचः । (४।१)

यज्ञभूमौ स विधिवत् पावकं जुहुवेन्द्रजित् ॥ (४।२)

जुह्वतश्चापि तत्राग्निं रक्तोष्णीषधराः स्त्रियः । (५।१)

आजग्मुस्तत्र संभ्रान्ता राक्षस्यो यत्र रावणिः ॥ (५।२)

शस्त्राणि शरपत्राणि समिधो ऽथ विभीतकाः । (६।१)

लोहितानि च वासांसि स्रुवं कार्ष्णायसं तथा ॥ (६।२)

सर्वतो ऽग्निं समास्तीर्य शरपत्रैः समन्ततः । (७।१)

छागस्य सर्वकृष्णस्य गलं जग्राह जीवतः ॥ (७।२)

चरुहोमसमिद्धस्य विधूमस्य महार्चिषः । (८।१)

बभूवुस्तानि लिङ्गानि विजयं दर्शयन्ति च ॥ (८।२)

प्रदक्षिणावर्तशिखस्तप्तहाटकसंनिभः । (९।१)

हविस्तत् प्रतिजग्राह पावकः स्वयम् उत्थितः ॥ (९।२)

हुत्वाग्निं तर्पयित्वाथ देवदानवराक्षसान् । (१०।१)

आरुरोह रथश्रेष्ठम् अन्तर्धानगतं शुभम् ॥ (१०।२)

स वाजिभिश्चतुर्भिस्तु बाणैश्च निशितैर् युतः । (११।१)

आरोपितमहाचापः शुशुभे स्यन्दनोत्तमे ॥ (११।२)

जाज्वल्यमानो वपुषा तपनीयपरिच्छदः । (१२।१)

शरैश्चन्द्रार्धचन्द्रैश्च स रथः समलंकृतः ॥ (१२।२)

जाम्बूनदमहाकम्बुर् दीप्तपावकसंनिभः । (१३।१)

बभूवेन्द्रजितः केतुर् वैदूर्यसमलंकृतः ॥ (१३।२)

तेन चादित्यकल्पेन ब्रह्मास्त्रेण च पालितः । (१४।१)

स बभूव दुराधर्षो रावणिः सुमहाबलः ॥ (१४।२)

सो ऽभिनिर्याय नगराद् इन्द्रजित् समितिंजयः । (१५।१)

हुत्वाग्निं राक्षसैर् मन्त्रैर् अन्तर्धानगतो ऽब्रवीत् ॥ (१५।२)

अद्य हत्वाहवे यौ तौ मिथ्या प्रव्रजितौ वने । (१६।१)

जयं पित्रे प्रदास्यामि रावणाय रणाधिकम् ॥ (१६।२)

कृत्वा निर्वानराम् उर्वीं हत्वा रामं सलक्ष्मणम् । (१७।१)

करिष्ये परमां प्रीतिम् इत्युक्त्वान्तरधीयत ॥ (१७।२)

आपपाताथ संक्रुद्धो दशग्रीवेण चोदितः । (१८।१)

तीक्ष्णकार्मुकनाराचैस्तीक्ष्णस्त्विन्द्ररिपू रणे ॥ (१८।२)

स ददर्श महावीर्यौ नागौ त्रिशिरसाविव । (१९।१)

सृजन्ताविषुजालानि वीरौ वानरमध्यगौ ॥ (१९।२)

इमौ ताविति संचिन्त्य सज्यं कृत्वा च कार्मुकम् । (२०।१)

संततानेषुधाराभिः पर्जन्य इव वृष्टिमान् ॥ (२०।२)

स तु वैहायसं प्राप्य सरथो रामलक्ष्मणौ । (२१।१)

अचक्षुर्विषये तिष्ठन् विव्याध निशितैः शरैः ॥ (२१।२)

तौ तस्य शरवेगेन परीतौ रामलक्ष्मणौ । (२२।१)

धनुषी सशरे कृत्वा दिव्यम् अस्त्रं प्रचक्रतुः ॥ (२२।२)

प्रच्छादयन्तौ गगनं शरजालैर् महाबलौ । (२३।१)

तम् अस्त्रैः सुरसंकाशौ नैव पस्पर्शतुः शरैः ॥ (२३।२)

स हि धूमान्धकारं च चक्रे प्रच्छादयन्नभः । (२४।१)

दिशश्चान्तर्दधे श्रीमान्नीहारतमसावृतः ॥ (२४।२)

नैव ज्यातलनिर्घोषो न च नेमिखुरस्वनः । (२५।१)

शुश्रुवे चरतस्तस्य न च रूपं प्रकाशते ॥ (२५।२)

घनान्धकारे तिमिरे शरवर्षम् इवाद्भुतम् । (२६।१)

स ववर्ष महाबाहुर् नाराचशरवृष्टिभिः ॥ (२६।२)

स रामं सूर्यसंकाशैः शरैर् दत्तवरो भृशम् । (२७।१)

विव्याध समरे क्रुद्धः सर्वगात्रेषु रावणिः ॥ (२७।२)

तौ हन्यमानौ नाराचैर् धाराभिर् इव पर्वतौ । (२८।१)

हेमपुङ्खान्नरव्याघ्रौ तिग्मान्मुमुचतुः शरान् ॥ (२८।२)

अन्तरिक्षं समासाद्य रावणिं कङ्कपत्त्रिणः । (२९।१)

निकृत्य पतगा भूमौ पेतुस्ते शोणितोक्षिताः ॥ (२९।२)

अतिमात्रं शरौघेण पीड्यमानौ नरोत्तमौ । (३०।१)

तान् इषून् पततो भल्लैर् अनेकैर् निचकर्ततुः ॥ (३०।२)

यतो हि ददृशाते तौ शरान्निपतिताञ् शितान् । (३१।१)

ततस्ततो दाशरथी ससृजाते ऽस्त्रम् उत्तमम् ॥ (३१।२)

रावणिस्तु दिशः सर्वा रथेनातिरथः पतन् । (३२।१)

विव्याध तौ दाशरथी लघ्वस्त्रो निशितैः शरैः ॥ (३२।२)

तेनातिविद्धौ तौ वीरौ रुक्मपुङ्खैः सुसंहतैः । (३३।१)

बभूवतुर् दाशरथी पुष्पिताविव किंशुकौ ॥ (३३।२)

नास्य वेद गतिं कश्चिन् न च रूपं धनुः शरान् । (३४।१)

न चान्यद् विदितं किंचित् सूर्यस्येवाभ्रसंप्लवे ॥ (३४।२)

तेन विद्धाश्च हरयो निहताश्च गतासवः । (३५।१)

बभूवुः शतशस्तत्र पतिता धरणीतले ॥ (३५।२)

लक्ष्मणस्तु सुसंक्रुद्धो भ्रातरं वाक्यम् अब्रवीत् । (३६।१)

ब्राह्मम् अस्त्रं प्रयोक्ष्यामि वधार्थं सर्वरक्षसाम् ॥ (३६।२)

तम् उवाच ततो रामो लक्ष्मणं शुभलक्षणम् । (३७।१)

नैकस्य हेतो रक्षांसि पृथिव्यां हन्तुम् अर्हसि ॥ (३७।२)

अयुध्यमानं प्रच्छन्नं प्राञ्जलिं शरणागतम् । (३८।१)

पलायन्तं प्रमत्तं वा न त्वं हन्तुम् इहार्हसि ॥ (३८।२)

अस्यैव तु वधे यत्नं करिष्यावो महाबल । (३९।१)

आदेक्ष्यावो महावेगान् अस्त्रान् आशीविषोपमान् ॥ (३९।२)

तम् एनं मायिनं क्षुद्रम् अन्तर्हितरथं बलात् । (४०।१)

राक्षसं निहनिष्यन्ति दृष्ट्वा वानरयूथपाः ॥ (४०।२)

यद्येष भूमिं विशते दिवं वा रसातलं वापि नभस्तलं वा । (४१।१)

एवं निगूढो ऽपि ममास्त्रदग्धः पतिष्यते भूमितले गतासुः ॥ (४१।२)

इत्येवम् उक्त्वा वचनं महात्मा रघुप्रवीरः प्लवगर्षभैर् वृतः । (४२।१)

वधाय रौद्रस्य नृशंसकर्मणस् तदा महात्मा त्वरितं निरीक्षते ॥ (४२।२)