संदीप्यमानां विध्वस्तां त्रस्तरक्षोगणां पुरीम् । (१।१)

अवेक्ष्य हनुमांल्लङ्कां चिन्तयामास वानरः ॥ (१।२)

तस्याभूत् सुमहांस्त्रासः कुत्सा चात्मन्यजायत । (२।१)

लङ्कां प्रदहता कर्म किंस्वित् कृतम् इदं मया ॥ (२।२)

धन्यास्ते पुरुषश्रेष्ठा ये बुद्ध्या कोपम् उत्थितम् । (३।१)

निरुन्धन्ति महात्मानो दीप्तम् अग्निम् इवाम्भसा ॥ (३।२)

यदि दग्धा त्वियं लङ्का नूनम् आर्यापि जानकी । (४।१)

दग्धा तेन मया भर्तुर् हतं कार्यम् अजानता ॥ (४।२)

यदर्थम् अयम् आरम्भस्तत् कार्यम् अवसादितम् । (५।१)

मया हि दहता लङ्कां न सीता परिरक्षिता ॥ (५।२)

ईषत्कार्यम् इदं कार्यं कृतम् आसीन्न संशयः । (६।१)

तस्य क्रोधाभिभूतेन मया मूलक्षयः कृतः ॥ (६।२)

विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते । (७।१)

लङ्कायाः कश्चिद् उद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी ॥ (७।२)

यदि तद् विहतं कार्यं मया प्रज्ञाविपर्ययात् । (८।१)

इहैव प्राणसंन्यासो ममापि ह्यतिरोचते ॥ (८।२)

किम् अग्नौ निपताम्यद्य आहोस्विद् वडवामुखे । (९।१)

शरीरम् आहो सत्त्वानां दद्मि सागरवासिनाम् ॥ (९।२)

कथं हि जीवता शक्यो मया द्रष्टुं हरीश्वरः । (१०।१)

तौ वा पुरुषशार्दूलौ कार्यसर्वस्वघातिना ॥ (१०।२)

मया खलु तद् एवेदं रोषदोषात् प्रदर्शितम् । (११।१)

प्रथितं त्रिषु लोकेषु कपित्वम् अनवस्थितम् ॥ (११।२)

धिग् अस्तु राजसं भावम् अनीशम् अनवस्थितम् । (१२।१)

ईश्वरेणापि यद् रागान्मया सीता न रक्षिता ॥ (१२।२)

विनष्टायां तु सीतायां तावुभौ विनशिष्यतः । (१३।१)

तयोर् विनाशे सुग्रीवः सबन्धुर् विनशिष्यति ॥ (१३।२)

एतद् एव वचः श्रुत्वा भरतो भ्रातृवत्सलः । (१४।१)

धर्मात्मा सहशत्रुघ्नः कथं शक्ष्यति जीवितुम् ॥ (१४।२)

इक्ष्वाकुवंशे धर्मिष्ठे गते नाशम् असंशयम् । (१५।१)

भविष्यन्ति प्रजाः सर्वाः शोकसंतापपीडिताः ॥ (१५।२)

तद् अहं भाग्यरहितो लुप्तधर्मार्थसंग्रहः । (१६।१)

रोषदोषपरीतात्मा व्यक्तं लोकविनाशनः ॥ (१६।२)

इति चिन्तयतस्तस्य निमित्तान्युपपेदिरे । (१७।१)

पूर्वम् अप्युपलब्धानि साक्षात् पुनर् अचिन्तयत् ॥ (१७।२)

अथवा चारुसर्वाङ्गी रक्षिता स्वेन तेजसा । (१८।१)

न नशिष्यति कल्याणी नाग्निर् अग्नौ प्रवर्तते ॥ (१८।२)

न हि धर्मात्मनस्तस्य भार्याम् अमिततेजसः । (१९।१)

स्वचारित्राभिगुप्तां तां स्प्रष्टुम् अर्हति पावकः ॥ (१९।२)

नूनं रामप्रभावेन वैदेह्याः सुकृतेन च । (२०।१)

यन्मां दहनकर्मायं नादहद्धव्यवाहनः ॥ (२०।२)

त्रयाणां भरतादीनां भ्रातॄणां देवता च या । (२१।१)

रामस्य च मनःकान्ता सा कथं विनशिष्यति ॥ (२१।२)

यद् वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुर् अव्ययः । (२२।१)

न मे दहति लाङ्गूलं कथम् आर्यां प्रधक्ष्यति ॥ (२२।२)

तपसा सत्यवाक्येन अनन्यत्वाच्च भर्तरि । (२३।१)

अपि सा निर्दहेद् अग्निं न ताम् अग्निः प्रधक्ष्यति ॥ (२३।२)

स तथा चिन्तयंस्तत्र देव्या धर्मपरिग्रहम् । (२४।१)

शुश्राव हनुमान् वाक्यं चारणानां महात्मनाम् ॥ (२४।२)

अहो खलु कृतं कर्म दुर्विषह्यं हनूमता । (२५।१)

अग्निं विसृजताभीक्ष्णं भीमं राक्षससद्मनि ॥ (२५।२)

दग्धेयं नगरी लङ्का साट्टप्राकारतोरणा । (२६।१)

जानकी न च दग्धेति विस्मयो ऽद्भुत एव नः ॥ (२६।२)

स निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः । (२७।१)

ऋषिवाक्यैश्च हनुमान् अभवत् प्रीतमानसः ॥ (२७।२)

ततः कपिः प्राप्तमनोरथार्थस् ताम् अक्षतां राजसुतां विदित्वा । (२८।१)

प्रत्यक्षतस्तां पुनर् एव दृष्ट्वा प्रतिप्रयाणाय मतिं चकार ॥ (२८।२)