सुरकार्यम् इदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया । (१।१)

लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ (१।२)

तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता । (२।१)

व्रीडिता प्राञ्जलिर् भूत्वा प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ (२।२)

अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः । (३।१)

क्रोधम् उत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः । (३।२)

ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (३।३)

ताम् उवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम् । (४।१)

मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ (४।२)

कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे । (५।१)

अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ (५।२)

त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम् । (६।१)

तम् ऋषिं कौशिकं रम्भे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ (६।२)

सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपम् अनुत्तमम् । (७।१)

लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ (७।२)

कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम् । (८।१)

सम्प्रहृष्टेन मनसा तत एनाम् उदैक्षत ॥ (८।२)

अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च । (९।१)

दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहम् आगतः ॥ (९।२)

सहस्राक्षस्य तत् कर्म विज्ञाय मुनिपुंगवः । (१०।१)

रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ (१०।२)

यन् मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम् । (११।१)

दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ (११।२)

ब्राह्मणः सुमहातेजास् तपोबलसमन्वितः । (१२।१)

उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ (१२।२)

एवम् उक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः । (१३।१)

अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापम् आगतः ॥ (१३।२)

तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत् । (१४।१)

वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ (१४।२)

कोपेन स महातेजास् तपोऽपहरणे कृते । (१५।१)

इन्द्रियैर् अजितै राम न लेभे शान्तिम् आत्मनः ॥ (१५।२)