अनेकशतसाहस्रीं विषण्णां हरिवाहिनीम् । (१।१)

जाम्बवान् समुदीक्ष्यैवं हनुमन्तम् अथाब्रवीत् ॥ (१।२)

वीर वानरलोकस्य सर्वशास्त्रम् अथाब्रवीत् । (२।१)

तूष्णीम् एकान्तम् आश्रित्य हनुमन् किं न जल्पसि ॥ (२।२)

हनुमन् हरिराजस्य सुग्रीवस्य समो ह्यसि । (३।१)

रामलक्ष्मणयोश्चापि तेजसा च बलेन च ॥ (३।२)

अरिष्टनेमिनः पुत्रौ वैनतेयो महाबलः । (४।१)

गरुत्मान् इव विख्यात उत्तमः सर्वपक्षिणाम् ॥ (४।२)

बहुशो हि मया दृष्टः सागरे स महाबलः । (५।१)

भुजगान् उद्धरन् पक्षी महावेगो महायशाः ॥ (५।२)

पक्षयोर् यद् बलं तस्य तावद् भुजबलं तव । (६।१)

विक्रमश्चापि वेगश्च न ते तेनापहीयते ॥ (६।२)

बलं बुद्धिश्च तेजश्च सत्त्वं च हरिसत्तम । (७।१)

विशिष्टं सर्वभूतेषु किम् आत्मानं न बुध्यसे ॥ (७।२)

अप्सराप्सरसां श्रेष्ठा विख्याता पुञ्जिकस्थला । (८।१)

अज्ञनेति परिख्याता पत्नी केसरिणो हरेः ॥ (८।२)

अभिशापाद् अभूत् तात वानरी कामरूपिणी । (९।१)

दुहिता वानरेन्द्रस्य कुञ्जरस्य महात्मनः ॥ (९।२)

कपित्वे चारुसर्वाङ्गी कदाचित् कामरूपिणी । (१०।१)

मानुषं विग्रहं कृत्वा यौवनोत्तमशालिनी ॥ (१०।२)

अचरत् पर्वतस्याग्रे प्रावृडम्बुदसंनिभे । (११।१)

विचित्रमाल्याभरणा महार्हक्षौमवासिनी ॥ (११।२)

तस्या वस्त्रं विशालाक्ष्याः पीतं रक्तदशं शुभम् । (१२।१)

स्थितायाः पर्वतस्याग्रे मारुतो ऽपहरच्छनैः ॥ (१२।२)

स ददर्श ततस्तस्या वृत्तावूरू सुसंहतौ । (१३।१)

स्तनौ च पीनौ सहितौ सुजातं चारु चाननम् ॥ (१३।२)

तां विशालायतश्रोणीं तनुमध्यां यशस्विनीम् । (१४।१)

दृष्ट्वैव शुभसर्वाङ्गीं पवनः काममोहितः ॥ (१४।२)

स तां भुजाभ्यां पीनाभ्यां पर्यष्वजत मारुतः । (१५।१)

मन्मथाविष्टसर्वाङ्गो गतात्मा ताम् अनिन्दिताम् ॥ (१५।२)

सा तु तत्रैव संभ्रान्ता सुवृत्ता वाक्यम् अब्रवीत् । (१६।१)

एकपत्नीव्रतम् इदं को नाशयितुम् इच्छति ॥ (१६।२)

अञ्जनाया वचः श्रुत्वा मारुतः प्रत्यभाषत । (१७।१)

न त्वां हिंसामि सुश्रोणि मा भूत् ते सुभगे भयम् ॥ (१७।२)

मनसास्मि गतो यत् त्वां परिष्वज्य यशस्विनि । (१८।१)

वीर्यवान् बुद्धिसम्पन्नः पुत्रस्तव भविष्यति ॥ (१८।२)

अभ्युत्थितं ततः सूर्यं बालो दृष्ट्वा महावने । (१९।१)

फलं चेति जिघृक्षुस्त्वम् उत्प्लुत्याभ्यपतो दिवम् ॥ (१९।२)

शतानि त्रीणि गत्वाथ योजनानां महाकपे । (२०।१)

तेजसा तस्य निर्धूतो न विषादं ततो गतः ॥ (२०।२)

तावद् आपततस्तूर्णम् अन्तरिक्षं महाकपे । (२१।१)

क्षिप्तम् इन्द्रेण ते वज्रं क्रोधाविष्टेन धीमता ॥ (२१।२)

ततः शैलाग्रशिखरे वामो हनुर् अभज्यत । (२२।१)

ततो हि नामधेयं ते हनुमान् इति कीर्त्यते ॥ (२२।२)

ततस्त्वां निहतं दृष्ट्वा वायुर् गन्धवहः स्वयम् । (२३।१)

त्रैलोक्ये भृशसंक्रुद्धो न ववौ वै प्रभञ्जनः ॥ (२३।२)

संभ्रान्ताश्च सुराः सर्वे त्रैलोक्ये क्षुभिते सति । (२४।१)

प्रसादयन्ति संक्रुद्धं मारुतं भुवनेश्वराः ॥ (२४।२)

प्रसादिते च पवने ब्रह्मा तुभ्यं वरं ददौ । (२५।१)

अशस्त्रवध्यतां तात समरे सत्यविक्रम ॥ (२५।२)

वज्रस्य च निपातेन विरुजं त्वां समीक्ष्य च । (२६।१)

सहस्रनेत्रः प्रीतात्मा ददौ ते वरम् उत्तमम् ॥ (२६।२)

स्वच्छन्दतश्च मरणं ते भूयाद् इति वै प्रभो । (२७।१)

स त्वं केसरिणः पुत्रः क्षेत्रजो भीमविक्रमः ॥ (२७।२)

मारुतस्यौरसः पुत्रस्तेजसा चापि तत्समः । (२८।१)

त्वं हि वायुसुतो वत्स प्लवने चापि तत्समः ॥ (२८।२)

वयम् अद्य गतप्राणा भवान् अस्मासु साम्प्रतम् । (२९।१)

दाक्ष्यविक्रमसम्पन्नः पक्षिराज इवापरः ॥ (२९।२)

त्रिविक्रमे मया तात सशैलवनकानना । (३०।१)

त्रिः सप्तकृत्वः पृथिवी परिक्रान्ता प्रदक्षिणम् ॥ (३०।२)

तदा चौषधयो ऽस्माभिः संचिता देवशासनात् । (३१।१)

निष्पन्नम् अमृतं याभिस्तदासीन्नो महद् बलम् ॥ (३१।२)

स इदानीम् अहं वृद्धः परिहीनपराक्रमः । (३२।१)

साम्प्रतं कालम् अस्माकं भवान् सर्वगुणान्वितः ॥ (३२।२)

तद् विजृम्भस्व विक्रान्तः प्लवताम् उत्तमो ह्यसि । (३३।१)

त्वद्वीर्यं द्रष्टुकामेयं सर्वा वानरवाहिनी ॥ (३३।२)

उत्तिष्ठ हरिशार्दूल लङ्घयस्व महार्णवम् । (३४।१)

परा हि सर्वभूतानां हनुमन् या गतिस्तव ॥ (३४।२)

विषण्णा हरयः सर्वे हनुमन् किम् उपेक्षसे । (३५।१)

विक्रमस्व महावेगो विष्णुस्त्रीन् विक्रमान् इव ॥ (३५।२)

ततस्तु वै जाम्बवताभिचोदितः प्रतीतवेगः पवनात्मजः कपिः । (३६।१)

प्रहर्षयंस्तां हरिवीर वाहिनीं चकार रूपं महद् आत्मनस्तदा ॥ (३६।२)