तस्य तद् वचनं श्रुत्वा कुशनाभस्य धीमतः । (१।१)

शिरोभिश् चरणौ स्पृष्ट्वा कन्याशतम् अभाषत ॥ (१।२)

वायुः सर्वात्मको राजन् प्रधर्षयितुम् इच्छति । (२।१)

अशुभं मार्गम् आस्थाय न धर्मं प्रत्यवेक्षते ॥ (२।२)

पितृमत्यः स्म भद्रं ते स्वच्छन्दे न वयं स्थिताः । (३।१)

पितरं नो वृणीष्व त्वं यदि नो दास्यते तव ॥ (३।२)

तेन पापानुबन्धेन वचनं न प्रतीच्छता । (४।१)

एवं ब्रुवन्त्यः सर्वाः स्म वायुना निहता भृशम् ॥ (४।२)

तासां तद्वचनं श्रुत्वा राजा परमधार्मिकः । (५।१)

प्रत्युवाच महातेजाः कन्याशतम् अनुत्तमम् ॥ (५।२)

क्षान्तं क्षमावतां पुत्र्यः कर्तव्यं सुमहत् कृतम् । (६।१)

ऐकमत्यम् उपागम्य कुलं चावेक्षितं मम ॥ (६।२)

अलंकारो हि नारीणां क्षमा तु पुरुषस्य वा । (७।१)

दुष्करं तच् च वः क्षान्तं त्रिदशेषु विशेषतः ॥ (७।२)

यादृशीर् वः क्षमा पुत्र्यः सर्वासाम् अविशेषतः । (८।१)

क्षमा दानं क्षमा यज्ञः क्षमा सत्यं च पुत्रिकाः ॥ (८।२)

क्षमा यशः क्षमा धर्मः क्षमायां विष्ठितं जगत् । (९।१)

विसृज्य कन्याः काकुत्स्थ राजा त्रिदशविक्रमः ॥ (९।२)

मन्त्रज्ञो मन्त्रयामास प्रदानं सह मन्त्रिभिः । (१०।१)

देशे काले प्रदानस्य सदृशे प्रतिपादनम् ॥ (१०।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु चूली नाम महामुनिः । (११।१)

ऊर्ध्वरेताः शुभाचारो ब्राह्मं तप उपागमत् ॥ (११।२)

तप्यन्तं तम् ऋषिं तत्र गन्धर्वी पर्युपासते । (१२।१)

सोमदा नाम भद्रं ते ऊर्मिला तनया तदा ॥ (१२।२)

सा च तं प्रणता भूत्वा शुश्रूषणपरायणा । (१३।१)

उवास काले धर्मिष्ठा तस्यास् तुष्टो ऽभवद् गुरुः ॥ (१३।२)

स च तां कालयोगेन प्रोवाच रघुनन्दन । (१४।१)

परितुष्टो ऽस्मि भद्रं ते किं करोमि तव प्रियम् ॥ (१४।२)

परितुष्टं मुनिं ज्ञात्वा गन्धर्वी मधुरस्वरम् । (१५।१)

उवाच परमप्रीता वाक्यज्ञा वाक्यकोविदम् ॥ (१५।२)

लक्ष्म्या समुदितो ब्राह्म्या ब्रह्मभूतो महातपाः । (१६।१)

ब्राह्मेण तपसा युक्तं पुत्रम् इच्छामि धार्मिकम् ॥ (१६।२)

अपतिश् चास्मि भद्रं ते भार्या चास्मि न कस्यचित् । (१७।१)

ब्राह्मेणोपगतायाश् च दातुम् अर्हसि मे सुतम् ॥ (१७।२)

तस्याः प्रसन्नो ब्रह्मर्षिर् ददौ पुत्रम् अनुत्तमम् । (१८।१)

ब्रह्मदत्त इति ख्यातं मानसं चूलिनः सुतम् ॥ (१८।२)

स राजा ब्रह्मदत्तस् तु पुरीम् अध्यवसत् तदा । (१९।१)

काम्पिल्यां परया लक्ष्म्या देवराजो यथा दिवम् ॥ (१९।२)

स बुद्धिं कृतवान् राजा कुशनाभः सुधार्मिकः । (२०।१)

ब्रह्मदत्ताय काकुत्स्थ दातुं कन्याशतं तदा ॥ (२०।२)

तम् आहूय महातेजा ब्रह्मदत्तं महीपतिः । (२१।१)

ददौ कन्याशतं राजा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ (२१।२)

यथाक्रमं ततः पाणिं जग्राह रघुनन्दन । (२२।१)

ब्रह्मदत्तो महीपालस् तासां देवपतिर् यथा ॥ (२२।२)

स्पृष्टमात्रे ततः पाणौ विकुब्जा विगतज्वराः । (२३।१)

युक्ताः परमया लक्ष्म्या बभुः कन्याशतं तदा ॥ (२३।२)

स दृष्ट्वा वायुना मुक्ताः कुशनाभो महीपतिः । (२४।१)

बभूव परमप्रीतो हर्षं लेभे पुनः पुनः ॥ (२४।२)

कृतोद्वाहं तु राजानं ब्रह्मदत्तं महीपतिः । (२५।१)

सदारं प्रेषयामास सोपाध्याय गणं तदा ॥ (२५।२)

सोमदापि सुसंहृष्टा पुत्रस्य सदृशीं क्रियाम् । (२६।१)

यथान्यायं च गन्धर्वी स्नुषास् ताः प्रत्यनन्दत ॥ (२६।२)