सा त्व् एवम् उक्ता वैदेही अनसूयानसूयया । (१।१)

प्रतिपूज्य वचो मन्दं प्रवक्तुम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

नैतद् आश्चर्यम् आर्याया यन् मां त्वम् अनुभाषसे । (२।१)

विदितं तु ममाप्य् एतद् यथा नार्याः पतिर् गुरुः ॥ (२।२)

यद्य् अप्य् एष भवेद् भर्ता ममार्ये वृत्तवर्जितः । (३।१)

अद्वैधम् उपचर्तव्यस् तथाप्य् एष मया भवेत् ॥ (३।२)

किं पुनर् यो गुणश्लाघ्यः सानुक्रोशो जितेन्द्रियः । (४।१)

स्थिरानुरागो धर्मात्मा मातृवर्ती पितृप्रियः ॥ (४।२)

यां वृत्तिं वर्तते रामः कौसल्यायां महाबलः । (५।१)

ताम् एव नृपनारीणाम् अन्यासाम् अपि वर्तते ॥ (५।२)

सकृद् दृष्टास्व् अपि स्त्रीषु नृपेण नृपवत्सलः । (६।१)

मातृवद् वर्तते वीरो मानम् उत्सृज्य धर्मवित् ॥ (६।२)

आगच्छन्त्याश् च विजनं वनम् एवं भयावहम् । (७।१)

समाहितं हि मे श्वश्र्वा हृदये यत् स्थितं मम ॥ (७।२)

पाणिप्रदानकाले च यत् पुरा त्व् अग्निसंनिधौ । (८।१)

अनुशिष्टा जनन्यास्मि वाक्यं तद् अपि मे धृतम् ॥ (८।२)

नवीकृतं तु तत् सर्वं वाक्यैस् ते धर्मचारिणि । (९।१)

पतिशुश्रूषणान् नार्यास् तपो नान्यद् विधीयते ॥ (९।२)

सावित्री पतिशुश्रूषां कृत्वा स्वर्गे महीयते । (१०।१)

तथावृत्तिश् च याता त्वं पतिशुश्रूषया दिवम् ॥ (१०।२)

वरिष्ठा सर्वनारीणाम् एषा च दिवि देवता । (११।१)

रोहिणी च विना चन्द्रं मुहूर्तम् अपि दृश्यते ॥ (११।२)

एवंविधाश् च प्रवराः स्त्रियो भर्तृदृढव्रताः । (१२।१)

देवलोके महीयन्ते पुण्येन स्वेन कर्मणा ॥ (१२।२)

ततो ऽनसूया संहृष्टा श्रुत्वोक्तं सीतया वचः । (१३।१)

शिरस्य् आघ्राय चोवाच मैथिलीं हर्षयन्त्य् उत ॥ (१३।२)

नियमैर् विविधैर् आप्तं तपो हि महद् अस्ति मे । (१४।१)

तत् संश्रित्य बलं सीते छन्दये त्वां शुचिव्रते ॥ (१४।२)

उपपन्नं च युक्तं च वचनं तव मैथिलि । (१५।१)

प्रीता चास्म्य् उचितं किं ते करवाणि ब्रवीहि मे । (१५।२)

कृतम् इत्य् अब्रवीत् सीता तपोबलसमन्विताम् ॥ (१५।३)

सा त्व् एवम् उक्ता धर्मज्ञा तया प्रीततराभवत् । (१६।१)

सफलं च प्रहर्षं ते हन्त सीते करोम्य् अहम् ॥ (१६।२)

इदं दिव्यं वरं माल्यं वस्त्रम् आभरणानि च । (१७।१)

अङ्गरागं च वैदेहि महार्हम् अनुलेपनम् ॥ (१७।२)

मया दत्तम् इदं सीते तव गात्राणि शोभयेत् । (१८।१)

अनुरूपम् असंक्लिष्टं नित्यम् एव भविष्यति ॥ (१८।२)

अङ्गरागेण दिव्येन लिप्ताङ्गी जनकात्मजे । (१९।१)

शोभयिष्यामि भर्तारं यथा श्रीर् विष्णुम् अव्ययम् ॥ (१९।२)

सा वस्त्रम् अङ्गरागं च भूषणानि स्रजस् तथा । (२०।१)

मैथिली प्रतिजग्राह प्रीतिदानम् अनुत्तमम् ॥ (२०।२)

प्रतिगृह्य च तत् सीता प्रीतिदानं यशस्विनी । (२१।१)

श्लिष्टाञ्जलिपुटा धीरा समुपास्त तपोधनाम् ॥ (२१।२)

तथा सीताम् उपासीनाम् अनसूया दृढव्रता । (२२।१)

वचनं प्रष्टुम् आरेभे कथां कांचिद् अनुप्रियाम् ॥ (२२।२)

स्वयंवरे किल प्राप्ता त्वम् अनेन यशस्विना । (२३।१)

राघवेणेति मे सीते कथा श्रुतिम् उपागता ॥ (२३।२)

तां कथां श्रोतुम् इच्छामि विस्तरेण च मैथिलि । (२४।१)

यथानुभूतं कार्त्स्न्येन तन् मे त्वं वक्तुम् अर्हसि ॥ (२४।२)

एवम् उक्ता तु सा सीता तां ततो धर्मचारिणीम् । (२५।१)

श्रूयताम् इति चोक्त्वा वै कथयामास तां कथाम् ॥ (२५।२)

बिर्थ् ओड़् सीतामिथिलाधिपतिर् वीरो जनको नाम धर्मवित् । (२६।१)

क्षत्रधर्मण्य् अभिरतो न्यायतः शास्ति मेदिनीम् ॥ (२६।२)

तस्य लाङ्गलहस्तस्य कर्षतः क्षेत्रमण्डलम् । (२७।१)

अहं किलोत्थिता भित्त्वा जगतीं नृपतेः सुता ॥ (२७।२)

स मां दृष्ट्वा नरपतिर् मुष्टिविक्षेपतत्परः । (२८।१)

पांशुगुण्ठितसर्वाङ्गीं विस्मितो जनको ऽभवत् ॥ (२८।२)

अनपत्येन च स्नेहाद् अङ्कम् आरोप्य च स्वयम् । (२९।१)

ममेयं तनयेत्य् उक्त्वा स्नेहो मयि निपातितः ॥ (२९।२)

अन्तरिक्षे च वाग् उक्ताप्रतिमामानुषी किल । (३०।१)

एवम् एतन् नरपते धर्मेण तनया तव ॥ (३०।२)

ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा पिता मे मिथिलाधिपः । (३१।१)

अवाप्तो विपुलाम् ऋद्धिं माम् अवाप्य नराधिपः ॥ (३१।२)

दत्ता चास्मीष्टवद् देव्यै ज्येष्ठायै पुण्यकर्मणा । (३२।१)

तया संभाविता चास्मि स्निग्धया मातृसौहृदात् ॥ (३२।२)

स्वयंवरपतिसंयोगसुलभं वयो दृष्ट्वा तु मे पिता । (३३।१)

चिन्ताम् अभ्यगमद् दीनो वित्तनाशाद् इवाधनः ॥ (३३।२)

सदृशाच् चापकृष्टाच् च लोके कन्यापिता जनात् । (३४।१)

प्रधर्षणाम् अवाप्नोति शक्रेणापि समो भुवि ॥ (३४।२)

तां धर्षणाम् अदूरस्थां संदृश्यात्मनि पार्थिवः । (३५।१)

चिन्तार्णवगतः पारं नाससादाप्लवो यथा ॥ (३५।२)

अयोनिजां हि मां ज्ञात्वा नाध्यगच्छत् स चिन्तयन् । (३६।१)

सदृशं चानुरूपं च महीपालः पतिं मम ॥ (३६।२)

तस्य बुद्धिर् इयं जाता चिन्तयानस्य संततम् । (३७।१)

स्वयंवरं तनूजायाः करिष्यामीति धीमतः ॥ (३७।२)

महायज्ञे तदा तस्य वरुणेन महात्मना । (३८।१)

दत्तं धनुर्वरं प्रीत्या तूणी चाक्षयसायकौ ॥ (३८।२)

असंचाल्यं मनुष्यैश् च यत्नेनापि च गौरवात् । (३९।१)

तन् न शक्ता नमयितुं स्वप्नेष्व् अपि नराधिपाः ॥ (३९।२)

तद् धनुः प्राप्य मे पित्रा व्याहृतं सत्यवादिना । (४०।१)

समवाये नरेन्द्राणां पूर्वम् आमन्त्र्य पार्थिवान् ॥ (४०।२)

इदं च धनुर् उद्यम्य सज्यं यः कुरुते नरः । (४१।१)

तस्य मे दुहिता भार्या भविष्यति न संशयः ॥ (४१।२)

तच् च दृष्ट्वा धनुःश्रेष्ठं गौरवाद् गिरिसंनिभम् । (४२।१)

अभिवाद्य नृपा जग्मुर् अशक्तास् तस्य तोलने ॥ (४२।२)

सुदीर्घस्य तु कालस्य राघवो ऽयं महाद्युतिः । (४३।१)

विश्वामित्रेण सहितो यज्ञं द्रष्टुं समागतः ॥ (४३।२)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा रामः सत्यपराक्रमः । (४४।१)

विश्वामित्रस् तु धर्मात्मा मम पित्रा सुपूजितः ॥ (४४।२)

प्रोवाच पितरं तत्र भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (४५।१)

सुतौ दशरथस्येमौ धनुर्दर्शनकाङ्क्षिणौ । (४५।२)

इत्य् उक्तस् तेन विप्रेण तद् धनुः समुपानयत् ॥ (४५।३)

निमेषान्तरमात्रेण तद् आनम्य स वीर्यवान् । (४६।१)

ज्यां समारोप्य झटिति पूरयामास वीर्यवान् ॥ (४६।२)

तेन पूरयता वेगान् मध्ये भग्नं द्विधा धनुः । (४७।१)

तस्य शब्दो ऽभवद् भीमः पतितस्याशनेर् इव ॥ (४७।२)

ततो ऽहं तत्र रामाय पित्रा सत्याभिसंधिना । (४८।१)

उद्यता दातुम् उद्यम्य जलभाजनम् उत्तमम् ॥ (४८।२)

दीयमानां न तु तदा प्रतिजग्राह राघवः । (४९।१)

अविज्ञाय पितुश् छन्दम् अयोध्याधिपतेः प्रभोः ॥ (४९।२)

ततः श्वशुरम् आमन्त्र्य वृद्धं दशरथं नृपम् । (५०।१)

मम पित्रा अहं दत्ता रामाय विदितात्मने ॥ (५०।२)

मम चैवानुजा साध्वी ऊर्मिला प्रियदर्शना । (५१।१)

भार्यार्थे लक्ष्मणस्यापि दत्ता पित्रा मम स्वयम् ॥ (५१।२)

एवं दत्तास्मि रामाय तदा तस्मिन् स्वयंवरे । (५२।१)

अनुरक्ता च धर्मेण पतिं वीर्यवतां वरम् ॥ (५२।२)