तप्यमानं तथा रामं सीताहरणकर्शितम् । (१।१)

लोकानाम् अभवे युक्तं संवर्तकम् इवानलम् ॥ (१।२)

वीक्षमाणं धनुः सज्यं निःश्वसन्तं मुहुर् मुहुः । (२।१)

हन्तुकामं पशुं रुद्रं क्रुद्धं दक्षक्रतौ यथा ॥ (२।२)

अदृष्टपूर्वं संक्रुद्धं दृष्ट्वा रामं स लक्ष्मणः । (३।१)

अब्रवीत् प्राञ्जलिर् वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ (३।२)

पुरा भूत्वा मृदुर् दान्तः सर्वभूतहिते रतः । (४।१)

न क्रोधवशम् आपन्नः प्रकृतिं हातुम् अर्हसि ॥ (४।२)

चन्द्रे लक्ष्मीः प्रभा सूर्ये गतिर् वायौ भुवि क्षमा । (५।१)

एतच् च नियतं सर्वं त्वयि चानुत्तमं यशः ॥ (५।२)

न तु जानामि कस्यायं भग्नः सांग्रामिको रथः । (६।१)

केन वा कस्य वा हेतोः सायुधः सपरिच्छदः ॥ (६।२)

खुरनेमिक्षतश् चायं सिक्तो रुधिरबिन्दुभिः । (७।१)

देशो निवृत्तसंग्रामः सुघोरः पार्थिवात्मज ॥ (७।२)

एकस्य तु विमर्दो ऽयं न द्वयोर् वदतां वर । (८।१)

न हि वृत्तं हि पश्यामि बलस्य महतः पदम् ॥ (८।२)

नैकस्य तु कृते लोकान् विनाशयितुम् अर्हसि । (९।१)

युक्तदण्डा हि मृदवः प्रशान्ता वसुधाधिपाः ॥ (९।२)

सदा त्वं सर्वभूतानां शरण्यः परमा गतिः । (१०।१)

को नु दारप्रणाशं ते साधु मन्येत राघव ॥ (१०।२)

सरितः सागराः शैला देवगन्धर्वदानवाः । (११।१)

नालं ते विप्रियं कर्तुं दीक्षितस्येव साधवः ॥ (११।२)

येन राजन् हृता सीता तम् अन्वेषितुम् अर्हसि । (१२।१)

मद्द्वितीयो धनुष्पाणिः सहायैः परमर्षिभिः ॥ (१२।२)

समुद्रं च विचेष्यामः पर्वतांश् च वनानि च । (१३।१)

गुहाश् च विविधा घोरा नलिनीः पार्वतीश् च ह ॥ (१३।२)

देवगन्धर्वलोकांश् च विचेष्यामः समाहिताः । (१४।१)

यावन् नाधिगमिष्यामस् तव भार्यापहारिणम् ॥ (१४।२)

न चेत् साम्ना प्रदास्यन्ति पत्नीं ते त्रिदशेश्वराः । (१५।१)

कोसलेन्द्र ततः पश्चात् प्राप्तकालं करिष्यसि ॥ (१५।२)

शीलेन साम्ना विनयेन सीतां नयेन न प्राप्स्यसि चेन् नरेन्द्र । (१६।१)

ततः समुत्सादय हेमपुङ्खैर् महेन्द्रवज्रप्रतिमैः शरौघैः ॥ (१६।२)