वनं गते धर्मपरे रामे रमयतां वरे । (१।१)

कौसल्या रुदती स्वार्ता भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

यद्यपि त्रिषु लोकेषु प्रथितं ते महद् यशः । (२।१)

सानुक्रोशो वदान्यश् च प्रियवादी च राघवः ॥ (२।२)

कथं नरवरश्रेष्ठ पुत्रौ तौ सह सीतया । (३।१)

दुःखितौ सुखसंवृद्धौ वने दुःखं सहिष्यतः ॥ (३।२)

सा नूनं तरुणी श्यामा सुकुमारी सुखोचिता । (४।१)

कथम् उष्णं च शीतं च मैथिली प्रसहिष्यते ॥ (४।२)

भुक्त्वाशनं विशालाक्षी सूपदंशान्वितं शुभम् । (५।१)

वन्यं नैवारम् आहारं कथं सीतोपभोक्ष्यते ॥ (५।२)

गीतवादित्रनिर्घोषं श्रुत्वा शुभम् अनिन्दिता । (६।१)

कथं क्रव्यादसिंहानां शब्दं श्रोष्यत्य् अशोभनम् ॥ (६।२)

महेन्द्रध्वजसंकाशः क्व नु शेते महाभुजः । (७।१)

भुजं परिघसंकाशम् उपधाय महाबलः ॥ (७।२)

पद्मवर्णं सुकेशान्तं पद्मनिःश्वासम् उत्तमम् । (८।१)

कदा द्रक्ष्यामि रामस्य वदनं पुष्करेक्षणम् ॥ (८।२)

वज्रसारमयं नूनं हृदयं मे न संशयः । (९।१)

अपश्यन्त्या न तं यद् वै फलतीदं सहस्रधा ॥ (९।२)

यदि पञ्चदशे वर्षे राघवः पुनर् एष्यति । (१०।१)

जह्याद् राज्यं च कोशं च भरतेनोपभोक्ष्यते ॥ (१०।२)

एवं कनीयसा भ्रात्रा भुक्तं राज्यं विशां पते । (११।१)

भ्राता ज्येष्ठो वरिष्ठश् च किमर्थं नावमंस्यते ॥ (११।२)

न परेणाहृतं भक्ष्यं व्याघ्रः खादितुम् इच्छति । (१२।१)

एवम् एव नरव्याघ्रः परलीढं न मंस्यते ॥ (१२।२)

हविर् आज्यं पुरोडाशाः कुशा यूपाश् च खादिराः । (१३।१)

नैतानि यातयामानि कुर्वन्ति पुनर् अध्वरे ॥ (१३।२)

तथा ह्य् आत्तम् इदं राज्यं हृतसारां सुराम् इव । (१४।१)

नाभिमन्तुम् अलं रामो नष्टसोमम् इवाध्वरम् ॥ (१४।२)

नैवंविधम् असत्कारं राघवो मर्षयिष्यति । (१५।१)

बलवान् इव शार्दूलो वालधेर् अभिमर्शनम् ॥ (१५।२)

स तादृशः सिंहबलो वृषभाक्षो नरर्षभः । (१६।१)

स्वयम् एव हतः पित्रा जलजेनात्मजो यथा ॥ (१६।२)

द्विजातिचरितो धर्मः शास्त्रदृष्टः सनातनः । (१७।१)

यदि ते धर्मनिरते त्वया पुत्रे विवासिते ॥ (१७।२)

गतिर् एका पतिर् नार्या द्वितीया गतिर् आत्मजः । (१८।१)

तृतीया ज्ञातयो राजंश् चतुर्थी नेह विद्यते ॥ (१८।२)

तत्र त्वं चैव मे नास्ति रामश् च वनम् आश्रितः । (१९।१)

न वनं गन्तुम् इच्छामि सर्वथा हि हता त्वया ॥ (१९।२)

हतं त्वया राज्यम् इदं सराष्ट्रं हतस् तथात्मा सह मन्त्रिभिश् च । (२०।१)

हता सपुत्रास्मि हताश् च पौराः सुतश् च भार्या च तव प्रहृष्टौ ॥ (२०।२)

इमां गिरं दारुणशब्दसंश्रितां निशम्य राजापि मुमोह दुःखितः । (२१।१)

ततः स शोकं प्रविवेश पार्थिवः स्वदुष्कृतं चापि पुनस् तदास्मरत् ॥ (२१।२)