ततः सुमन्त्रम् ऐक्ष्वाकः पीडितो ऽत्र प्रतिज्ञया । (१।१)

सबाष्पम् अतिनिःश्वस्य जगादेदं पुनः पुनः ॥ (१।२)

सूत रत्नसुसम्पूर्णा चतुर्विधबला चमूः । (२।१)

राघवस्यानुयात्रार्थं क्षिप्रं प्रतिविधीयताम् ॥ (२।२)

रूपाजीवाश्च शालिन्यो वणिजश् च महाधनाः । (३।१)

शोभयन्तु कुमारस्य वाहिनीं सुप्रसारिताः ॥ (३।२)

ये चैनम् उपजीवन्ति रमते यैश् च वीर्यतः । (४।१)

तेषां बहुविधं दत्त्वा तान् अप्य् अत्र नियोजय ॥ (४।२)

निघ्नन् मृगान् कुञ्जरांश् च पिबंश् चारण्यकं मधु । (५।१)

नदीश् च विविधाः पश्यन् न राज्यं संस्मरिष्यति ॥ (५।२)

धान्यकोशश् च यः कश्चिद् धनकोशश् च मामकः । (६।१)

तौ रामम् अनुगच्छेतां वसन्तं निर्जने वने ॥ (६।२)

यजन् पुण्येषु देशेषु विसृजंश् चाप्तदक्षिणाः । (७।१)

ऋषिभिश् च समागम्य प्रवत्स्यति सुखं वने ॥ (७।२)

भरतश् च महाबाहुर् अयोध्यां पालयिष्यति । (८।१)

सर्वकामैः पुनः श्रीमान् रामः संसाध्यताम् इति ॥ (८।२)

एवं ब्रुवति काकुत्स्थे कैकेय्या भयम् आगतम् । (९।१)

मुखं चाप्य् अगमच्छोषं स्वरश् चापि न्यरुध्यत ॥ (९।२)

सा विषण्णा च संत्रस्ता कैकेयी वाक्यम् अब्रवीत् । (१०।१)

राज्यं गतजनं साधो पीतमण्डां सुराम् इव । (१०।२)

निरास्वाद्यतमं शून्यं भरतो नाभिपत्स्यते ॥ (१०।३)

कैकेय्यां मुक्तलज्जायां वदन्त्याम् अतिदारुणम् । (११।१)

राजा दशरथो वाक्यम् उवाचायतलोचनाम् । (११।२)

वहन्तं किं तुदसि मां नियुज्य धुरि माहिते ॥ (११।३)

कैकेयी द्विगुणं क्रुद्धा राजानम् इदम् अब्रवीत् । (१२।१)

तवैव वंशे सगरो ज्येष्ठं पुत्रम् उपारुधत् । (१२।२)

असमञ्ज इति ख्यातं तथायं गन्तुम् अर्हति ॥ (१२।३)

एवम् उक्तो धिग् इत्य् एव राजा दशरथो ऽब्रवीत् । (१३।१)

व्रीडितश् च जनः सर्वः सा च तन् नावबुध्यत ॥ (१३।२)

तत्र वृद्धो महामात्रः सिद्धार्थो नाम नामतः । (१४।१)

शुचिर् बहुमतो राज्ञः कैकेयीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

असमञ्जो गृहीत्वा तु क्रीडितः पथि दारकान् । (१५।१)

सरय्वाः प्रक्षिपन्न् अप्सु रमते तेन दुर्मतिः ॥ (१५।२)

तं दृष्ट्वा नागराः सर्वे क्रुद्धा राजानम् अब्रुवन् । (१६।१)

असमञ्जं वृणीष्वैकम् अस्मान् वा राष्ट्रवर्धन ॥ (१६।२)

तान् उवाच ततो राजा किंनिमित्तम् इदं भयम् । (१७।१)

ताश् चापि राज्ञा संपृष्टा वाक्यं प्रकृतयो ऽब्रुवन् ॥ (१७।२)

क्रीडितस् त्व् एष नः पुत्रान् बालान् उद्भ्रान्तचेतनः । (१८।१)

सरय्वां प्रक्षिपन् मौर्ख्याद् अतुलां प्रीतिम् अश्नुते ॥ (१८।२)

स तासां वचनं श्रुत्वा प्रकृतीनां नराधिप । (१९।१)

तं तत्याजाहितं पुत्रं तासां प्रियचिकीर्षया ॥ (१९।२)

इत्य् एवम् अत्यजद् राजा सगरो वै सुधार्मिकः । (२०।१)

रामः किम् अकरोत् पापं येनैवम् उपरुध्यते ॥ (२०।२)

श्रुत्वा तु सिद्धार्थवचो राजा श्रान्ततरस्वनः । (२१।१)

शोकोपहतया वाचा कैकेयीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)

अनुव्रजिष्याम्य् अहम् अद्य रामं राज्यं परित्यज्य सुखं धनं च । (२२।१)

सहैव राज्ञा भरतेन च त्वं यथासुखं भुङ्क्ष्व चिराय राज्यम् ॥ (२२।२)