भूय एव महातेजा हनूमान्मारुतात्मजः । (१।१)

अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं सीताप्रत्ययकारणात् ॥ (१।२)

वानरो ऽहं महाभागे दूतो रामस्य धीमतः । (२।१)

रामनामाङ्कितं चेदं पश्य देव्यङ्गुलीयकम् । (२।२)

समाश्वसिहि भद्रं ते क्षीणदुःखफला ह्यसि ॥ (२।३)

गृहीत्वा प्रेक्षमाणा सा भर्तुः करविभूषणम् । (३।१)

भर्तारम् इव सम्प्राप्ता जानकी मुदिताभवत् ॥ (३।२)

चारु तद् वदनं तस्यास्ताम्रशुक्लायतेक्षणम् । (४।१)

बभूव प्रहर्षोदग्रं राहुमुक्त इवोडुराट् ॥ (४।२)

ततः सा ह्रीमती बाला भर्तुः संदेशहर्षिता । (५।१)

परितुष्टा प्रियं श्रुत्वा प्राशंसत महाकपिम् ॥ (५।२)

विक्रान्तस्त्वं समर्थस्त्वं प्राज्ञस्त्वं वानरोत्तम । (६।१)

येनेदं राक्षसपदं त्वयैकेन प्रधर्षितम् ॥ (६।२)

शतयोजनविस्तीर्णः सागरो मकरालयः । (७।१)

विक्रमश्लाघनीयेन क्रमता गोष्पदीकृतः ॥ (७।२)

न हि त्वां प्राकृतं मन्ये वानरं वानरर्षभ । (८।१)

यस्य ते नास्ति संत्रासो रावणान्नापि संभ्रमः ॥ (८।२)

अर्हसे च कपिश्रेष्ठ मया समभिभाषितुम् । (९।१)

यद्यसि प्रेषितस्तेन रामेण विदितात्मना ॥ (९।२)

प्रेषयिष्यति दुर्धर्षो रामो न ह्यपरीक्षितम् । (१०।१)

पराक्रमम् अविज्ञाय मत्सकाशं विशेषतः ॥ (१०।२)

दिष्ट्या च कुशली रामो धर्मात्मा धर्मवत्सलः । (११।१)

लक्ष्मणश्च महातेजाः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ (११।२)

कुशली यदि काकुत्स्थः किं नु सागरमेखलाम् । (१२।१)

महीं दहति कोपेन युगान्ताग्निर् इवोत्थितः ॥ (१२।२)

अथ वा शक्तिमन्तौ तौ सुराणाम् अपि निग्रहे । (१३।१)

ममैव तु न दुःखानाम् अस्ति मन्ये विपर्ययः ॥ (१३।२)

कच्चिच्च व्यथते रामः कच्चिन्न परितप्यते । (१४।१)

उत्तराणि च कार्याणि कुरुते पुरुषोत्तमः ॥ (१४।२)

कच्चिन्न दीनः संभ्रान्तः कार्येषु च न मुह्यति । (१५।१)

कच्चित् पुरुषकार्याणि कुरुते नृपतेः सुतः ॥ (१५।२)

द्विविधं त्रिविधोपायम् उपायम् अपि सेवते । (१६।१)

विजिगीषुः सुहृत् कच्चिन्मित्रेषु च परंतपः ॥ (१६।२)

कच्चिन्मित्राणि लभते मित्रैश्चाप्यभिगम्यते । (१७।१)

कच्चित् कल्याणमित्रश्च मित्रैश्चापि पुरस्कृतः ॥ (१७।२)

कच्चिद् आशास्ति देवानां प्रसादं पार्थिवात्मजः । (१८।१)

कच्चित् पुरुषकारं च दैवं च प्रतिपद्यते ॥ (१८।२)

कच्चिन्न विगतस्नेहो विवासान्मयि राघवः । (१९।१)

कच्चिन्मां व्यसनाद् अस्मान्मोक्षयिष्यति वानरः ॥ (१९।२)

सुखानाम् उचितो नित्यम् असुखानाम् अनूचितः । (२०।१)

दुःखम् उत्तरम् आसाद्य कच्चिद् रामो न सीदति ॥ (२०।२)

कौसल्यायास्तथा कच्चित् सुमित्रायास्तथैव च । (२१।१)

अभीक्ष्णं श्रूयते कच्चित् कुशलं भरतस्य च ॥ (२१।२)

मन्निमित्तेन मानार्हः कच्चिच्छोकेन राघवः । (२२।१)

कच्चिन्नान्यमना रामः कच्चिन्मां तारयिष्यति ॥ (२२।२)

कच्चिद् अक्षौहिणीं भीमां भरतो भ्रातृवत्सलः । (२३।१)

ध्वजिनीं मन्त्रिभिर् गुप्तां प्रेषयिष्यति मत्कृते ॥ (२३।२)

वानराधिपतिः श्रीमान् सुग्रीवः कच्चिद् एष्यति । (२४।१)

मत्कृते हरिभिर् वीरैर् वृतो दन्तनखायुधैः ॥ (२४।२)

कच्चिच्च लक्ष्मणः शूरः सुमित्रानन्दवर्धनः । (२५।१)

अस्त्रविच्छरजालेन राक्षसान् विधमिष्यति ॥ (२५।२)

रौद्रेण कच्चिद् अस्त्रेण रामेण निहतं रणे । (२६।१)

द्रक्ष्याम्यल्पेन कालेन रावणं ससुहृज्जनम् ॥ (२६।२)

कच्चिन्न तद्धेमसमानवर्णं तस्याननं पद्मसमानगन्धि । (२७।१)

मया विना शुष्यति शोकदीनं जलक्षये पद्मम् इवातपेन ॥ (२७।२)

धर्मापदेशात् त्यजतश्च राज्यं मां चाप्यरण्यं नयतः पदातिम् । (२८।१)

नासीद् व्यथा यस्य न भीर् न शोकः कच्चित् स धैर्यं हृदये करोति ॥ (२८।२)

न चास्य माता न पिता न चान्यः स्नेहाद् विशिष्टो ऽस्ति मया समो वा । (२९।१)

तावद्ध्यहं दूत जिजीविषेयं यावत् प्रवृत्तिं शृणुयां प्रियस्य ॥ (२९।२)

इतीव देवी वचनं महार्थं तं वानरेन्द्रं मधुरार्थम् उक्त्वा । (३०।१)

श्रोतुं पुनस्तस्य वचो ऽभिरामं रामार्थयुक्तं विरराम रामा ॥ (३०।२)

सीताया वचनं श्रुत्वा मारुतिर् भीमविक्रमः । (३१।१)

शिरस्यञ्जलिम् आधाय वाक्यम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (३१।२)

न त्वाम् इहस्थां जानीते रामः कमललोचनः । (३२।१)

श्रुत्वैव तु वचो मह्यं क्षिप्रम् एष्यति राघवः ॥ (३२।२)

चमूं प्रकर्षन्महतीं हर्यृक्षगणसंकुलाम् । (३३।१)

विष्टम्भयित्वा बाणौघैर् अक्षोभ्यं वरुणालयम् । (३३।२)

करिष्यति पुरीं लङ्कां काकुत्स्थः शान्तराक्षसाम् ॥ (३३।३)

तत्र यद्यन्तरा मृत्युर् यदि देवाः सहासुराः । (३४।१)

स्थास्यन्ति पथि रामस्य स तान् अपि वधिष्यति ॥ (३४।२)

तवादर्शनजेनार्ये शोकेन स परिप्लुतः । (३५।१)

न शर्म लभते रामः सिंहार्दित इव द्विपः ॥ (३५।२)

दर्दरेण च ते देवि शपे मूलफलेन च । (३६।१)

मलयेन च विन्ध्येन मेरुणा मन्दरेण च ॥ (३६।२)

यथा सुनयनं वल्गु बिम्बौष्ठं चारुकुण्डलम् । (३७।१)

मुखं द्रक्ष्यसि रामस्य पूर्णचन्द्रम् इवोदितम् ॥ (३७।२)

क्षिप्रं द्रक्ष्यसि वैदेहि रामं प्रस्रवणे गिरौ । (३८।१)

शतक्रतुम् इवासीनं नाकपृष्ठस्य मूर्धनि ॥ (३८।२)

न मांसं राघवो भुङ्क्ते न चापि मधु सेवते । (३९।१)

वन्यं सुविहितं नित्यं भक्तम् अश्नाति पञ्चमम् ॥ (३९।२)

नैव दंशान्न मशकान्न कीटान्न सरीसृपान् । (४०।१)

राघवो ऽपनयेद् गात्रात् त्वद्गतेनान्तरात्मना ॥ (४०।२)

नित्यं ध्यानपरो रामो नित्यं शोकपरायणः । (४१।१)

नान्यच्चिन्तयते किंचित् स तु कामवशं गतः ॥ (४१।२)

अनिद्रः सततं रामः सुप्तो ऽपि च नरोत्तमः । (४२।१)

सीतेति मधुरां वाणीं व्याहरन् प्रतिबुध्यते ॥ (४२।२)

दृष्ट्वा फलं वा पुष्पं वा यच्चान्यत् स्त्रीमनोहरम् । (४३।१)

बहुशो हा प्रियेत्येवं श्वसंस्त्वाम् अभिभाषते ॥ (४३।२)

स देवि नित्यं परितप्यमानस् त्वाम् एव सीतेत्यभिभाषमाणः । (४४।१)

धृतव्रतो राजसुतो महात्मा तवैव लाभाय कृतप्रयत्नः ॥ (४४।२)

सा रामसंकीर्तनवीतशोका रामस्य शोकेन समानशोका । (४५।१)

शरन्मुखेनाम्बुदशेषचन्द्रा निशेव वैदेहसुता बभूव ॥ (४५।२)