सा सीता तच्छिरो दृष्ट्वा तच्च कार्मुकम् उत्तमम् । (१।१)

सुग्रीवप्रतिसंसर्गम् आख्यातं च हनूमता ॥ (१।२)

नयने मुखवर्णं च भर्तुस्तत् सदृशं मुखम् । (२।१)

केशान् केशान्तदेशं च तं च चूडामणिं शुभम् ॥ (२।२)

एतैः सर्वैर् अभिज्ञानैर् अभिज्ञाय सुदुःखिता । (३।१)

विजगर्हे ऽथ कैकेयीं क्रोशन्ती कुररी यथा ॥ (३।२)

सकामा भव कैकेयि हतो ऽयं कुलनन्दनः । (४।१)

कुलम् उत्सादितं सर्वं त्वया कलहशीलया ॥ (४।२)

आर्येण किं नु कैकेय्याः कृतं रामेण विप्रियम् । (५।१)

यद् गृहाच्चीरवसनस्तया प्रस्थापितो वनम् ॥ (५।२)

एवम् उक्त्वा तु वैदेही वेपमाना तपस्विनी । (६।१)

जगाम जगतीं बाला छिन्ना तु कदली यथा ॥ (६।२)

सा मुहूर्तात् समाश्वस्य प्रतिलभ्य च चेतनाम् । (७।१)

तच्छिरः समुपाघ्राय विललापायतेक्षणा ॥ (७।२)

हा हतास्मि महाबाहो वीरव्रतम् अनुव्रता । (८।१)

इमां ते पश्चिमावस्थां गतास्मि विधवा कृता ॥ (८।२)

प्रथमं मरणं नार्या भर्तुर् वैगुण्यम् उच्यते । (९।१)

सुवृत्तः साधुवृत्तायाः संवृत्तस्त्वं ममाग्रतः ॥ (९।२)

दुःखाद् दुःखं प्रपन्नाया मग्नायाः शोकसागरे । (१०।१)

यो हि माम् उद्यतस्त्रातुं सो ऽपि त्वं विनिपातितः ॥ (१०।२)

सा श्वश्रूर् मम कौसल्या त्वया पुत्रेण राघव । (११।१)

वत्सेनेव यथा धेनुर् विवत्सा वत्सला कृता ॥ (११।२)

आदिष्टं दीर्घम् आयुस्ते यैर् अचिन्त्यपराक्रम । (१२।१)

अनृतं वचनं तेषाम् अल्पायुर् असि राघव ॥ (१२।२)

अथ वा नश्यति प्रज्ञा प्राज्ञस्यापि सतस्तव । (१३।१)

पचत्येनं तथा कालो भूतानां प्रभवो ह्ययम् ॥ (१३।२)

अदृष्टं मृत्युम् आपन्नः कस्मात् त्वं नयशास्त्रवित् । (१४।१)

व्यसनानाम् उपायज्ञः कुशलो ह्यसि वर्जने ॥ (१४।२)

तथा त्वं सम्परिष्वज्य रौद्रयातिनृशंसया । (१५।१)

कालरात्र्या मयाच्छिद्य हृतः कमललोचनः ॥ (१५।२)

उपशेषे महाबाहो मां विहाय तपस्विनीम् । (१६।१)

प्रियाम् इव शुभां नारीं पृथिवीं पुरुषर्षभ ॥ (१६।२)

अर्चितं सततं यत्नाद् गन्धमाल्यैर् मया तव । (१७।१)

इदं ते मत्प्रियं वीर धनुः काञ्चनभूषितम् ॥ (१७।२)

पित्रा दशरथेन त्वं श्वशुरेण ममानघ । (१८।१)

पूर्वैश्च पितृभिः सार्धं नूनं स्वर्गे समागतः ॥ (१८।२)

दिवि नक्षत्रभूतस्त्वं महत् कर्म कृतं प्रियम् । (१९।१)

पुण्यं राजर्षिवंशं त्वम् आत्मनः समुपेक्षसे ॥ (१९।२)

किं मां न प्रेक्षसे राजन् किं मां न प्रतिभाषसे । (२०।१)

बालां बालेन सम्प्राप्तां भार्यां मां सहचारिणीम् ॥ (२०।२)

संश्रुतं गृह्णता पाणिं चरिष्यामीति यत् त्वया । (२१।१)

स्मर तन्मम काकुत्स्थ नय माम् अपि दुःखिताम् ॥ (२१।२)

कस्मान्माम् अपहाय त्वं गतो गतिमतां वर । (२२।१)

अस्माल् लोकाद् अमुं लोकं त्यक्त्वा माम् इह दुःखिताम् ॥ (२२।२)

कल्याणैर् उचितं यत् तत् परिष्वक्तं मयैव तु । (२३।१)

क्रव्यादैस्तच्छरीरं ते नूनं विपरिकृष्यते ॥ (२३।२)

अग्निष्टोमादिभिर् यज्ञैर् इष्टवान् आप्तदक्षिणैः । (२४।१)

अग्निहोत्रेण संस्कारं केन त्वं तु न लप्स्यसे ॥ (२४।२)

प्रव्रज्याम् उपपन्नानां त्रयाणाम् एकम् आगतम् । (२५।१)

परिप्रक्ष्यति कौसल्या लक्ष्मणं शोकलालसा ॥ (२५।२)

स तस्याः परिपृच्छन्त्या वधं मित्रबलस्य ते । (२६।१)

तव चाख्यास्यते नूनं निशायां राक्षसैर् वधम् ॥ (२६।२)

सा त्वां सुप्तं हतं श्रुत्वा मां च रक्षोगृहं गताम् । (२७।१)

हृदयेन विदीर्णेन न भविष्यति राघव ॥ (२७।२)

साधु पातय मां क्षिप्रं रामस्योपरि रावण । (२८।१)

समानय पतिं पत्न्या कुरु कल्याणम् उत्तमम् ॥ (२८।२)

शिरसा मे शिरश्चास्य कायं कायेन योजय । (२९।१)

रावणानुगमिष्यामि गतिं भर्तुर् महात्मनः । (२९।२)

मुहूर्तम् अपि नेच्छामि जीवितुं पापजीविना ॥ (२९।३)

श्रुतं मया वेदविदां ब्राह्मणानां पितुर् गृहे । (३०।१)

यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः ॥ (३०।२)

क्षमा यस्मिन् दमस्त्यागः सत्यं धर्मः कृतज्ञता । (३१।१)

अहिंसा चैव भूतानां तम् ऋते का गतिर् मम ॥ (३१।२)

इति सा दुःखसंतप्ता विललापायतेक्षणा । (३२।१)

भर्तुः शिरो धनुस्तत्र समीक्ष्य जनकात्मजा ॥ (३२।२)

एवं लालप्यमानायां सीतायां तत्र राक्षसः । (३३।१)

अभिचक्राम भर्तारम् अनीकस्थः कृताञ्जलिः ॥ (३३।२)

विजयस्वार्यपुत्रेति सो ऽभिवाद्य प्रसाद्य च । (३४।१)

न्यवेदयद् अनुप्राप्तं प्रहस्तं वाहिनीपतिम् ॥ (३४।२)

अमात्यैः सहितः सर्वैः प्रहस्तः समुपस्थितः । (३५।१)

किंचिद् आत्ययिकं कार्यं तेषां त्वं दर्शनं कुरु ॥ (३५।२)

एतच्छ्रुत्वा दशग्रीवो राक्षसप्रतिवेदितम् । (३६।१)

अशोकवनिकां त्यक्त्वा मन्त्रिणां दर्शनं ययौ ॥ (३६।२)

स तु सर्वं समर्थ्यैव मन्त्रिभिः कृत्यम् आत्मनः । (३७।१)

सभां प्रविश्य विदधे विदित्वा रामविक्रमम् ॥ (३७।२)

अन्तर्धानं तु तच्छीर्षं तच्च कार्मुकम् उत्तमम् । (३८।१)

जगाम रावणस्यैव निर्याणसमनन्तरम् ॥ (३८।२)

राक्षसेन्द्रस्तु तैः सार्धं मन्त्रिभिर् भीमविक्रमैः । (३९।१)

समर्थयामास तदा रामकार्यविनिश्चयम् ॥ (३९।२)

अविदूरस्थितान् सर्वान् बलाध्यक्षान् हितैषिणः । (४०।१)

अब्रवीत् कालसदृशो रावणो राक्षसाधिपः ॥ (४०।२)

शीघ्रं भेरीनिनादेन स्फुटकोणाहतेन मे । (४१।१)

समानयध्वं सैन्यानि वक्तव्यं च न कारणम् ॥ (४१।२)

ततस्तथेति प्रतिगृह्य तद् वचो बलाधिपास्ते महद् आत्मनो बलम् । (४२।१)

समानयंश्चैव समागतं च ते न्यवेदयन् भर्तरि युद्धकाङ्क्षिणि ॥ (४२।२)