अथ शैलाद् विनिष्क्रम्य मैथिलीं कोसलेश्वरः । (१।१)

अदर्शयच् छुभजलां रम्यां मन्दाकिनीं नदीम् ॥ (१।२)

अब्रवीच् च वरारोहां चारुचन्द्रनिभाननाम् । (२।१)

विदेहराजस्य सुतां रामो राजीवलोचनः ॥ (२।२)

विचित्रपुलिनां रम्यां हंससारससेविताम् । (३।१)

कुसुमैर् उपसंपन्नां पश्य मन्दाकिनीं नदीम् ॥ (३।२)

नानाविधैस् तीररुहैर् वृतां पुष्पफलद्रुमैः । (४।१)

राजन्तीं राजराजस्य नलिनीम् इव सर्वतः ॥ (४।२)

मृगयूथनिपीतानि कलुषाम्भांसि साम्प्रतम् । (५।१)

तीर्थानि रमणीयानि रतिं संजनयन्ति मे ॥ (५।२)

जटाजिनधराः काले वल्कलोत्तरवाससः । (६।१)

ऋषयस् त्व् अवगाहन्ते नदीं मन्दाकिनीं प्रिये ॥ (६।२)

आदित्यम् उपतिष्ठन्ते नियमाद् ऊर्ध्वबाहवः । (७।१)

एते ऽपरे विशालाक्षि मुनयः संशितव्रताः ॥ (७।२)

मारुतोद्धूतशिखरैः प्रनृत्त इव पर्वतः । (८।१)

पादपैः पत्त्रपुष्पाणि सृजद्भिर् अभितो नदीम् ॥ (८।२)

कच्चिन् मणिनिकाशोदां कच्चित् पुलिनशालिनीम् । (९।१)

कच्चित् सिद्धजनाकीर्णां पश्य मन्दाकिनीं नदीम् ॥ (९।२)

निर्धूतान् वायुना पश्य विततान् पुष्पसंचयान् । (१०।१)

पोप्लूयमानान् अपरान् पश्य त्वं जलमध्यगान् ॥ (१०।२)

तांश् चातिवल्गुवचसो रथाङ्गाह्वयना द्विजाः । (११।१)

अधिरोहन्ति कल्याणि निष्कूजन्तः शुभा गिरः ॥ (११।२)

दर्शनं चित्रकूटस्य मन्दाकिन्याश् च शोभने । (१२।१)

अधिकं पुरवासाच् च मन्ये च तव दर्शनात् ॥ (१२।२)

विधूतकलुषैः सिद्धैस् तपोदमशमान्वितैः । (१३।१)

नित्यविक्षोभितजलां विगाहस्व मया सह ॥ (१३।२)

सखीवच् च विगाहस्व सीते मन्दाकिनीम् इमाम् । (१४।१)

कमलान्य् अवमज्जन्ती पुष्कराणि च भामिनि ॥ (१४।२)

त्वं पौरजनवद् व्यालान् अयोध्याम् इव पर्वतम् । (१५।१)

मन्यस्व वनिते नित्यं सरयूवद् इमां नदीम् ॥ (१५।२)

लक्ष्मणश् चैव धर्मात्मा मन्निदेशे व्यवस्थितः । (१६।१)

त्वं चानुकूला वैदेहि प्रीतिं जनयथो मम ॥ (१६।२)

उपस्पृशंस् त्रिषवणं मधुमूलफलाशनः । (१७।१)

नायोध्यायै न राज्याय स्पृहये ऽद्य त्वया सह ॥ (१७।२)

इमां हि रम्यां गजयूथलोलितां निपीततोयां गजसिंहवानरैः । (१८।१)

सुपुष्पितैः पुष्पधरैर् अलंकृतां न सो ऽस्ति यः स्यान् न गतक्रमः सुखी ॥ (१८।२)

इतीव रामो बहुसंगतं वचः प्रियासहायः सरितं प्रति ब्रुवन् । (१९।१)

चचार रम्यं नयनाञ्जनप्रभं स चित्रकूटं रघुवंशवर्धनः ॥ (१९।२)