विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः । (१।१)

विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रम् अथाब्रवीत् ॥ (१।२)

अत्यद्भुतम् इदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया । (२।१)

गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्य च पूरणम् ॥ (२।२)

तस्य सा शर्वरी सर्वा सह सौमित्रिणा तदा । (३।१)

जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्रकथां शुभाम् ॥ (३।२)

ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं महामुनिम् । (४।१)

उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकम् अरिंदमः ॥ (४।२)

गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम् । (५।१)

क्षणभूतेव सा रात्रिः संवृत्तेयं महातपः । (५।२)

इमां चिन्तयतः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ (५।३)

तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् । (६।१)

नौर् एषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम् । (६।२)

भगवन्तम् इह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितम् आगता ॥ (६।३)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः । (७।१)

संतारं कारयामास सर्षिसंघः सराघवः ॥ (७।२)

उत्तरं तीरम् आसाद्य सम्पूज्यर्षिगणं तथा । (८।१)

गङ्गाकूले निविष्टास् ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ (८।२)

ततो मुनिवरस् तूर्णं जगाम सहराघवः । (९।१)

विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ (९।२)

अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम् । (१०।१)

पप्रच्छ प्राञ्जलिर् भूत्वा विशालाम् उत्तमां पुरीम् ॥ (१०।२)

कतरो राजवंशो ऽयं विशालायां महामुने । (११।१)

श्रोतुम् इच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ (११।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुंगवः । (१२।१)

आख्यातुं तत् समारेभे विशालस्य पुरातनम् ॥ (१२।२)

श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः शुभाम् । (१३।१)

अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ (१३।२)

पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः । (१४।१)

अदितेश् च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ (१४।२)

ततस् तेषां नरश्रेष्ठ बुद्धिर् आसीन् महात्मनाम् । (१५।१)

अमरा निर्जराश् चैव कथं स्याम निरामयाः ॥ (१५।२)

तेषां चिन्तयतां राम बुद्धिर् आसीद् विपश्चिताम् । (१६।१)

क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ (१६।२)

ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम् । (१७।१)

मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुर् अमितौजसः ॥ (१७।२)

अथ धन्वन्तरिर् नाम अप्सराश् च सुवर्चसः । (१८।१)

अप्सु निर्मथनाद् एव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः । (१८।२)

उत्पेतुर् मनुजश्रेष्ठ तस्माद् अप्सरसो ऽभवन् ॥ (१८।३)

षष्टिः कोट्यो ऽभवंस् तासाम् अप्सराणां सुवर्चसाम् । (१९।१)

असंख्येयास् तु काकुत्स्थ यास् तासां परिचारिकाः ॥ (१९।२)

न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः । (२०।१)

अप्रतिग्रहणाच् चैव तेन साधारणाः स्मृताः ॥ (२०।२)

वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन । (२१।१)

उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ (२१।२)

दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर् वरुणात्मजाम् । (२२।१)

अदितेस् तु सुता वीर जगृहुस् ताम् अनिन्दिताम् ॥ (२२।२)

असुरास् तेन दैतेयाः सुरास् तेनादितेः सुताः । (२३।१)

हृष्टाः प्रमुदिताश् चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ (२३।२)

उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम् । (२४।१)

उदतिष्ठन् नरश्रेष्ठ तथैवामृतम् उत्तमम् ॥ (२४।२)

अथ तस्य कृते राम महान् आसीत् कुलक्षयः । (२५।१)

अदितेस् तु ततः पुत्रा दितेः पुत्रान् असूदयन् ॥ (२५।२)

अदितेर् आत्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे । (२६।१)

तस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर् भृशम् ॥ (२६।२)

निहत्य दितिपुत्रांस् तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः । (२७।१)

शशास मुदितो लोकान् सर्षिसंघान् सचारणान् ॥ (२७।२)