सह ताराङ्गदाभ्यां तु गत्वा स हनुमान् कपिः । (१।१)

सुग्रीवेण यथोद्दिष्टं तं देशम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

स तु दूरम् उपागम्य सर्वैस् तैः कपिसत्तमैः । (२।१)

विचिनोति स्म विन्ध्यस्य गुहाश् च गहनानि च ॥ (२।२)

पर्वताग्रान् नदीदुर्गान् सरांसि विपुलान् द्रुमान् । (३।१)

वृक्षषण्डांश् च विविधान् पर्वतान् घनपादपान् ॥ (३।२)

अन्वेषमाणास् ते सर्वे वानराः सर्वतो दिशम् । (४।१)

न सीतां ददृशुर् वीरा मैथिलीं जनकात्मजाम् ॥ (४।२)

ते भक्षयन्तो मूलानि फलानि विविधानि च । (५।१)

अन्वेषमाणा दुर्धर्षा न्यवसंस् तत्र तत्र ह । (५।२)

स तु देशो दुरन्वेषो गुहागहनवान् महान् ॥ (५।३)

त्यक्त्वा तु तं तदा देशं सर्वे वै हरियूथपाः । (६।१)

देशम् अन्यं दुराधर्षं विविशुश् चाकुतोभयाः ॥ (६।२)

यत्र वन्ध्यफला वृक्षा विपुष्पाः पर्णवर्जिताः । (७।१)

निस्तोयाः सरितो यत्र मूलं यत्र सुदुर्लभम् ॥ (७।२)

न सन्ति महिषा यत्र न मृगा न च हस्तिनः । (८।१)

शार्दूलाः पक्षिणो वापि ये चान्ये वनगोचराः ॥ (८।२)

स्निग्धपत्त्राः स्थले यत्र पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः । (९।१)

प्रेक्षणीयाः सुगन्धाश् च भ्रमरैश् चापि वर्जिताः ॥ (९।२)

कण्डुर् नाम महाभागः सत्यवादी तपोधनः । (१०।१)

महर्षिः परमामर्षी नियमैर् दुष्प्रधर्षणः ॥ (१०।२)

तस्य तस्मिन् वने पुत्रो बालको दशवार्षिकः । (११।१)

प्रनष्टो जीवितान्ताय क्रुद्धस् तत्र महामुनिः ॥ (११।२)

तेन धर्मात्मना शप्तं कृत्स्नं तत्र महद् वनम् । (१२।१)

अशरण्यं दुराधर्षं मृगपक्षिविवर्जितम् ॥ (१२।२)

तस्य ते काननान्तांस् तु गिरीणां कन्दराणि च । (१३।१)

प्रभवानि नदीनांच विचिन्वन्ति समाहिताः ॥ (१३।२)

तत्र चापि महात्मानो नापश्यञ् जनकात्मजाम् । (१४।१)

हर्तारं रावणं वापि सुग्रीवप्रियकारिणः ॥ (१४।२)

ते प्रविश्य तु तं भीमं लतागुल्मसमावृतम् । (१५।१)

ददृशुः क्रूरकर्माणम् असुरं सुरनिर्भयम् ॥ (१५।२)

तं दृष्ट्वा वनरा घोरं स्थितं शैलम् इवापरम् । (१६।१)

गाढं परिहिताः सर्वे दृष्ट्वा तं पर्वतोपमम् ॥ (१६।२)

सो ऽपि तान् वानरान् सर्वान् नष्टाः स्थेत्य् अब्रवीद् बली । (१७।१)

अभ्यधावत संक्रुद्धो मुष्टिम् उद्यम्य संहितम् ॥ (१७।२)

तम् आपतन्तं सहसा वालिपुत्रो ऽङ्गदस् तदा ॥ (१८।१)

रावणो ऽयम् इति ज्ञात्वा तलेनाभिजघान ह । (१९।१)

स वालिपुत्राभिहतो वक्त्राच् छोणितम् उद्वमन् ॥ (१९।२)

असुरो न्यपतद् भूमौ पर्यस्त इव पर्वतः । (२०।१)

ते तु तस्मिन् निरुच्छ्वासे वानरा जितकाशिनः । (२०।२)

व्यचिन्वन् प्रायशस् तत्र सर्वं तद् गिरिगह्वरम् ॥ (२०।३)

विचितं तु ततः कृत्वा सर्वे ते काननं पुनः । (२१।१)

अन्यदेवापरं घोरं विविशुर् गिरिगह्वरम् ॥ (२१।२)

ते विचिन्त्य पुनः खिन्ना विनिष्पत्य समागताः । (२२।१)

एकान्ते वृक्षमूले तु निषेदुर् दीनमानसाः ॥ (२२।२)