भित्त्वा तु तां गदां बाणै राघवो धर्मवत्सलः । (१।१)

स्मयमानः खरं वाक्यं संरब्धम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

एतत् ते बलसर्वस्वं दर्शितं राक्षसाधम । (२।१)

शक्तिहीनतरो मत्तो वृथा त्वम् अवगर्जसि ॥ (२।२)

एषा बाणविनिर्भिन्ना गदा भूमितलं गता । (३।१)

अभिधानप्रगल्भस्य तव प्रत्ययघातिनी ॥ (३।२)

यत् त्वयोक्तं विनष्टानाम् इदम् अश्रुप्रमार्जनम् । (४।१)

राक्षसानां करोमीति मिथ्या तद् अपि ते वचः ॥ (४।२)

नीचस्य क्षुद्रशीलस्य मिथ्यावृत्तस्य रक्षसः । (५।१)

प्राणान् अपहरिष्यामि गरुत्मान् अमृतं यथा ॥ (५।२)

अद्य ते भिन्नकण्ठस्य फेनबुद्बुदभूषितम् । (६।१)

विदारितस्य मद्बाणैर् मही पास्यति शोणितम् ॥ (६।२)

पांसुरूषितसर्वाङ्गः स्रस्तन्यस्तभुजद्वयः । (७।१)

स्वप्स्यसे गां समाश्लिष्य दुर्लभां प्रमदाम् इव ॥ (७।२)

प्रवृद्धनिद्रे शयिते त्वयि राक्षसपांसने । (८।१)

भविष्यन्त्य् अशरण्यानां शरण्या दण्डका इमे ॥ (८।२)

जनस्थाने हतस्थाने तव राक्षस मच्छरैः । (९।१)

निर्भया विचरिष्यन्ति सर्वतो मुनयो वने ॥ (९।२)

अद्य विप्रसरिष्यन्ति राक्षस्यो हतबान्धवाः । (१०।१)

बाष्पार्द्रवदना दीना भयाद् अन्यभयावहाः ॥ (१०।२)

अद्य शोकरसज्ञास् ता भविष्यन्ति निशाचर । (११।१)

अनुरूपकुलाः पत्न्यो यासां त्वं पतिर् ईदृशः ॥ (११।२)

नृशंसशील क्षुद्रात्मन् नित्यं ब्राह्मणकण्टक । (१२।१)

त्वत्कृते शङ्कितैर् अग्नौ मुनिभिः पात्यते हविः ॥ (१२।२)

तम् एवम् अभिसंरब्धं ब्रुवाणं राघवं रणे । (१३।१)

खरो निर्भर्त्सयामास रोषात् खरतरस्वनः ॥ (१३।२)

दृढं खल्व् अवलिप्तो ऽसि भयेष्व् अपि च निर्भयः । (१४।१)

वाच्यावाच्यं ततो हि त्वं मृत्युवश्यो न बुध्यसे ॥ (१४।२)

कालपाशपरिक्षिप्ता भवन्ति पुरुषा हि ये । (१५।१)

कार्याकार्यं न जानन्ति ते निरस्तषडिन्द्रियाः ॥ (१५।२)

एवम् उक्त्वा ततो रामं संरुध्य भ्रुकुटिं ततः । (१६।१)

स ददर्श महासालम् अविदूरे निशाचरः ॥ (१६।२)

रणे प्रहरणस्यार्थे सर्वतो ह्य् अवलोकयन् । (१७।१)

स तम् उत्पाटयामास संदृश्य दशनच्छदम् ॥ (१७।२)

तं समुत्क्षिप्य बाहुभ्यां विनर्दित्वा महाबलः । (१८।१)

रामम् उद्दिश्य चिक्षेप हतस् त्वम् इति चाब्रवीत् ॥ (१८।२)

तम् आपतन्तं बाणौघैश् छित्त्वा रामः प्रतापवान् । (१९।१)

रोषम् आहारयत् तीव्रं निहन्तुं समरे खरम् ॥ (१९।२)

जातस्वेदस् ततो रामो रोषाद् रक्तान्तलोचनः । (२०।१)

निर्बिभेद सहस्रेण बाणानां समरे खरम् ॥ (२०।२)

तस्य बाणान्तराद् रक्तं बहु सुस्राव फेनिलम् । (२१।१)

गिरेः प्रस्रवणस्येव तोयधारापरिस्रवः ॥ (२१।२)

विह्वलः स कृतो बाणैः खरो रामेण संयुगे । (२२।१)

मत्तो रुधिरगन्धेन तम् एवाभ्यद्रवद् द्रुतम् ॥ (२२।२)

तम् आपतन्तं संरब्धं कृतास्त्रो रुधिराप्लुतम् । (२३।१)

अपासर्पत् प्रतिपदं किंचित् त्वरितविक्रमः ॥ (२३।२)

ततः पावकसंकाशं वधाय समरे शरम् । (२४।१)

खरस्य रामो जग्राह ब्रह्मदण्डम् इवापरम् ॥ (२४।२)

स तद् दत्तं मघवता सुरराजेन धीमता । (२५।१)

संदधे च स धर्मात्मा मुमोच च खरं प्रति ॥ (२५।२)

स विमुक्तो महाबाणो निर्घातसमनिःस्वनः । (२६।१)

रामेण धनुर् उद्यम्य खरस्योरसि चापतत् ॥ (२६।२)

स पपात खरो भूमौ दह्यमानः शराग्निना । (२७।१)

रुद्रेणैव विनिर्दग्धः श्वेतारण्ये यथान्धकः ॥ (२७।२)

स वृत्र इव वज्रेण फेनेन नमुचिर् यथा । (२८।१)

बलो वेन्द्राशनिहतो निपपात हतः खरः ॥ (२८।२)

ततो राजर्षयः सर्वे संगताः परमर्षयः । (२९।१)

सभाज्य मुदिता रामम् इदं वचनम् अब्रुवन् ॥ (२९।२)

एतदर्थं महातेजा महेन्द्रः पाकशासनः । (३०।१)

शरभङ्गाश्रमं पुण्यम् आजगाम पुरंदरः ॥ (३०।२)

आनीतस् त्वम् इमं देशम् उपायेन महर्षिभिः । (३१।१)

एषां वधार्थं क्रूराणां रक्षसां पापकर्मणाम् ॥ (३१।२)

तद् इदं नः कृतं कार्यं त्वया दशरथात्मज । (३२।१)

सुखं धर्मं चरिष्यन्ति दण्डकेषु महर्षयः ॥ (३२।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे वीरो लक्ष्मणः सह सीतया । (३३।१)

गिरिदुर्गाद् विनिष्क्रम्य संविवेशाश्रमं सुखी ॥ (३३।२)

ततो रामस् तु विजयी पूज्यमानो महर्षिभिः । (३४।१)

प्रविवेशाश्रमं वीरो लक्ष्मणेनाभिवादितः ॥ (३४।२)

तं दृष्ट्वा शत्रुहन्तारं महर्षीणां सुखावहम् । (३५।१)

बभूव हृष्टा वैदेही भर्तारं परिषस्वजे ॥ (३५।२)