राक्षसेन्द्रो ऽभिषिक्तस्तु भ्रातृभ्यां सहितस्तदा । (१।१)

ततः प्रदानं राक्षस्या भगिन्याः समचिन्तयत् ॥ (१।२)

ददौ तां कालकेयाय दानवेन्द्राय राक्षसीम् । (२।१)

स्वसां शूर्पणखां नाम विद्युज्जिह्वाय नामतः ॥ (२।२)

अथ दत्त्वा स्वसारं स मृगयां पर्यटन्नृपः । (३।१)

तत्रापश्यत् ततो राम मयं नाम दितेः सुतम् ॥ (३।२)

कन्यासहायं तं दृष्ट्वा दशग्रीवो निशाचरः । (४।१)

अपृच्छत् को भवान् एको निर्मनुष्यमृगे वने ॥ (४।२)

मयस्त्वथाब्रवीद् राम पृच्छन्तं तं निशाचरम् । (५।१)

श्रूयतां सर्वम् आख्यास्ये यथावृत्तम् इदं मम ॥ (५।२)

हेमा नामाप्सरास्तात श्रुतपूर्वा यदि त्वया । (६।१)

दैवतैर् मम सा दत्ता पौलोमीव शतक्रतोः ॥ (६।२)

तस्यां सक्तमनास्तात पञ्चवर्षशतान्यहम् । (७।१)

सा च दैवतकार्येण गता वर्षं चतुर्दशम् ॥ (७।२)

तस्याः कृते च हेमायाः सर्वं हेमपुरं मया । (८।१)

वज्रवैदूर्यचित्रं च मायया निर्मितं तदा ॥ (८।२)

तत्राहम् अरतिं विन्दंस्तया हीनः सुदुःखितः । (९।१)

तस्मात् पुराद् दुहितरं गृहीत्वा वनम् आगतः ॥ (९।२)

इयं ममात्मजा राजंस्तस्याः कुक्षौ विवर्धिता । (१०।१)

भर्तारम् अनया सार्धम् अस्याः प्राप्तो ऽस्मि मार्गितुम् ॥ (१०।२)

कन्यापितृत्वं दुःखं हि नराणां मानकाङ्क्षिणाम् । (११।१)

कन्या हि द्वे कुले नित्यं संशये स्थाप्य तिष्ठति ॥ (११।२)

द्वौ सुतौ तु मम त्वस्यां भार्यायां संबभूवतुः । (१२।१)

मायावी प्रथमस्तात दुन्दुभिस्तदनन्तरम् ॥ (१२।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं याथातथ्येन पृच्छतः । (१३।१)

त्वाम् इदानीं कथं तात जानीयां को भवान् इति ॥ (१३।२)

एवम् उक्तो राक्षसेन्द्रो विनीतम् इदम् अब्रवीत् । (१४।१)

अहं पौलस्त्यतनयो दशग्रीवश्च नामतः ॥ (१४।२)

ब्रह्मर्षेस्तं सुतं ज्ञात्वा मयो हर्षम् उपागतः । (१५।१)

दातुं दुहितरं तस्य रोचयामास तत्र वै ॥ (१५।२)

प्रहसन् प्राह दैत्येन्द्रो राक्षसेन्द्रम् इदं वचः । (१६।१)

इयं ममात्मजा राजन् हेमयाप्सरसा धृता । (१६।२)

कन्या मन्दोदरी नाम पत्न्यर्थं प्रतिगृह्यताम् ॥ (१६।३)

बाढम् इत्येव तं राम दशग्रीवो ऽभ्यभाषत । (१७।१)

प्रज्वाल्य तत्र चैवाग्निम् अकरोत् पाणिसंग्रहम् ॥ (१७।२)

न हि तस्य मयो राम शापाभिज्ञस्तपोधनात् । (१८।१)

विदित्वा तेन सा दत्ता तस्य पैतामहं कुलम् ॥ (१८।२)

अमोघां तस्य शक्तिं च प्रददौ परमाद्भुताम् । (१९।१)

परेण तपसा लब्धां जघ्निवांल्लक्ष्मणं यया ॥ (१९।२)

एवं स कृतदारो वै लङ्कायाम् ईश्वरः प्रभुः । (२०।१)

गत्वा तु नगरं भार्ये भ्रातृभ्यां समुदावहत् ॥ (२०।२)

वैरोचनस्य दौहित्रीं वज्रज्वालेति नामतः । (२१।१)

तां भार्यां कुम्भकर्णस्य रावणः समुदावहत् ॥ (२१।२)

गन्धर्वराजस्य सुतां शैलूषस्य महात्मनः । (२२।१)

सरमा नाम धर्मज्ञो लेभे भार्यां विभीषणः ॥ (२२।२)

तीरे तु सरसः सा वै संजज्ञे मानसस्य च । (२३।१)

मानसं च सरस्तात ववृधे जलदागमे ॥ (२३।२)

मात्रा तु तस्याः कन्यायाः स्नेहनाक्रन्दितं वचः । (२४।१)

सरो मा वर्धतेत्युक्तं ततः सा सरमाभवत् ॥ (२४।२)

एवं ते कृतदारा वै रेमिरे तत्र राक्षसाः । (२५।१)

स्वां स्वां भार्याम् उपादाय गन्धर्वा इव नन्दने ॥ (२५।२)

ततो मन्दोदरी पुत्रं मेघनादम् असूयत । (२६।१)

स एष इन्द्रजिन्नाम युष्माभिर् अभिधीयते ॥ (२६।२)

जातमात्रेण हि पुरा तेन राक्षससूनुना । (२७।१)

रुदता सुमहान्मुक्तो नादो जलधरोपमः ॥ (२७।२)

जडीकृतायां लङ्कायां तेन नादेन तस्य वै । (२८।१)

पिता तस्याकरोन्नाम मेघनाद इति स्वयम् ॥ (२८।२)

सो ऽवर्धत तदा राम रावणान्तःपुरे शुभे । (२९।१)

रक्ष्यमाणो वरस्त्रीभिश्छन्नः काष्ठैर् इवानलः ॥ (२९।२)