तान् उवाच हरिश्रेष्ठो हनूमान् वानरर्षभः । (१।१)

अव्यग्रमनसो यूयं मधु सेवत वानराः ॥ (१।२)

श्रुत्वा हनुमतो वाक्यं हरीणां प्रवरो ऽङ्गदः । (२।१)

प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पिबन्तु हरयो मधु ॥ (२।२)

अवश्यं कृतकार्यस्य वाक्यं हनुमतो मया । (३।१)

अकार्यम् अपि कर्तव्यं किम् अङ्ग पुनर् ईदृशम् ॥ (३।२)

अङ्गदस्य मुखाच्छ्रुत्वा वचनं वानरर्षभाः । (४।१)

साधु साध्विति संहृष्टा वानराः प्रत्यपूजयन् ॥ (४।२)

पूजयित्वाङ्गदं सर्वे वानरा वानरर्षभम् । (५।१)

जग्मुर् मधुवनं यत्र नदीवेग इव द्रुतम् ॥ (५।२)

ते प्रहृष्टा मधुवनं पालान् आक्रम्य वीर्यतः । (६।१)

अतिसर्गाच्च पटवो दृष्ट्वा श्रुत्वा च मैथिलीम् ॥ (६।२)

उत्पत्य च ततः सर्वे वनपालान् समागताः । (७।१)

ताडयन्ति स्म शतशः सक्तान्मधुवने तदा ॥ (७।२)

मधूनि द्रोणमात्राणि बाहुभिः परिगृह्य ते । (८।१)

घ्नन्ति स्म सहिताः सर्वे भक्षयन्ति तथापरे ॥ (८।२)

केचित् पीत्वापविध्यन्ति मधूनि मधुपिङ्गलाः । (९।१)

मधूच्छिष्टेन केचिच् च जघ्नुर् अन्योन्यम् उत्कटाः ॥ (९।२)

अपरे वृक्षमूलेषु शाखां गृह्य व्यवस्थितः । (१०।१)

अत्यर्थं च मदग्लानाः पर्णान्यास्तीर्य शेरते ॥ (१०।२)

उन्मत्तभूताः प्लवगा मधुमत्ताश्च हृष्टवत् । (११।१)

क्षिपन्त्यपि तथान्योन्यं स्खलन्त्यपि तथापरे ॥ (११।२)

केचित् क्ष्वेडान् प्रकुर्वन्ति केचित् कूजन्ति हृष्टवत् । (१२।१)

हरयो मधुना मत्ताः केचित् सुप्ता महीतले ॥ (१२।२)

ये ऽप्यत्र मधुपालाः स्युः प्रेष्या दधिमुखस्य तु । (१३।१)

ते ऽपि तैर् वानरैर् भीमैः प्रतिषिद्धा दिशो गताः ॥ (१३।२)

जानुभिश्च प्रकृष्टाश्च देवमार्गं च दर्शिताः । (१४।१)

अब्रुवन् परमोद्विग्ना गत्वा दधिमुखं वचः ॥ (१४।२)

हनूमता दत्तवरैर् हतं मधुवनं बलात् । (१५।१)

वयं च जानुभिः कृष्टा देवमार्गं च दर्शिताः ॥ (१५।२)

ततो दधिमुखः क्रुद्धो वनपस्तत्र वानरः । (१६।१)

हतं मधुवनं श्रुत्वा सान्त्वयामास तान् हरीन् ॥ (१६।२)

एतागच्छत गच्छामो वानरान् अतिदर्पितान् । (१७।१)

बलेनावारयिष्यामो मधु भक्षयतो वयम् ॥ (१७।२)

श्रुत्वा दधिमुखस्येदं वचनं वानरर्षभाः । (१८।१)

पुनर् वीरा मधुवनं तेनैव सहिता ययुः ॥ (१८।२)

मध्ये चैषां दधिमुखः प्रगृह्य सुमहातरुम् । (१९।१)

समभ्यधावद् वेगेन ते च सर्वे प्लवंगमाः ॥ (१९।२)

ते शिलाः पादपांश्चापि पाषाणांश्चापि वानराः । (२०।१)

गृहीत्वाभ्यागमन् क्रुद्धा यत्र ते कपिकुञ्जराः ॥ (२०।२)

ते स्वामिवचनं वीरा हृदयेष्ववसज्य तत् । (२१।१)

त्वरया ह्यभ्यधावन्त सालतालशिलायुधाः ॥ (२१।२)

वृक्षस्थांश्च तलस्थांश्च वानरान् बलदर्पितान् । (२२।१)

अभ्यक्रामन्त ते वीराः पालास्तत्र सहस्रशः ॥ (२२।२)

अथ दृष्ट्वा दधिमुखं क्रुद्धं वानरपुंगवाः । (२३।१)

अभ्यधावन्त वेगेन हनूमत्प्रमुखास्तदा ॥ (२३।२)

तं सवृक्षं महाबाहुम् आपतन्तं महाबलम् । (२४।१)

आर्यकं प्राहरत् तत्र बाहुभ्यां कुपितो ऽङ्गदः ॥ (२४।२)

मदान्धश्च न वेदैनम् आर्यको ऽयं ममेति सः । (२५।१)

अथैनं निष्पिपेषाशु वेगवद् वसुधातले ॥ (२५।२)

स भग्नबाहुर् विमुखो विह्वलः शोणितोक्षितः । (२६।१)

मुमोह सहसा वीरो मुहूर्तं कपिकुञ्जरः ॥ (२६।२)

स कथंचिद् विमुक्तस्तैर् वानरैर् वानरर्षभः । (२७।१)

उवाचैकान्तम् आगम्य भृत्यांस्तान् समुपागतान् ॥ (२७।२)

एते तिष्ठन्तु गच्छामो भर्ता नो यत्र वानरः । (२८।१)

सुग्रीवो विपुलग्रीवः सह रामेण तिष्ठति ॥ (२८।२)

सर्वं चैवाङ्गदे दोषं श्रावयिष्यामि पार्थिवे । (२९।१)

अमर्षी वचनं श्रुत्वा घातयिष्यति वानरान् ॥ (२९।२)

इष्टं मधुवनं ह्येतत् सुग्रीवस्य महात्मनः । (३०।१)

पितृपैतामहं दिव्यं देवैर् अपि दुरासदम् ॥ (३०।२)

स वानरान् इमान् सर्वान्मधुलुब्धान् गतायुषः । (३१।१)

घातयिष्यति दण्डेन सुग्रीवः ससुहृज्जनान् ॥ (३१।२)

वध्या ह्येते दुरात्मानो नृपाज्ञापरिभाविनः । (३२।१)

अमर्षप्रभवो रोषः सफलो नो भविष्यति ॥ (३२।२)

एवम् उक्त्वा दधिमुखो वनपालान् महाबलः । (३३।१)

जगाम सहसोत्पत्य वनपालैः समन्वितः ॥ (३३।२)

निमेषान्तरमात्रेण स हि प्राप्तो वनालयः । (३४।१)

सहस्रांशुसुतो धीमान् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ (३४।२)

रामं च लक्ष्मणं चैव दृष्ट्वा सुग्रीवम् एव च । (३५।१)

समप्रतिष्ठां जगतीम् आकाशान्निपपात ह ॥ (३५।२)

स निपत्य महावीर्यः सर्वैस्तैः परिवारितः । (३६।१)

हरिर् दधिमुखः पालैः पालानां परमेश्वरः ॥ (३६।२)

स दीनवदनो भूत्वा कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम् । (३७।१)

सुग्रीवस्य शुभौ मूर्ध्ना चरणौ प्रत्यपीडयत् ॥ (३७।२)