ततो हतान् राक्षसपुंगवांस्तान् देवान्तकादित्रिशिरोऽतिकायान् । (१।१)

रक्षोगणास्तत्र हतावशिष्टास् ते रावणाय त्वरितं शशंसुः ॥ (१।२)

ततो हतांस्तान् सहसा निशम्य राजा मुमोहाश्रुपरिप्लुताक्षः । (२।१)

पुत्रक्षयं भ्रातृवधं च घोरं विचिन्त्य राजा विपुलं प्रदध्यौ ॥ (२।२)

ततस्तु राजानम् उदीक्ष्य दीनं शोकार्णवे संपरिपुप्लुवानम् । (३।१)

अथर्षभो राक्षसराजसूनुर् अथेन्द्रजिद् वाक्यम् इदं बभाषे ॥ (३।२)

न तात मोहं प्रतिगन्तुम् अर्हसि यत्रेन्द्रजिज्जीवति राक्षसेन्द्र । (४।१)

नेन्द्रारिबाणाभिहतो हि कश्चित् प्राणान् समर्थः समरे ऽभिधर्तुम् ॥ (४।२)

पश्याद्य रामं सह लक्ष्मणेन मद्बाणनिर्भिन्नविकीर्णदेहम् । (५।१)

गतायुषं भूमितले शयानं शरैः शितैर् आचितसर्वगात्रम् ॥ (५।२)

इमां प्रतिज्ञां शृणु शक्रशत्रोः सुनिश्चितां पौरुषदैवयुक्ताम् । (६।१)

अद्यैव रामं सह लक्ष्मणेन संतापयिष्यामि शरैर् अमोघैः ॥ (६।२)

अद्येन्द्रवैवस्वतविष्णुमित्रसाध्याश्विवैश्वानरचन्द्रसूर्याः । (७।१)

द्रक्ष्यन्ति मे विक्रमम् अप्रमेयं विष्णोर् इवोग्रं बलियज्ञवाटे ॥ (७।२)

स एवम् उक्त्वा त्रिदशेन्द्रशत्रुर् आपृच्छ्य राजानम् अदीनसत्त्वः । (८।१)

समारुरोहानिलतुल्यवेगं रथं खरश्रेष्ठसमाधियुक्तम् ॥ (८।२)

समास्थाय महातेजा रथं हरिरथोपमम् । (९।१)

जगाम सहसा तत्र यत्र युद्धम् अरिंदमः ॥ (९।२)

तं प्रस्थितं महात्मानम् अनुजग्मुर् महाबलाः । (१०।१)

संहर्षमाणा बहवो धनुःप्रवरपाणयः ॥ (१०।२)

गजस्कन्धगताः केचित् केचित् परमवाजिभिः । (११।१)

प्रासमुद्गरनिस्त्रिंशपरश्वधगदाधराः ॥ (११।२)

स शङ्खनिनदैर् भीमैर् भेरीणां च महास्वनैः । (१२।१)

जगाम त्रिदशेन्द्रारिः स्तूयमानो निशाचरैः ॥ (१२।२)

स शङ्खशशिवर्णेन छत्रेण रिपुसूदनः । (१३।१)

रराज परिपूर्णेन नभश्चन्द्रमसा यथा ॥ (१३।२)

अवीज्यत ततो वीरो हैमैर् हेमविभूषितैः । (१४।१)

चारुचामरमुख्यैश्च मुख्यः सर्वधनुष्मताम् ॥ (१४।२)

ततस्त्विन्द्रजिता लङ्का सूर्यप्रतिमतेजसा । (१५।१)

रराजाप्रतिवीर्येण द्यौर् इवार्केण भास्वता ॥ (१५।२)

स तु दृष्ट्वा विनिर्यान्तं बलेन महता वृतम् । (१६।१)

राक्षसाधिपतिः श्रीमान् रावणः पुत्रम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

त्वम् अप्रतिरथः पुत्र जितस्ते युधि वासवः । (१७।१)

किं पुनर् मानुषं धृष्यं न वधिष्यसि राघवम् ॥ (१७।२)

तथोक्तो राक्षसेन्द्रेण प्रतिगृह्य महाशिषः । (१८।१)

रथेनाश्वयुजा वीरः शीघ्रं गत्वा निकुम्भिलाम् ॥ (१८।२)

स सम्प्राप्य महातेजा युद्धभूमिम् अरिंदमः । (१९।१)

स्थापयामास रक्षांसि रथं प्रति समन्ततः ॥ (१९।२)

ततस्तु हुतभोक्तारं हुतभुक्सदृशप्रभः । (२०।१)

जुहुवे राक्षसश्रेष्ठो मन्त्रवद् विधिवत् तदा ॥ (२०।२)

स हविर्जालसंस्कारैर् माल्यगन्धपुरस्कृतैः । (२१।१)

जुहुवे पावकं तत्र राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् ॥ (२१।२)

शस्त्राणि शरपत्राणि समिधो ऽथ विभीतकः । (२२।१)

लोहितानि च वासांसि स्रुवं कार्ष्णायसं तथा ॥ (२२।२)

स तत्राग्निं समास्तीर्य शरपत्रैः सतोमरैः । (२३।१)

छागस्य सर्वकृष्णस्य गलं जग्राह जीवतः ॥ (२३।२)

सकृद् एव समिद्धस्य विधूमस्य महार्चिषः । (२४।१)

बभूवुस्तानि लिङ्गानि विजयं यान्यदर्शयन् ॥ (२४।२)

प्रदक्षिणावर्तशिखस् तप्तकाञ्चनसंनिभः । (२५।१)

हविस्तत् प्रतिजग्राह पावकः स्वयम् उत्थितः ॥ (२५।२)

सो ऽस्त्रम् आहारयामास ब्राह्मम् अस्त्रविदां वरः । (२६।१)

धनुश्चात्मरथं चैव सर्वं तत्राभ्यमन्त्रयत् ॥ (२६।२)

तस्मिन्न् आहूयमाने ऽस्त्रे हूयमाने च पावके । (२७।१)

सार्कग्रहेन्दुनक्षत्रं वितत्रास नभस्तलम् ॥ (२७।२)

स पावकं पावकदीप्ततेजा हुत्वा महेन्द्रप्रतिमप्रभावः । (२८।१)

सचापबाणासिरथाश्वसूतः खे ऽन्तर्दध आत्मानम् अचिन्त्यरूपः ॥ (२८।२)

स सैन्यम् उत्सृज्य समेत्य तूर्णं महारणे वानरवाहिनीषु । (२९।१)

अदृश्यमानः शरजालम् उग्रं ववर्ष नीलाम्बुधरो यथाम्बु ॥ (२९।२)

ते शक्रजिद्बाणविशीर्णदेहा मायाहता विस्वरम् उन्नदन्तः । (३०।१)

रणे निपेतुर् हरयो ऽद्रिकल्पा यथेन्द्रवज्राभिहता नगेन्द्राः ॥ (३०।२)

ते केवलं संददृशुः शिताग्रान् बाणान् रणे वानरवाहिनीषु । (३१।१)

मायानिगूढं च सुरेन्द्रशत्रुं न चात्र तं राक्षसम् अभ्यपश्यन् ॥ (३१।२)

ततः स रक्षोऽधिपतिर् महात्मा सर्वा दिशो बाणगणैः शिताग्रैः । (३२।१)

प्रच्छादयामास रविप्रकाशैर् विषादयामास च वानरेन्द्रान् ॥ (३२।२)

स शूलनिस्त्रिंशपरश्वधानि व्याविध्य दीप्तानलसंनिभानि । (३३।१)

सविस्फुलिङ्गोज्ज्वलपावकानि ववर्ष तीव्रं प्लवगेन्द्रसैन्ये ॥ (३३।२)

ततो ज्वलनसंकाशैः शितैर् वानरयूथपाः । (३४।१)

ताडिताः शक्रजिद्बाणैः प्रफुल्ला इव किंशुकाः ॥ (३४।२)

अन्योन्यम् अभिसर्पन्तो निनदन्तश्च विस्वरम् । (३५।१)

राक्षसेन्द्रास्त्रनिर्भिन्ना निपेतुर् वानरर्षभाः ॥ (३५।२)

उदीक्षमाणा गगनं केचिन् नेत्रेषु ताडिताः । (३६।१)

शरैर् विविशुर् अन्योन्यं पेतुश्च जगतीतले ॥ (३६।२)

हनूमन्तं च सुग्रीवम् अङ्गदं गन्धमादनम् । (३७।१)

जाम्बवन्तं सुषेणं च वेगदर्शिनम् एव च ॥ (३७।२)

मैन्दं च द्विविदं नीलं गवाक्षं गजगोमुखौ । (३८।१)

केसरिं हरिलोमानं विद्युद्दंष्ट्रं च वानरम् ॥ (३८।२)

सूर्याननं ज्योतिमुखं तथा दधिमुखं हरिम् । (३९।१)

पावकाक्षं नलं चैव कुमुदं चैव वानरम् ॥ (३९।२)

प्रासैः शूलैः शितैर् बाणैर् इन्द्रजिन्मन्त्रसंहितैः । (४०।१)

विव्याध हरिशार्दूलान् सर्वांस्तान् राक्षसोत्तमः ॥ (४०।२)

स वै गदाभिर् हरियूथमुख्यान् निर्भिद्य बाणैस्तपनीयपुङ्खैः । (४१।१)

ववर्ष रामं शरवृष्टिजालैः सलक्ष्मणं भास्कररश्मिकल्पैः ॥ (४१।२)

स बाणवर्षैर् अभिवर्ष्यमाणो धारानिपातान् इव तान् विचिन्त्य । (४२।१)

समीक्षमाणः परमाद्भुतश्री रामस्तदा लक्ष्मणम् इत्युवाच ॥ (४२।२)

असौ पुनर् लक्ष्मण राक्षसेन्द्रो ब्रह्मास्त्रम् आश्रित्य सुरेन्द्रशत्रुः । (४३।१)

निपातयित्वा हरिसैन्यम् उग्रम् अस्माञ् शरैर् अर्दयति प्रसक्तम् ॥ (४३।२)

स्वयम्भुवा दत्तवरो महात्मा खम् आस्थितो ऽन्तर्हितभीमकायः । (४४।१)

कथं नु शक्यो युधि नष्टदेहो निहन्तुम् अद्येन्द्रजिद् उद्यतास्त्रः ॥ (४४।२)

मन्ये स्वयम्भूर् भगवान् अचिन्त्यो यस्यैतद् अस्त्रं प्रभवश्च यो ऽस्य । (४५।१)

बाणावपातांस्त्वम् इहाद्य धीमन् मया सहाव्यग्रमनाः सहस्व ॥ (४५।२)

प्रच्छादयत्येष हि राक्षसेन्द्रः सर्वा दिशः सायकवृष्टिजालैः । (४६।१)

एतच्च सर्वं पतिताग्र्यवीरं न भ्राजते वानरराजसैन्यम् ॥ (४६।२)

आवां तु दृष्ट्वा पतितौ विसंज्ञौ निवृत्तयुद्धौ हतरोषहर्षौ । (४७।१)

ध्रुवं प्रवेक्ष्यत्यमरारिवासम् असौ समादाय रणाग्रलक्ष्मीम् ॥ (४७।२)

ततस्तु ताविन्द्रजिदस्त्रजालैर् बभूवतुस्तत्र तदा विशस्तौ । (४८।१)

स चापि तौ तत्र विषादयित्वा ननाद हर्षाद् युधि राक्षसेन्द्रः ॥ (४८।२)

स तत् तदा वानरराजसैन्यं रामं च संख्ये सह लक्ष्मणेन । (४९।१)

विषादयित्वा सहसा विवेश पुरीं दशग्रीवभुजाभिगुप्ताम् ॥ (४९।२)