सुसंरब्धं तु सौमित्रिं लक्ष्मणं क्रोधमूर्छितम् । (१।१)

रामस् तु परिसान्त्व्याथ वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

किम् अत्र धनुषा कार्यम् असिना वा सचर्मणा । (२।१)

महेष्वासे महाप्राज्ञे भरते स्वयम् आगते ॥ (२।२)

प्राप्तकालं यद् एषो ऽस्मान् भरतो द्रष्टुम् इच्छति । (३।१)

अस्मासु मनसाप्य् एष नाहितं किंचिद् आचरेत् ॥ (३।२)

विप्रियं कृतपूर्वं ते भरतेन कदा न किम् । (४।१)

ईदृशं वा भयं ते ऽद्य भरतं यो ऽत्र शङ्कसे ॥ (४।२)

न हि ते निष्ठुरं वाच्यो भरतो नाप्रियं वचः । (५।१)

अहं ह्य् अप्रियम् उक्तः स्यां भरतस्याप्रिये कृते ॥ (५।२)

कथं नु पुत्राः पितरं हन्युः कस्यांचिद् आपदि । (६।१)

भ्राता वा भ्रातरं हन्यात् सौमित्रे प्राणम् आत्मनः ॥ (६।२)

यदि राज्यस्य हेतोस् त्वम् इमां वाचं प्रभाषसे । (७।१)

वक्ष्यामि भरतं दृष्ट्वा राज्यम् अस्मै प्रदीयताम् ॥ (७।२)

उच्यमानो हि भरतो मया लक्ष्मण तत्त्वतः । (८।१)

राज्यम् अस्मै प्रयच्छेति बाढम् इत्य् एव वक्ष्यति ॥ (८।२)

तथोक्तो धर्मशीलेन भ्रात्रा तस्य हिते रतः । (९।१)

लक्ष्मणः प्रविवेशेव स्वानि गात्राणि लज्जया ॥ (९।२)

व्रीडितं लक्ष्मणं दृष्ट्वा राघवः प्रत्युवाच ह । (१०।१)

एष मन्ये महाबाहुर् इहास्मान् द्रष्टुम् आगतः ॥ (१०।२)

वनवासम् अनुध्याय गृहाय प्रतिनेष्यति । (११।१)

इमां वाप्य् एष वैदेहीम् अत्यन्तसुखसेविनीम् ॥ (११।२)

एतौ तौ संप्रकाशेते गोत्रवन्तौ मनोरमौ । (१२।१)

वायुवेगसमौ वीर जवनौ तुरगोत्तमौ ॥ (१२।२)

स एष सुमहाकायः कम्पते वाहिनीमुखे । (१३।१)

नागः शत्रुंजयो नाम वृद्धस् तातस्य धीमतः ॥ (१३।२)

अवतीर्य तु सालाग्रात् तस्मात् स समितिंजयः । (१४।१)

लक्ष्मणः प्राञ्जलिर् भूत्वा तस्थौ रामस्य पार्श्वतः ॥ (१४।२)

भरतेनाथ संदिष्टा सम्मर्दो न भवेद् इति । (१५।१)

समन्तात् तस्य शैलस्य सेनावासम् अकल्पयत् ॥ (१५।२)

अध्यर्धम् इक्ष्वाकुचमूर् योजनं पर्वतस्य सा । (१६।१)

पार्श्वे न्यविशद् आवृत्य गजवाजिरथाकुला ॥ (१६।२)

सा चित्रकूटे भरतेन सेना धर्मं पुरस्कृत्य विधूय दर्पम् । (१७।१)

प्रसादनार्थं रघुनन्दनस्य विरोचते नीतिमता प्रणीता ॥ (१७।२)