शुनःशेपं नरश्रेष्ठ गृहीत्वा तु महायशाः । (१।१)

व्यश्राम्यत् पुष्करे राजा मध्याह्ने रघुनन्दन ॥ (१।२)

तस्य विश्रममाणस्य शुनःशेपो महायशाः । (२।१)

पुष्करं श्रेष्ठम् आगम्य विश्वामित्रं ददर्श ह ॥ (२।२)

विषण्णवदनो दीनस् तृष्णया च श्रमेण च । (३।१)

पपाताङ्के मुने राम वाक्यं चेदम् उवाच ह ॥ (३।२)

न मे ऽस्ति माता न पिता ज्ञातयो बान्धवाः कुतः । (४।१)

त्रातुम् अर्हसि मां सौम्य धर्मेण मुनिपुंगव ॥ (४।२)

त्राता त्वं हि मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्वं हि भावनः । (५।१)

राजा च कृतकार्यः स्याद् अहं दीर्घायुर् अव्ययः ॥ (५।२)

स्वर्गलोकम् उपाश्नीयां तपस् तप्त्वा ह्य् अनुत्तमम् । (६।१)

स मे नाथो ह्य् अनाथस्य भव भव्येन चेतसा । (६।२)

पितेव पुत्रं धर्मात्मंस् त्रातुम् अर्हसि किल्बिषात् ॥ (६।३)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महातपाः । (७।१)

सान्त्वयित्वा बहुविधं पुत्रान् इदम् उवाच ह ॥ (७।२)

यत्कृते पितरः पुत्राञ् जनयन्ति शुभार्थिनः । (८।१)

परलोकहितार्थाय तस्य कालो ऽयम् आगतः ॥ (८।२)

अयं मुनिसुतो बालो मत्तः शरणम् इच्छति । (९।१)

अस्य जीवितमात्रेण प्रियं कुरुत पुत्रकाः ॥ (९।२)

सर्वे सुकृतकर्माणः सर्वे धर्मपरायणाः । (१०।१)

पशुभूता नरेन्द्रस्य तृप्तिम् अग्नेः प्रयच्छत ॥ (१०।२)

नाथवांश् च शुनःशेपो यज्ञश् चाविघ्नतो भवेत् । (११।१)

देवतास् तर्पिताश् च स्युर् मम चापि कृतं वचः ॥ (११।२)

मुनेस् तु वचनं श्रुत्वा मधुष्यन्दादयः सुताः । (१२।१)

साभिमानं नरश्रेष्ठ सलीलम् इदम् अब्रुवन् ॥ (१२।२)

कथम् आत्मसुतान् हित्वा त्रायसे ऽन्यसुतं विभो । (१३।१)

अकार्यम् इव पश्यामः श्वमांसम् इव भोजने ॥ (१३।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा पुत्राणां मुनिपुंगवः । (१४।१)

क्रोधसंरक्तनयनो व्याहर्तुम् उपचक्रमे ॥ (१४।२)

निःसाध्वसम् इदं प्रोक्तं धर्माद् अपि विगर्हितम् । (१५।१)

अतिक्रम्य तु मद्वाक्यं दारुणं रोमहर्षणम् ॥ (१५।२)

श्वमांसभोजिनः सर्वे वासिष्ठा इव जातिषु । (१६।१)

पूर्णं वर्षसहस्रं तु पृथिव्याम् अनुवत्स्यथ ॥ (१६।२)

कृत्वा शापसमायुक्तान् पुत्रान् मुनिवरस् तदा । (१७।१)

शुनःशेपम् उवाचार्तं कृत्वा रक्षां निरामयाम् ॥ (१७।२)

पवित्रपाशैर् आसक्तो रक्तमाल्यानुलेपनः । (१८।१)

वैष्णवं यूपम् आसाद्य वाग्भिर् अग्निम् उदाहर ॥ (१८।२)

इमे तु गाथे द्वे दिव्ये गायेथा मुनिपुत्रक । (१९।१)

अम्बरीषस्य यज्ञे ऽस्मिंस् ततः सिद्धिम् अवाप्स्यसि ॥ (१९।२)

शुनःशेपो गृहीत्वा ते द्वे गाथे सुसमाहितः । (२०।१)

त्वरया राजसिंहं तम् अम्बरीषम् उवाच ह ॥ (२०।२)

राजसिंह महासत्त्व शीघ्रं गच्छावहे सदः । (२१।१)

निवर्तयस्व राजेन्द्र दीक्षां च समुपाहर ॥ (२१।२)

तद् वाक्यम् ऋषिपुत्रस्य श्रुत्वा हर्षं समुत्सुकः । (२२।१)

जगाम नृपतिः शीघ्रं यज्ञवाटम् अतन्द्रितः ॥ (२२।२)

सदस्यानुमते राजा पवित्रकृतलक्षणम् । (२३।१)

पशुं रक्ताम्बरं कृत्वा यूपे तं समबन्धयत् ॥ (२३।२)

स बद्धो वाग्भिर् अग्र्याभिर् अभितुष्टाव वै सुरौ । (२४।१)

इन्द्रम् इन्द्रानुजं चैव यथावन् मुनिपुत्रकः ॥ (२४।२)

ततः प्रीतः सहस्राक्षो रहस्यस्तुतितर्पितः । (२५।१)

दीर्घम् आयुस् तदा प्रादाच् छुनःशेपाय राघव ॥ (२५।२)

स च राजा नरश्रेष्ठ यज्ञस्य च समाप्तवान् । (२६।१)

फलं बहुगुणं राम सहस्राक्षप्रसादजम् ॥ (२६।२)

विश्वामित्रो ऽपि धर्मात्मा भूयस् तेपे महातपाः । (२७।१)

पुष्करेषु नरश्रेष्ठ दशवर्षशतानि च ॥ (२७।२)