निदर्शयित्वा रामाय सीतायाः प्रतिपादने । (१।१)

वाक्यम् अन्वर्थम् अर्थज्ञः कबन्धः पुनर् अब्रवीत् ॥ (१।२)

एष राम शिवः पन्था यत्रैते पुष्पिता द्रुमाः । (२।१)

प्रतीचीं दिशम् आश्रित्य प्रकाशन्ते मनोरमाः ॥ (२।२)

जम्बूप्रियालपनसाः प्लक्षन्यग्रोधतिन्दुकाः । (३।१)

अश्वत्थाः कर्णिकाराश् च चूताश् चान्ये च पादपाः ॥ (३।२)

तान् आरुह्याथवा भूमौ पातयित्वा च तान् बलात् । (४।१)

फलान्य् अमृतकल्पानि भक्षयन्तौ गमिष्यथः ॥ (४।२)

चङ्क्रमन्तौ वरान् देशाञ् शैलाच् छैलं वनाद् वनम् । (५।१)

ततः पुष्करिणीं वीरौ पम्पां नाम गमिष्यथः ॥ (५।२)

अशर्कराम् अविभ्रंशां समतीर्थम् अशैवलाम् । (६।१)

राम संजातवालूकां कमलोत्पलशोभिताम् ॥ (६।२)

तत्र हंसाः प्लवाः क्रौञ्चाः कुरराश् चैव राघव । (७।१)

वल्गुस्वरा निकूजन्ति पम्पासलिलगोचराः ॥ (७।२)

नोद्विजन्ते नरान् दृष्ट्वा वधस्याकोविदाः शुभाः । (८।१)

घृतपिण्डोपमान् स्थूलांस् तान् द्विजान् भक्षयिष्यथः ॥ (८।२)

रोहितान् वक्रतुण्डांश् च नलमीनांश् च राघव । (९।१)

पम्पायाम् इषुभिर् मत्स्यांस् तत्र राम वरान् हतान् ॥ (९।२)

निस्त्वक्पक्षान् अयस्तप्तान् अकृशान् एककण्टकान् । (१०।१)

तव भक्त्या समायुक्तो लक्ष्मणः सम्प्रदास्यति ॥ (१०।२)

भृशं ते खादतो मत्स्यान् पम्पायाः पुष्पसंचये । (११।१)

पद्मगन्धि शिवं वारि सुखशीतम् अनामयम् ॥ (११।२)

उद्धृत्य स तदाक्लिष्टं रूप्यस्फटिकसंनिभम् । (१२।१)

अथ पुष्करपर्णेन लक्ष्मणः पाययिष्यति ॥ (१२।२)

स्थूलान् गिरिगुहाशय्यान् वराहान् वनचारिणः । (१३।१)

अपां लोभाद् उपावृत्तान् वृषभान् इव नर्दतः । (१३।२)

रूपान्वितांश् च पम्पायां द्रक्ष्यसि त्वं नरोत्तम ॥ (१३।३)

सायाह्ने विचरन् राम विटपीन्माल्यधारिणः । (१४।१)

शीतोदकं च पम्पायां दृष्ट्वा शोकं विहास्यसि ॥ (१४।२)

सुमनोभिश् चितांस् तत्र तिलकान् नक्तमालकान् । (१५।१)

उत्पलानि च फुल्लानि पङ्कजानि च राघव ॥ (१५।२)

न तानि कश्चिन् माल्यानि तत्रारोपयिता नरः । (१६।१)

मतंगशिष्यास् तत्रासन्न् ऋषयः सुसमाहितः ॥ (१६।२)

तेषां भाराभितप्तानां वन्यम् आहरतां गुरोः । (१७।१)

ये प्रपेतुर् महीं तूर्णं शरीरात् स्वेदबिन्दवः ॥ (१७।२)

तानि माल्यानि जातानि मुनीनां तपसा तदा । (१८।१)

स्वेदबिन्दुसमुत्थानि न विनश्यन्ति राघव ॥ (१८।२)

तेषाम् अद्यापि तत्रैव दृश्यते परिचारिणी । (१९।१)

श्रमणी शबरी नाम काकुत्स्थ चिरजीविनी ॥ (१९।२)

त्वां तु धर्मे स्थिता नित्यं सर्वभूतनमस्कृतम् । (२०।१)

दृष्ट्वा देवोपमं राम स्वर्गलोकं गमिष्यति ॥ (२०।२)

ततस् तद् राम पम्पायास् तीरम् आश्रित्य पश्चिमम् । (२१।१)

आश्रमस्थानम् अतुलं गुह्यं काकुत्स्थ पश्यसि ॥ (२१।२)

न तत्राक्रमितुं नागाः शक्नुवन्ति तम् आश्रमम् । (२२।१)

ऋषेस् तस्य मतंगस्य विधानात् तच् च काननम् ॥ (२२।२)

तस्मिन् नन्दनसंकाशे देवारण्योपमे वने । (२३।१)

नानाविहगसंकीर्णे रंस्यसे राम निर्वृतः ॥ (२३।२)

ऋष्यमूकस् तु पम्पायाः पुरस्तात् पुष्पितद्रुमः । (२४।१)

सुदुःखारोहणो नाम शिशुनागाभिरक्षितः । (२४।२)

उदारो ब्रह्मणा चैव पूर्वकाले विनिर्मितः ॥ (२४।३)

शयानः पुरुषो राम तस्य शैलस्य मूर्धनि । (२५।१)

यत् स्वप्ने लभते वित्तं तत् प्रबुद्धो ऽधिगच्छति ॥ (२५।२)

न त्व् एनं विषमाचारः पापकर्माधिरोहति । (२६।१)

तत्रैव प्रहरन्त्य् एनं सुप्तम् आदाय राक्षसाः ॥ (२६।२)

ततो ऽपि शिशुनागानाम् आक्रन्दः श्रूयते महान् । (२७।१)

क्रीडतां राम पम्पायां मतंगारण्यवासिनाम् ॥ (२७।२)

सिक्ता रुधिरधाराभिः संहत्य परमद्विपाः । (२८।१)

प्रचरन्ति पृथक् कीर्णा मेघवर्णास् तरस्विनः ॥ (२८।२)

ते तत्र पीत्वा पानीयं विमलं शीतम् अव्ययम् । (२९।१)

निवृत्ताः संविगाहन्ते वनानि वनगोचराः ॥ (२९।२)

राम तस्य तु शैलस्य महती शोभते गुहा । (३०।१)

शिलापिधाना काकुत्स्थ दुःखं चास्याः प्रवेशनम् ॥ (३०।२)

तस्या गुहायाः प्राग्द्वारे महाञ् शीतोदको ह्रदः । (३१।१)

बहुमूलफलो रम्यो नानानगसमावृतः ॥ (३१।२)

तस्यां वसति सुग्रीवश् चतुर्भिः सह वानरैः । (३२।१)

कदाचिच्छिखरे तस्य पर्वतस्यावतिष्ठते ॥ (३२।२)

कबन्धस् त्व् अनुशास्यैवं ताव् उभौ रामलक्ष्मणौ । (३३।१)

स्रग्वी भास्करवर्णाभः खे व्यरोचत वीर्यवान् ॥ (३३।२)

तं तु खस्थं महाभागं कबन्धं रामलक्ष्मणौ । (३४।१)

प्रस्थितौ त्वं व्रजस्वेति वाक्यम् ऊचतुर् अन्तिकात् ॥ (३४।२)

गम्यतां कार्यसिद्ध्यर्थम् इति ताव् अब्रवीच् च सः । (३५।१)

सुप्रीतौ ताव् अनुज्ञाप्य कबन्धः प्रस्थितस् तदा ॥ (३५।२)

स तत् कबन्धः प्रतिपद्य रूपं वृतः श्रिया भास्करतुल्यदेहः । (३६।१)

निदर्शयन् रामम् अवेक्ष्य खस्थः सख्यं कुरुष्वेति तदाभ्युवाच ॥ (३६।२)